เข้าสู่ระบบเนตรมองเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนกุมมือคุณหนูของเธอ “โอว....”
“ผมเป็นคู่หมั้น น้องเนย”
เนตรได้สติ จึงยิ้มหวานให้ “คุณใหญ่นั่นเอง ตามเนตรมาเลยค่ะ” สาวรับใช้วัยรุ่นพาสองหนุ่มสาวเดินออกไปปีกด้านซ้ายของตัวตึก ขึ้นบันไดไปชั้นสอง “นี่ค่ะ ห้องคุณเนย”
เนยก้าวเข้าไป เธอถึงกับอ้าปากค้าง
‘อย่าเรียกว่า ห้องนอนเลย ให้เรียกเพ้นท์เฮ้าส์ดีกว่า’
ห้องขนาดใหญ่ มีห้องนั่งเล่นส่วนหนึ่ง ด้านหลังยังมีเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ เธอรีบก้าวเข้าไปสำรวจประตูที่ปิดเอาไว้ ‘อา....ห้องนอนในฝัน’ ห้องนอนใหญ่ มีห้องน้ำในตัว ประตูเป็นแบบบานเฟี้ยม ตั้งอ่างอาบน้ำไว้กลางห้องกระจกที่ตกแต่งแบบสวนดอกไม้
“เอาล่ะ ไม่มีคนแล้ว คราวนี้เรามาคุยกัน”
เธอหันไปมองข้างหลัง “คุยเรื่องอะไร?”
“เรื่องของเราน่ะสิ”
“ว่า....” เธอทำตาปริบๆ จนเขาอยากจะเขกหัวสักทีสองที
‘ยายเด็กนรก! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงไม่ต้องมาเล่นเกมเสี่ยงๆ แบบนี้หรอก’
“เธอห้ามป่วนงานแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด แม้เธอจะไม่เต็มใจแต่งงาน แต่งานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ระหว่างสองตระกูลเท่านั้น ยังมี....”
“ยังมีอะไรอีก?”
“อันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นโดยเธอไม่รู้ตัวน่ะสิ”
ข้อมูลความจำถูกส่งเข้ามาอีกส่วนหนึ่ง คุณใหญ่เคยมีคู่หมั้นสามคน คนแรกประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต คนที่สองก็โดนลอบยิงขณะเลือกหนีตามผู้ชายอีกคนไป ส่วนคนที่สามก็ขอถอนหมั้น เพราะมีเสียงซุบซิบกันว่า เธอโดนก่อกวนจนต้องไปหาจิตแพทย์ สุดท้ายจำต้องเป็นฝ่ายขอถอนหมั้น ‘อึ๋ย! ผู้ชายอาถรรพณ์ นึกออกแล้ว ว่าที่เจ้าสาวของเขามักจะถูกปองร้าย’
จู่ๆ เธอก็ขนลุกขึ้นมา “ถ้าอันตรายแล้วจะแต่งไปทำไมเล่า?”
“ไม่แต่งไม่ได้” เขาเสียงแข็ง จนเธอแปลกใจ ท่าทางของเขาก็ไม่ได้พิศวาสเธอสักนิด แล้วทำไมต้องดึงดันที่จะแต่งงานกับเธอให้ได้ “เธอรับรู้ไว้แค่ว่า อย่าคิดหนี อย่าตุกติก ไม่งั้นฉันรับรองความปลอดภัยของเธอไม่ได้”
เขาเปิดสื่อสังคมออนไลน์ให้เธอดูข่าวด่วนวันนี้ รายการทีวีทุกช่องออกข่าวการหมั้นแบบสายฟ้าแลบระหว่างเขาและเธอ รวมทั้งการวางแผนจะแต่งงานภายในสองสัปดาห์นี้ แต่ข่าวสังคมซุบซิบกลับลือกันว่า เธอท้องก่อนแต่ง หรือไม่ก็เธอพลาดท่าเสียทีให้กับลูกชายของเจ้าสัวเฟยหลงแล้ว จึงต้องวางแผนให้งานให้ด่วนที่สุด
การวางแผนแต่งงานระหว่างทายาทเจ้าของบริษัทอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่ของกลุ่มจตุรมิตร ทำให้ราคาหุ้นของสองบริษัทดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และยังมีการคาดการณ์อีกว่า ในไม่ช้า ทั้งสองบริษัทอาจจะมีโครงการร่วมเกิดขึ้นอีกหลายโครงการ
“เห็นหรือยังว่า ข่าวของเธอกับฉันไปไกลแค่ไหน?”
เนยหน้าซีดลง ‘นี่มันแผนทำลายชื่อเสียงชัดๆ’ เธอนึกถึงมุขที่เธอเขียนในนิยายสืบสวนสอบสวน เมื่อปล่อยทำลายชื่อเสียงแล้ว จากนั้นก็ค่อยเสนอความช่วยเหลือ เขาก็จะกลายเป็นคนดีไปในสายตาคนรอบข้าง ‘ได้เธอแล้วไม่ทิ้ง’
“คุณปล่อยข่าวใช่ไหม?”
“แน่นอนสิ หรือเธออยากจะดูคลิปของเราสองคนล่ะ”
“ไม่!”
เขาเดินเข้ามาโอบเธอจากด้านหลัง มือใหญ่กุมศีรษะเธอจากด้านบนให้มองดูจอมือถือ คลิปภาพเคลื่อนไหวที่เธอในชุดราตรีแบบสั้น กำลังโน้มคอเขาเข้ามาจูบอย่างหลงใหล ส่วนเขากำลังเปลือยท่อนบนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง
“ชัดไหม?”
“พอแล้ว”
“ฉันปล่อยไปแค่ 20 วินาที ทุกคนก็พอจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเราแล้ว ถ้าเธอคิดจะทำลายงานแต่งครั้งนี้ น่าจะรู้ว่า อาจจะได้เห็นอะไรดีๆ อีกยาวๆ บนโลกออนไลน์นะ”
เธอสะบัดตัวออกจากวงล้อมของเขา “ฉันรู้แล้ว”
เนยนึกโมโหให้แยม ‘นี่ นางสร้างพระเอกขึ้นมายังไง ชอบใช้กำลังแบบนี้ ไม่อ่อนโยนสักนิด เรตติ้งก็ยังดีกว่านิยายฉันอีก’
ส่วนนิยายของเธอน่ะรึ! อยู่อันดับรั้งท้ายน่ะสิ ก็แนวสืบสวนสอบสวนมาลงในเว็บนี้ไม่ได้เกิดกันพอดี
‘ใครว่า นิยายฉันไม่ดีล่ะ? ก็แค่ลงผิดเว็บ เพราะเว็บไซต์นี้เขาฮิตนิยายรักกันนี่นา’
ตอนที่เธอกลั้นใจมาอ่านนิยายที่ติดอันดับ 1 ในเว็บของคู่แข่งคนนี้ เธอพบว่า เธออ่านจบในรวดเดียว แถมยังหงุดหงิดที่แยมดองเรื่องไว้อีก ไม่ยอมอัปโหลดสักที ทั้งที่สองสัปดาห์เข้าไปแล้ว
ระยะนี้เป็นช่วงภาคเรียนสุดท้าย พวกเธอทุกคนต้องเร่งมือเขียนวิทยานิพนธ์เพื่อให้ส่งทันจบ ไม่เช่นนั้นจะต้องค้างเติ่งรออีกหนึ่งปี ซึ่งกลายเป็นการเสียเวลา ทุกคนต่างปั่นผลงานกันเป็นเอาตาย แน่นอนว่า เนยกับแยมก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น ‘นิยายฉันก็ยังไม่ได้อัปโหลดต่อเลยสักตอน อย่าว่าแต่แยมเลย’
‘เห็นที คืนนี้ต้องทบทวนอย่างจริงจังซะแล้วสิว่า ตัวละครเป็นยังไง? เรื่องราวไปมายังไง?’
“เอาล่ะ เธอรู้ก็ดีแล้ว เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของคุณใหญ่ให้ดี” เขาลูบหัวเธอเบาๆ แล้วยิ้มล้อเลียน “ไปนะ เด็กน้อย”
“ใครๆ ก็ชอบพี่ใหญ่” พี่น้ำค้างลอยหน้าลอยหน้าตอบ
“ทำไมล่ะ?”
“หล่อทำลายล้าง ดูหน้าเขาสิ จมูกเป็นสัน คิ้วเข้ม หน้าก็คม มองด้านหน้าว่าหล่อแล้ว มองด้านข้างยิ่งบาดใจ ไหนจะเท่ แต่งตัวดี มาดดี โอ๊ย! ถึงพ่อจะว่าเธอพลาด แต่พี่ว่า ไม่หรอกนะ” พี่สาวต่างแม่ของนางเอก เอ๊ย! เนยในนิยายตัวเป็น มานั่งเม้าท์ให้ฉันฟังฉอดๆ “อาจจะพลาดเป้าหมายสำคัญไป แต่การเข้าไปในครอบครัวนั้นได้ก็ไม่ธรรมดาหรอกน่า” พี่สาวผู้สวยสะเด็ดในชุดเสื้อเปลือยไหล่ข้างหนึ่ง ยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย
“พี่ก็เห็นว่า คุณพ่อ ยำหนูซะเละ”
เมื่อวานคุณพ่อเรียกประชุมพี่ๆ ทั้งสาม เนยโดนพ่อชี้เป้าว่า ทำผิดพลาด ให้ไปจับพี่รอง ดันไปเอาพี่ใหญ่ แถมยังโดนพี่ใหญ่ปล่อยข่าวให้ต้องแต่งงานอีก ‘กลับตัวก็ไม่ได้ นี่ถ้าไม่โดนเขาถ่ายคลิปกับปล่อยข่าว อย่างน้อยก็ยังพอทำตัวเนียนๆ ว่า ไม่มีอะไร ทำตามแผนเดิมไปได้’
น้ำค้างช่วยแก้ต่างให้เธอทำให้เรื่องราวสงบลง แต่สรุปไปที่
‘แก.....น้ำค้าง แกต้องออกมาวางแผนล่อนายสองให้ฉัน ยังไงซะ ครอบครัวเราก็ต้องมีคนได้ลงเอยกับทายาทตัวจริงของมังกรกรุป เพราะพ่อต้องการโครงการครั้งหน้า’
คุณไพบูลย์วางแผนส่งลูกสาวแสนสวยเพื่อไปจัดการผูกสัมพันธ์กับมังกรกรุป ในฐานะที่เนยเป็นลูกสาวที่เกิดจากคุณหญิงลินดา เธอจึงคู่ควรที่จะสมรสกับทายาทสายตรงเบอร์หนึ่งเช่นกัน
“เฮ้อ! แกดูคุณสองสิ คร่ำเคร่งทำงาน หน้าตาก็ไม่ค่อยจะยิ้มจะแย้ม น่าเบื่อจะตาย นี่พี่ต้องไปอ่อยผู้ชายทื่อมะลื่อแบบนั้น จะรอดไหมนี่?” น้ำค้างนึกอเนจอนาถในโชคของตนเอง “เธอเห็นไหมเนย? ถ้าเธอสำเร็จพี่ก็ไม่ต้องมาซวยแบบนี้”
“โธ่! ใครอยากจะพลาดกัน หนูจะบ้าตายอยู่แล้วนี่ พี่ใหญ่น่ะ เล่นละครเก่งจะตาย ต่อหน้าคุณพ่อคุณแม่ทำเป็นมาขอโทษมารับผิดชอบ พอลับหลัง ข่มขู่หนู ว่าหนูอาจจะตายได้ ถ้าไม่เชื่อฟังเขา”
“เออๆ ช่างมันเถอะ เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว” พี่สาวคนโตผู้ไม่ยี่หระต่อสถานการณ์ใดๆ โบกมือ “เดี๋ยวเรื่องคุณสอง ปล่อยให้พี่จัดการเองก็แล้วกัน”
********************
คุณสองมองพี่ชายด้วยสายตาบ่งบอกว่าเหลือเชื่อ พี่ชายที่แสนจะเย็นชากับสาวๆ ที่เข้ามารุมล้อมของเขา แค่เห็นเด็กสาวมหาลัยที่แต่งตัวธรรมดาคนหนึ่งถึงกับรำพันออกมาแบบนี้...ดูน่าเป็นห่วง.... คุณใหญ่ไม่กล้าเอ่ยความรู้สึกทั้งหมดออกมา เขารู้สึกอยากพุ่งเข้าไปกอด อยากจูบ อยากจะอุ้มเธอขึ้นเตียงไปเสียตอนนั้น แต่สติส่วนหนึ่งก็เตือนว่า.....นี่เป็นการพบกันครั้งแรกและเธอกับเขาก็เพิ่งรู้จักกัน คุณหนิงเลขาสาวสวยเดินเอาแฟ้มเข้ามาส่ง “คุณใหญ่รู้จักลูกสาวคุณวรรณที่เป็นนักเขียนด้วยเหรอคะ? หรือว่าได้อ่านนิยายที่คุณใหญ่เป็นพระเอกแล้ว?” คุณใหญ่ลืมตาขึ้นมองเลขาหนิง “คุณว่ายังไงนะ? ใครเป็นพระเอกนิยาย?” “ก็เรื่องชิงรักไฮโซไงคะ? เห็นคุณวรรณบอกว่าลูกสาวเขาประทับใจในตัวคุณใหญ่มากก็เลยยืมเอาไปเขียนเป็นพระเอกนิยายค่ะ ในนั้นมีคุณสองด้วยนะคะ” คุณสองหัวเราะร่า “ผมนี่นะ ไปอยู่ในละครด้วย ไหนๆ ลองอ่านดูสิ อยู่เว็บไหนล่ะคุณหนิง” คุณหนิงบอกปุ๊บคุณสองก็ค้นหาในระบบอินเตอร์เน็ตบนหน้าจอมือถือปั๊บ ก้มลงอ่านไปสักพัก คุณสองก็หัวเราะเสียงดังล
“เอางี้ เดี๋ยวฉันเล่าเรื่องให้แกฟังก่อน แล้วแกค่อยคิดว่าจะเขียนตามที่ฉันบอกไหม?”พอเห็นแยมสนใจ เนยจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เธอประสบมาไล่ไปตามลำดับ แยมนั่งฟังด้วยความสนใจ นิยายของเธอถูกเนยเล่าถึงตัวละครแต่ละตัวราวกับไปอยู่ในนั้น “แกคิดไว้ขนาดนี้ แทบจะเป็นคนเขียนแทนฉันได้แล้ว” “มันเป็นเรื่องที่แกคิด ถ้าแกตกลงก็รีบเขียนเถอะ” เนยกลับมาก็ตรวจดูแล้วว่าในเว็บไซต์นิยายเนื้อเรื่องยังเหลือเท่าเดิมเหมือนตอนก่อนที่เธอจะพลัดหลงเข้าไป “แกไม่อยากจะเขียนจบแล้วตีพิมพ์หรือไง? แฟนคลับแกมาคอมเม้นต์บ่นกันเยอะแยะแล้วนะ แกไม่อ่านบ้างเลยเหรอ?” “ฉันอ่านแล้ว แต่ทำไงได้ ตันก็คือตัน...แกก็รู้นี่?” “ตอนนี้ไม่ตันแล้ว แกเขียนต่อเถอะ” แยมแปลกใจที่เพื่อนไม่เคยสนิทคนนี้จู่ๆ ก็มารบเร้าเธอเขียนนิยายที่ดองไว้ ให้จบ “พูดตามตรงสิ แกมาเร่งฉันเพื่ออะไรกันแน่?” เนยถอนหายใจ เห็นทีเรื่องนี้คงต้องบอกไปตามความจริง“ถ้าฉันบอกว่าเรื่องทั้งหมดฉันไปเจอมาเองล่ะ แกจะเชื่อไหม?” “เฮ้ย!” “ไม่เฮ้ยล่ะ...ตอนนี้ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่เป็นไงบ้าง? ถ้าแกไม่ยอ
“พวกแกพูดเรื่องอะไรกัน?” เจนนิสโมโหที่เนยกับแยมพูดคุยกันเหมือนจะเยาะเย้ยเธอ“อันที่จริง ถ้าแกไม่เป็นแบบนี้เรื่องมันจะจบได้ยังไง? จริงไหมแยม?” เนย หันไปเพื่อนรัก แล้วหันกลับมองเจนนิส “พวกเรากำลังรอแกอยู่พอดี รีบมาก็ดีฉันจะได้กลับบ้านซะที” เจนนิสอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าเนยพูดถึงอะไร?“แกคิดว่าฉันจะไม่กล้ายิงล่ะสินะ” “ถ้าคุณทำอย่าหาว่าผมโหดร้ายก็แล้วกัน” คุณใหญ่ตวาดออกมา “พี่ใหญ่ก็โหดร้ายกับเจนอยู่แล้วนี่คะ? มีอะไรต้องคิดมากอีก?” เจนนิสหันไปโต้ตอบด้วยความน้อยใจ สายตาของเธอเจ็บปวดเหลือประมาณ ความหวังที่จะได้กลับไปยืนอยู่ข้างเขาไม่เหลืออีกแล้ว จริงอย่างที่เนยพูดต่อให้เธอฆ่าเนยได้ พี่ใหญ่ก็ไม่มีวันจะหันมามองเธอเหมือนเดิมอีก เนยงอเข่ายกเท้าขึ้นด้านหลังถอดรองเท้าออกมา“ฉันว่าแกกล้า แต่แกยังไม่รู้ว่าฉันก็บ้าต่างหาก”เนยขว้างรองเท้าตรงเข้าที่ใบหน้าของเจนนิสอย่างจัง “โอ๊ย!” ส้นรองเท้ากระแทกตาของเจนนิสพอดี เธอเผลอยกมือขึ้นกุมตา ปัง! ปืนที่เตรียมเหนี่ยวไกอยู่นั่นพลันลั่นขึ้น เฉียดศีรษะเนยไปกว่าฟุต หญิงสาวสะบัดจากการเกาะกุมของสา
เมื่อแขกทยอยออกไปจนหมด คุณใหญ่หันกลับมาเห็นเนยท่าทางเหนื่อยอ่อนจึงนึกได้ว่าเธอยังหิวอยู่ เขาหันไปส่งพ่อบ้านให้ทำข้าวผัดกุ้งออกมาให้เนยกับแยมคนละจาน “เนยกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็เป็นลมไปซะก่อน” แยมที่มองเห็นข้าวผัดอเมริกันจานใหญ่ที่เมดถือเข้ามาก็ตาโต “ว้าว! น่าอร่อยจังค่ะ แยมกินด้วยได้ไหมคะ?” “พี่สั่งให้ทั้งสองคนนั้นล่ะ” คุณใหญ่หันไปยิ้มให้แยมที่ยืนกลืนน้ำลายหลายอึก คุณสองอมยิ้ม “ยายโก๊ะ ทำตัวตะกละแบบนี้เสียมารยาทแย่!” “พูดแบบนี้คิดจะเป็นพ่อบ้านใจกล้าหรือไง?” คุณสองหน้าเจื่อนเมื่อเห็นแยมทำตาขวาง“ใช่ค่ะพี่ใหญ่ คุณสองเขามีห้องนอนส่วนตัวใหญ่โตไงคะ?” “ไม่นะ...ผมชอบอาศัยห้องนอนของคนอื่น” ประธานบริษัทมังกรกรุปคนใหม่รีบเอ่ยประจบเจ้าของคอนโดมิเนียม “คืนนี้นอนนอกห้องแน่เจ้าสอง ตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว จะพูดจะจาอะไรคิดให้เยอะ” พี่ชายคนโตหันมากระซิบด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน คุณสองรีบหันไปรินน้ำเปล่ามาวางตรงหน้าพี่สะใภ้กับแฟน พร้อมนั่งลงประกบแยมด้วยท่าทีเจี๋ยมเจี้ยม “อร่อ
“ตำรวจต้องมาตอนจบด้วยไหม? อย่าทำเชียว เดี๋ยวโดนล้อแย่” เนยหันไปเตือน เธอนึกถึงกระทู้ที่เหล่านักเขียนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่พระเอกเก่งมากจนจัดการคนร้ายได้สำเร็จ ส่วนผู้พิทักษ์สันติราษฎร์มักจะมาในตอนท้าย“ฉันเขียนนิยายสืบสวนสอบสวนนี่ปวดหัวกว่านิยายรักของแกน่าดู ต้องคิดเรื่องให้แตกต่างกว่าที่คนเคยอ่าน ยิ่งหักมุมได้ยิ่งดี”“งั้นแกก็ออกแบบฉากนี้ช่วยฉันหน่อยสิ ให้นึกตอนนี้ก็นึกไม่ออกหรอกว่าจะให้ตำรวจมาช่วยตอนไหนดี? แกอย่าลืมว่าส่วนใหญ่ตำรวจมาช้า”เนยพยักหน้า“จริงของแก! อันดับแรกการเผชิญหน้ากับอันตรายก็ต้องหวังพึ่งตัวเองก่อน ว่าแต่งานนี้แอมมี่หรือเจนนิสที่พกปืน?”เนยเดาความคิดเพื่อนทันที หากแยมเขียนฉากนี้เป็นฉากจบ ตัวร้ายต้องมีความกดดันที่จะล้างแค้นให้จบ การตามฆ่าศัตรูหัวใจย่อมต้องเกิดขึ้นแน่!“พกมาทั้งคู่”“บ้าเอ๊ย! แล้วฉันจะหลบกระสุนทีละสองคนทันได้ไง? แล้วแกคิดว่าใครจะช่วยฉันได้ล่ะนี่?”“ก็ต้องสามีแกสิ คุณใหญ่เป็นพระเอกของแกอยู่แล้วนี่?”“สองคนนั่นเดินมาแล้ว!”“ถ้าเกิดพวกนั้นควักปืนออกมายิงตอนนี้ล่ะ”“แกคิดจะสู้หรือหนีล่ะ?”“แกเขียนให้ฉันตายหรือเปล่า?”“ไม่นี่! ฉันไม่เคยคิดจะเขียนให้แกตาย
คุณสี่มองพี่ชายทั้งสามแล้วแววตาสลดลง“เหลือผมคนเดียวแล้วสินะ! ผมยังไม่เจอคนถูกใจเลย” คุณใหญ่ถอนหายใจนึกอยากจะปลอบน้องชายคนเล็กว่าอีกไม่นานเขาเองก็ต้องกลายเป็นพ่อม่ายเมียหาย ยิ่งจะแย่กว่าเจ้าสี่มากมายนัก คนไม่เคยมีอาจจะแค่ปรารถนาแต่คนที่เคยครอบครองมาก่อนแล้วสูญเสีย ยากนักจะทำใจ! “ที่พี่เรียกมาวันนี้เพราะพี่อยากจัดงานเลี้ยงผู้ถือหุ้นใหญ่ทั้งหลาย” คุณสองขมวดคิ้ว ทุกครั้งที่จัดงานเลี้ยงเช่นนี้ล้วนแล้วแต่เป็นการประกาศเรื่องสำคัญ “พี่ใหญ่คิดจะทำอะไรเหรอครับ?” “พี่จะยกตำแหน่งประธานบริษัทให้เจ้าสอง” “หา!” น้องชายทั้งสามอุทานออกมาพร้อมกัน “เพราะอะไรพี่ใหญ่?” คุณสองโน้มร่างมาข้างหน้า มองพี่ชายอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง “พี่ขอพักงานสักพัก บางทีอาจจะเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศหลายเดือนหน่อย” สีหน้าของคุณใหญ่ดูเคร่งเครียดขึ้น เขายังประเมินไม่ถูกว่าหลังจากที่เนยหายตัวไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง? แต่เพื่อไม่ให้ทุกคนผิดสังเกตก็คงต้องบอกออกไปว่าพาภรรยาไปเที่ยวต่างประเทศ คุณสองทำหน้าแตกตื่น แต่เดิมพี่ชาย







