ตอนที่ 12: เกมประสาทของ P.K.

ตอนที่ 12: เกมประสาทของ P.K.

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยปะปนกับไอเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ ไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นตลอดทางเดินของแผนกศัลยกรรมทรวงอกลดลงเลยแม้แต่น้อย

ชลธรก้าวเท้าไปตามพื้นกระเบื้องยางสีสว่างด้วยจังหวะที่เร็วกว่าปกติ สองมือล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา พยายามเว้นระยะห่างจากร่างสูงใหญ่ที่เดินขนาบข้าง ทว่าไม่ว่าจะเบี่ยงตัวหลบไปทางซ้ายหรือขวา ท่อนแขนแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มก็คอยขยับตามมาต้อนให้อยู่ในรัศมีไม่เกินหนึ่งช่วงแขนเสมอ

“เดินช้าๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องอยู่เหนือศีรษะ

“ผมมีเคสต้องไปรีวิวต่อ กรุณาอย่าเดินเบียดได้ไหมครับ หัวหน้า” ชลธรเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา สรรพนามห่างเหินถูกงัดขึ้นมาใช้อีกครั้งเพื่อสร้างกำแพงกั้นกลางระหว่างพวกเขา หลังจากเหตุการณ์บุกรุกคอนโดมิเนียมเมื่อเช้าตรู่ ภัทรก็ทำตามคำพูดอย่างเคร่งครัด ศัลยแพทย์หนุ่มตามติดชีวิตเขาทุกฝีก้าวราวกับเงาตามตัว จัดการลากเขาให้ย้ายโต๊ะทำงานจากฝั่งอายุรกรรมมาสิงสู่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์อย่างหน้าตาเฉย

“ผมสั่งให้คุณย้ายมานั่งทำงานในห้องผม ไม่ได้สั่งให้คุณไปวิ่งแข่งกับใคร” ภัทรปรายตาลงมอง นัยน์ตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือหนาเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกบาง ออกแรงรั้งเพียงนิดเดียว ร่างโปร่งก็ปลิวเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง

“อ๊ะ! ปล่อยนะภัทร คนมองเต็มไปหมดแล้ว” ชลธรกัดฟันกระซิบลอดไรฟัน พยายามสะบัดแขนออก แต่แรงบีบกลับเพิ่มขึ้นจนรู้สึกร้าวไปถึงกระดูก

“ใครจะมองก็ช่าง” ภัทรตอบหน้าตาย สันกรามคมขบเข้าหากัน “จำข้อตกลงของเราไม่ได้หรือไง ชลธร คุณอยู่ในสายตาผม ผมปกป้องคุณ แลกกับการที่คุณห้ามคลาดสายตาผมแม้วินาทีเดียว... หรืออยากให้ผมทบทวนความจำให้ด้วยวิธีอื่น”

สายตาคมกริบที่หลุบมองริมฝีปากบางซึ่งยังมีรอยช้ำจางๆ ทำให้ชลธรหน้าผากร้อนผ่าว ก้อนความโกรธและความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาเกลียดการถูกบังคับ เกลียดที่ตัวเองไม่อาจขัดขืนอำนาจมืดของผู้ชายคนนี้ได้เลย

ร่างโปร่งสะบัดหน้าหนี ยอมหยุดฝีเท้าลงและเดินเคียงข้างร่างสูงใหญ่ไปอย่างเสียไม่ได้

บานประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ที่สลักป้ายชื่อ ‘นพ.ภัทร กิตติภัทร - หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอก’ ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ภัทรผลักประตูเปิดออก ดันแผ่นหลังของชลธรให้ก้าวเข้าไปด้านในก่อน ก่อนจะเดินตามเข้ามาและกดล็อกประตูเสียงดังคลิก

บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสงบ กลิ่นกาแฟคั่วบดลอยอวลเตะจมูก แสงแดดช่วงสายสาดส่องผ่านมู่ลี่หน้าต่างเข้ามากระทบโต๊ะทำงานกระจกตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ภัทรเป็นคนเจ้าระเบียบ ข้าวของทุกชิ้นบนโต๊ะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แฟ้มเอกสารวางซ้อนกันตรงมุมขวา ปากกาวางอยู่ในถาดหนังอย่างเป็นระเบียบ

ทว่าวันนี้... มีบางอย่างผิดปกติไป

ภัทรชะงักฝีเท้า นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงเมื่อกวาดสายตาไปปะทะเข้ากับสิ่งแปลกปลอมที่วางเด่นหลาอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานกระจกใส

ซองกระดาษสีดำสนิท

อากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น อุณหภูมิในห้องทำงานลดฮวบลงกะทันหัน รังสีคุกคามแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนชลธรที่ยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าวสัมผัสได้ แพทย์หนุ่มหันขวับไปมองตามสายตาของภัทร

วินาทีที่ดวงตาสีอ่อนปะทะเข้ากับซองสีดำไร้จ่าหน้าซอง... ลมหายใจของชลธรก็สะดุดกึก

ซองแบบเดียวกัน สีเดียวกัน ผิวสัมผัสกระดาษสากด้านแบบเดียวกันกับที่เขาพบในตู้ล็อกเกอร์เมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน!

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงหัวใจของชลธรเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนปวดหนึบไปทั้งแผ่นอก เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง มือเรียวที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

ภัทรก้าวอาดๆ ตรงไปยังโต๊ะทำงาน สันกรามขบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดนูน มือหนาคว้าซองกระดาษสีดำนั้นขึ้นมาพิจารณา ไม่มีรอยงัดแงะที่ประตู ไม่มีใครเข้าออกห้องนี้นอกจากเขาและแม่บ้านที่ไว้ใจได้ แต่ไอ้สารเลวนี่กลับเอาของชิ้นนี้มาวางเยาะเย้ยเขาได้ถึงโต๊ะทำงานส่วนตัว

แคว่ก!

ภัทรฉีกซองกระดาษออกอย่างกระด้าง ล้วงเอาสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านในออกมา

กระดาษแข็งแผ่นเล็กๆ ... รูปถ่ายโพลารอยด์

แสงสว่างจากหน้าต่างสาดกระทบแผ่นฟิล์มมันปลาบ ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ซากรถยนต์อาบเลือดเหมือนครั้งก่อน แต่มันคือภาพถ่ายของลานจอดรถชั้นใต้ดิน มุมกล้องถูกถ่ายจากที่ซ่อนตัวในมุมมืด จับภาพรถยุโรปคันหรูของภัทรที่จอดเทียบอยู่

และที่น่าขนลุกที่สุด... คือภาพซูมเจาะจงไปที่กระจกหน้าต่างฝั่งผู้โดยสาร เงาสะท้อนสลัวๆ เผยให้เห็นโครงหน้าของชลธรที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ด้านใน ตรงกึ่งกลางใบหน้าของชลธรในรูปถ่าย ถูกกากบาททับด้วยปากกาเมจิกสีแดงสด สีแดงข้นคล้ายหยดเลือดที่ถูกขีดลากอย่างจงใจและเคียดแค้น

ด้านล่างของรูปถ่าย มีข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือขยุกขยิก

‘คิดว่าจะซ่อนของเล่นชิ้นโปรดไว้ใต้ปีกได้ตลอดไปเหรอ หมอภัทร... ระวังมันจะพังคามือเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนนะ - P.K.’

แกร็บ!

รูปถ่ายโพลารอยด์ถูกบีบขยำจนยับย่นคามือหนา ภัทรขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกึก นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ไปด้วยพายุหมุนแห่งความบ้าคลั่งและจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในชีวิต ไอ้เวรนี่มันกำลังเล่นสงครามประสาท มันตามดูพวกเขาทุกฝีก้าว มันรู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมด และมันกล้าท้าทายอำนาจของเขาอย่างโจ่งแจ้ง

“ภัทร...”

เสียงเรียกสั่นเครือดังก้องขึ้นทำลายความเงียบ

ภัทรหันขวับกลับไปมอง ชลธรยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง ใบหน้าเนียนละเอียดที่เคยมีสีเลือดฝาดบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างจดจ้องมาที่ซองสีดำที่หล่นอยู่บนพื้นพรม แพขนตางอนยาวสั่นระริก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้า

“ชล...” ภัทรทิ้งก้อนกระดาษในมือลงบนโต๊ะ รีบก้าวเข้าไปหา

“มัน... มันส่งอะไรมาอีก...” ชลธรเค้นเสียงถามผ่านลำคอที่ตีบตัน สองขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นแววตาดุดันของภัทร แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักจนเกิดเสียงดังทึบ “มันตามเรามาใช่ไหม... มันรู้ใช่ไหมว่าผมอยู่ที่นี่...”

ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อเจ็ดปีก่อนตีรวนขึ้นมาบีบรัดสมอง เสียงเบรกดังก้อง เสียงกระจกแตกละเอียด และข้อความข่มขู่ในล็อกเกอร์ หลอมรวมกันกลายเป็นปีศาจร้ายที่กัดกินสติสัมปชัญญะ ชลธรหอบหายใจถี่รัว อากาศรอบตัวคล้ายถูกสูบออกไปจนหมด มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตนเอง เสื้อกาวน์สีขาวสั่นไหวตามจังหวะการหอบสะท้าน

“ชล! มองหน้าผม ชลธร!”

ภัทรพุ่งตัวเข้าไปประชิด รวบข้อมือบางที่กำลังจิกทึ้งเสื้อของตนเองออก สองมือหนาประคองใบหน้าหวานที่กำลังส่ายไปมาอย่างคนเสียสติ บังคับให้ดวงตาสีอ่อนที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาสบเข้ากับดวงตาของเขา

“ฮึก... แฮ่ก... ภัทร... ผมหายใจไม่ออก...” ชลธรสะอื้น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลรินลงมาตามพวงแก้ม เรี่ยวแรงที่เคยมีสูญสลายไปจนเข่าทรุด ร่างโปร่งรูดไถลลงไปตามบานตู้หนังสือ

ภัทรทรุดตัวลงคุกเข่าตามทันที ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าโอบรัดแผ่นหลังบางและข้อพับเข่า ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างของตนเองกลางพื้นพรม มือหนากดศีรษะทุยให้ซบลงกับลาดไหล่แกร่ง ซุกใบหน้าหวานเข้ากับซอกคอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมประจำตัว

“ชู่ว... หายใจเข้าลึกๆ ชล ฟังเสียงหัวใจผม...” ภัทรกระซิบชิดขมับชื้นเหงื่อ น้ำเสียงที่เคยวางอำนาจดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและหนักแน่นที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

มือหนาลูบแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านขึ้นลงช้าๆ จังหวะการลูบไล้สม่ำเสมอเพื่อดึงสติของคนในอ้อมกอด ชลธรซุกหน้าลงกับเสื้อเชิ้ตของภัทร สองมือเรียวกำสาบเสื้อของคนร่างสูงไว้แน่นจนยับย่น เสียงสะอื้นดังอู้อี้สลับกับเสียงหอบหายใจที่ค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงเมื่อได้รับความอบอุ่นและกลิ่นอายที่คุ้นเคย

“มันจะฆ่าเรา... ฮึก... มันจะทำเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน...” ชลธรพึมพำเสียงเครือ ร่างกายยังคงสั่นไม่หยุด

“มันทำไม่ได้” ภัทรตอบกลับเสียงกร้าว สันกรามคมขบแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน นัยน์ตาสีดำสนิทที่ทอดมองข้ามไหล่บางไปนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน “ไม่มีใครหน้าไหนทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น ชลธร”

“แต่พวกมันรู้ความเคลื่อนไหวของเราทุกอย่าง! มันรู้ว่าผมอยู่ในรถคุณ มันรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน!” ชลธรเงยหน้าขึ้น สบตากับภัทรด้วยหยาดน้ำตา “เราสู้มันไม่ได้หรอกภัทร... ปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมออกไปจากชีวิตคุณ พวกมันต้องการตัวผม ไม่ใช่คุณ ถ้าคุณยังอยู่ใกล้ผม คุณจะ...”

“หุบปาก!”

ภัทรตวาดลั่นห้อง ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำใสให้อย่างแรงจนผิวเนียนขึ้นรอยแดง

“อย่าพูดคำว่าปล่อยผมไปให้ได้ยินอีก! อย่ากล้าผลักไสผมไปไหนอีก ชลธร!” ภัทรกดเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่ซีดเผือด “เจ็ดปีที่แล้วผมอาจจะโง่ที่ปล่อยให้คุณแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวจนต้องหนีไป แต่ตอนนี้... วินาทีนี้ คุณคือคนของผม! ปัญหาของคุณคือปัญหาของผม!”

ชลธรสะอื้นฮัก นัยน์ตาสีอ่อนสั่นไหวอย่างรุนแรง “แต่พวกมันอันตราย...”

“ผมอันตรายกว่าพวกมันร้อยเท่า!” ภัทรแทรกขึ้นทันควัน นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งแค้นและสัญชาตญาณการปกป้องที่ดิบเถื่อนที่สุด “ใครที่มันกล้าส่งจดหมายขยะพวกนี้มา ใครที่มันกล้าทำให้คุณต้องมานั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดผม... ผมจะลากคอพวกมันออกมาจากเงามืด แล้วฉีกกระชากพวกมันให้แหลกคามือ!”

ศัลยแพทย์หนุ่มกระชับอ้อมแขนรัดร่างบางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตราคำสาบานที่แลกด้วยชีวิต

“ฟังผมให้ดี ชลธร...” ภัทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อน ถ่ายทอดความหนักแน่นและมั่นคงทั้งหมดที่มี “ไม่ว่าโลกนี้จะถล่มลงมาตรงหน้า หรือพวกมันจะมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน... พื้นที่เดียวที่คุณจะปลอดภัยที่สุด คืออ้อมกอดของผู้ชายที่ชื่อภัทร”

หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอีกระลอก แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว ทว่ากลับเป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่ซึมลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ ชลธรหลับตาลง ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอีกครั้ง ปล่อยให้ความเข้มแข็งของภัทรโอบอุ้มเศษซากความหวาดผวาของเขาเอาไว้

“ผมจะไม่ยอมให้คุณคลาดสายตาผมแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว” ภัทรกระซิบชิดใบหู ลูบกลุ่มผมสีเข้มอย่างทะนุถนอม สลับกับปรายตาไปมองก้อนกระดาษสีดำที่ถูกขยำทิ้งบนโต๊ะ “ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต... ผมก็จะปกป้องลมหายใจของคุณเอาไว้ให้ได้... ผมสัญญา”

ในห้องทำงานที่ถูกล็อกปิดตาย เสียงสายลมด้านนอกถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ความน้อยใจและความหวาดกลัวถูกหลอมละลายด้วยไฟรักที่ร้อนแรงและสัญชาตญาณการปกป้องที่ไม่มีวันดับมอด... เกมประสาทของศัตรูในเงามืดอาจเพิ่งเริ่มต้น แต่สำหรับนายแพทย์ภัทร... นี่คือคำประกาศสงครามที่จะจบลงด้วยความพินาศของใครก็ตามที่กล้าแตะต้องหัวใจของเขา