ตอนที่ 10: เบาะหลังที่ร้อนระอุ [20+++]

ตอนที่ 10: เบาะหลังที่ร้อนระอุ [20+++]

ปัง!

เสียงบานประตูรถยุโรปคันหรูถูกกระชากปิดสนิท ตัดขาดเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ภายนอกลานจอดรถชั้นใต้ดินให้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ดังก้องอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ ความมืดสลัวถูกสลักด้วยแสงไฟกะพริบจากลานจอดรถที่สาดลอดผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิท สะท้อนให้เห็นนัยน์ตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มที่วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและไฟปรารถนาที่ลุกโชน

ชลธรแผ่นหลังแนบชิดกับเบาะหนังแท้สีเข้ม ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานปะทะเข้ากับผิวเนื้อ ทว่ามันกลับสู้ไม่ได้กับความร้อนระอุจากร่างกายกำยำที่คร่อมทับอยู่เบื้องหน้า ภัทรต้อนร่างโปร่งจนมุม สองแขนแกร่งยันพนักพิงกักขังอดีตคนรักไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ

“เก่งนักไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่กำลังซีดเผือด “เก่งนักเรื่องไล่ผมไปหาคนอื่น เก่งนักเรื่องสร้างกำแพงใส่ผม!”

“ถอยไปนะภัทร...” ชลธรเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก สองมือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างสุดแรง ทว่ากล้ามเนื้อแน่นตึงนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว “คุณมันบ้าไปแล้ว ปล่อยผม!”

“ใช่ ผมมันบ้า!” ภัทรตวาดลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของชลธร รวบมันขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบมหาศาลทำให้ชลธรนิ่วหน้า “และคนที่ทำให้ผมบ้าก็คือคุณ! เจ็ดปีที่ทิ้งผมไป คุณคิดว่ากลับมาแล้วจะมาทำตัวเย็นชาใส่ผม สั่งให้ผมไปพ้นๆ หน้าคุณได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”

“อื้ออ!”

คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างป่าเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือความปรานีใดๆ มีเพียงการลงทัณฑ์คนปากแข็งที่เอาแต่ผลักไสเขา ฟันคมขบกัดกลีบปากล่างอย่างแรงจนชลธรสะดุ้ง รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดผสมผสานกับความเค็มปร่าของหยาดเหงื่อ ปลุกปั่นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวภัทรให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากที่เผยอออก กวาดต้อนความหวานที่โหยหามาเนิ่นนานอย่างหิวกระหาย ชลธรดิ้นรนส่ายหน้าหนี แต่ฝ่ามือหนาอีกข้างของภัทรก็เลื่อนมาสอดประสานที่ท้ายทอย ล็อกโคนผมสีเข้มไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่ลึกซึ้งและดุดันนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

จังหวะการดูดดึงหนักหน่วง เรียกร้อง และตะกละตะกลาม ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกลืนกินเหยื่ออันโอชะ ลมหายใจของชลธรขาดห้วง สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มทรยศต่อความตั้งใจ เสียงครางอู้อี้หลุดลอดออกมาจากลำคอเมื่อภัทรยอมผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อกอบโกยอากาศ ก่อนจะประกบจูบลงมาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนริมฝีปากบางบวมเจ่อและแดงช้ำ

“แฮ่ก... ภัทร... หยุด...” ชลธรหอบหายใจตัวโยนเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ นัยน์ตาสีอ่อนฉ่ำปรือไปด้วยหยาดน้ำใส

“หยุดงั้นเหรอ” ภัทรแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านสันกรามของคนใต้ร่าง “คืนนี้ผมจะทำให้คุณไม่มีแรงแม้แต่จะคิดหนีผมไปไหนอีกเลย ชลธร”

มือหนากระชากเสื้อแจ็กเกตสีดำของชลธรออก โยนทิ้งไปที่เบาะหน้าอย่างไม่ไยดี ปลายนิ้วรัวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนทีละเม็ดด้วยความเร่งรีบ ทว่าเมื่อถึงเม็ดสุดท้าย ภัทรกลับหมดความอดทน เขาออกแรงกระชากจนเม็ดพลาสติกหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวอกขาวเนียนที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ

แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดกระทบผิวเนื้อขาวผ่อง ตัดกับเบาะหนังสีเข้มราวกับงานศิลปะชิ้นเอก ภัทรกลืนน้ำลายลงคอดังอึก นัยน์ตาสีดำสนิททอประกายมืดมิด เขาโน้มใบหน้าลงต่ำ ซุกซบปลายจมูกโด่งลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่คุ้นเคยเข้าเต็มปอด ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจัดจะตวัดเลียแอ่งชีพจรที่กำลังเต้นระรัว

“อ๊ะ... ยะ... อย่า...” ชลธรเชิดหน้าขึ้น ร่างกายบิดเร่าเมื่อสัมผัสเปียกชื้นลากไล้จากลำคอลงมาถึงกระดูกไหปลาร้า

ฟันคมขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างแรงจนเกิดรอยจ้ำสีแดงอมม่วง ภัทรจงใจฝากรอยรักประกาศความเป็นเจ้าของไว้ทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากลากผ่าน ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบีบเฟ้นยอดอกสีอ่อนที่เริ่มชูชันรับสัมผัส ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้สะกิดหยอกล้อ บดคลึงความไวต่อความรู้สึกจนชลธรต้องแอ่นแผ่นหลังขึ้นจากเบาะหนัง

“อ๊า... ภัทร...” เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

“เรียกชื่อผมอีก...” ภัทรกระซิบสั่งชิดแผ่นอก เลื่อนริมฝีปากมาครอบครองยอดอกอีกข้าง ดูดดึงและใช้ปลายลิ้นรัวตวัดจนมันเปียกชุ่ม

ชลธรกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงคราง สองมือเรียวที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เลื่อนมาขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของศัลยแพทย์หนุ่ม ระบายความเสียวซ่านที่แล่นริ้วไปตามไขสันหลัง ความดื้อรั้นและกำแพงแห่งความน้อยใจกำลังถูกความรุ่มร้อนแผดเผาจนหลอมละลาย

“ผมบอกให้เรียกชื่อผม!” ภัทรเงยหน้าขึ้นตวาดเสียงดุ เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างยังคงพยายามเก็บเสียง นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อน “ประชดผมนักไม่ใช่เหรอเรื่องสถานะ... งั้นก็เรียกชื่อผัวคุณสิ ชลธร!”

พูดจบ มือหนาก็จัดการปลดตะขอกางเกงสแลกของชลธร รูดรั้งปราการชิ้นสุดท้ายออกไปให้พ้นทางพร้อมกับชั้นในเนื้อนุ่ม ขาทั้งสองข้างของชลธรถูกจับแยกออกกว้าง เผยให้เห็นความงดงามที่ถูกซุกซ่อนมาตลอดเจ็ดปี ภัทรกลืนน้ำลายอีกครั้ง ความเป็นชายของเขาปวดหนึบจนแทบจะระเบิดออกมา

เขาปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของตนเอง งัดตัวตนที่พองขยายจนเต็มสัดส่วนออกมาสัมผัสอากาศเย็นเยียบในรถ ภัทรบีบครีมหล่อลื่นที่พกติดกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมาลงบนปลายนิ้ว ผสมเข้ากับหยาดน้ำลายของตนเอง ก่อนจะส่งนิ้วยาวเข้าไปจดจ่อที่ช่องทางสีสดด้านหลังของคนใต้ร่าง

“อ๊ะ! เจ็บ...” ชลธรสะดุ้งเฮือก นิ่วหน้าด้วยความอึดอัดเมื่อปลายนิ้วแปลกปลอมกดแทรกเข้ามาในความคับแคบที่ไม่ได้ถูกล่วงล้ำมานานแสนนาน

“ผ่อนคลาย ชล... อย่าเกร็ง” ภัทรลดเสียงลง นุ่มนวลขึ้นแต่ยังแฝงความเอาแต่ใจ เขาโน้มตัวลงไปประกบจูบริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ สวนทางกับปลายนิ้วที่เริ่มขยับเข้าออกอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ เพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง และสามนิ้ว ควงหมุนหาจุดกระสันที่เขาจดจำได้ดีทุกตารางมิลลิเมตร

“อื้ออ... ลึก... ลึกไป... อ๊า!”

เมื่อปลายนิ้วยาวกดเน้นย้ำเข้าที่จุดอ่อนไหวภายใน ร่างกายของชลธรก็ตอดรัดนิ้วของภัทรแน่นโดยอัตโนมัติ ช่องทางคับแคบตอดตุบๆ เรียกร้องการเติมเต็มที่มากกว่าปลายนิ้ว ภัทรชักมือออก มองความพร้อมที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยเจลหล่อลื่น เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของชลธรขึ้นพาดบนลาดไหล่กว้าง ก่อนจะนำความแข็งขืนของตนเองไปจ่อที่ปากทาง

“มองหน้าผม ชล” ภัทรสั่งเสียงพร่า

ชลธรปรือตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำใสขึ้นมอง สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความหึงหวง และแรงปรารถนาที่มืดมิด

ภัทรดันสะโพกสอบไปด้านหน้า ค่อยๆ กดแทรกตัวตนเข้าไปในช่องทางที่บีบรัดแน่น

“อึก... อ๊าาา! ภัทร! เจ็บ... ผมเจ็บ... เอาออกไป!” ชลธรกรีดร้อง เสียงครางแหบพร่าดังก้องห้องโดยสาร ความอึดอัดและคับแน่นจุกอยู่ที่หน้าท้องจนแทบหายใจไม่ออก สองมือเรียวผลักหน้าท้องแกร่งของภัทรสุดแรง เล็บจิกขยุ้มลงบนผิวหนังจนเกิดรอยเลือดซิบ

“ชู่ว... ทนหน่อยคนดี...” ภัทรขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลลงมาตามกรอบหน้า ความคับแน่นที่รัดรึงเขาไว้แทบจะทำให้เขาสติแตก เขาหยุดขยับตัว กัดฟันข่มความต้องการที่พุ่งทะยาน โน้มใบหน้าลงไปพรมจูบซับน้ำตาที่หางตาของชลธรอย่างทะนุถนอม

“อ๊ะ... ฮึก... มันแน่น...”

“ผมรู้... ผมรู้ว่าแน่น...” ภัทรกระซิบ ลากปลายลิ้นเลียใบหูที่แดงจัด กลิ่นฟีโรโมนของบุรุษเพศอบอวลไปทั่วรถ “บอกผมมา... ว่าคุณเป็นของใคร”

“อื้อ... ภัทร... ขยับ... ได้โปรด...” ชลธรสะอื้น ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่จุกอยู่ที่ท้องน้อย ร่างกายต้องการการขยับเขยื้อนเพื่อระบายความอึดอัด

“ตอบผมมาก่อน ชลธร!” ภัทรแกล้งขยับสะโพกถอยออกเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปจนสุดความยาว

“อ๊า!! ของคุณ! ผมเป็นของคุณ! ภัทร... ผมเป็นของภัทรคนเดียว!”

คำตอบที่ตะโกนลั่นออกมาพร้อมกับเสียงครางหวานหู เปรียบเสมือนสวิตช์ที่ปลดปล่อยสัญชาตญาณนักล่า ภัทรเริ่มขยับสะโพกสอบ ถอนตัวตนออกจนเกือบสุดก่อนจะกระแทกกระทั้นกลับเข้าไปอย่างหนักหน่วงและดุดัน

ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องหยาบโลนแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ภายนอก รถยุโรปคันหรูสั่นโคลงตามจังหวะการขยับเขยื้อนที่บ้าคลั่ง เบาะหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด กระจกหน้าต่างทุกบานถูกฉาบด้วยฝ้าขาวจากไอความร้อนของร่างกายสองร่างที่บดเบียดกัน ปกปิดพายุอารมณ์ที่กำลังแผดเผาอยู่ภายใน

“อ๊า! อ๊ะ! ภัทร... แรง... แรงไป... อื้ออ!”

ชลธรเชิดหน้าขึ้นสูดอากาศ สองมือจิกทึ้งเบาะหนังจนเล็บแทบหัก ร่างกายถูกกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอน ทุกการสอดใส่ลึกล้ำและแม่นยำ กระแทกโดนจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสมองขาวโพลน

“เรียกชื่อผมอีก... ดังๆ ชล...” ภัทรครางต่ำในลำคอ สายตาจดจ้องภาพความงดงามเบื้องหน้าอย่างหลงใหล หน้าท้องแบนราบที่เกร็งสั่น ผิวขาวจัดที่ชื้นเหงื่อและเต็มไปด้วยรอยจูบ ทุกอย่างกระตุ้นอารมณ์ดิบให้พุ่งทะยาน

“อ๊ะ... ภัทร! ภัทร! อ๊าาา!” ชลธรกรีดร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำๆ ตามคำบัญชา ทิฐิและความดื้อรั้นถูกพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโหยหาและการยอมจำนนต่อสัมผัสที่คุ้นเคย

ภัทรโน้มตัวลงไปรวบร่างบางเข้ามากอดแน่น ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ข้อพับเข่า ดึงรั้งให้สะโพกมนลอยเด่นรับแรงกระแทกที่รัวเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาก้มลงไปประกบจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง แลกเปลี่ยนลมหายใจและเสียงครางที่กลืนหายไปในลำคอ

ความเสียวซ่านไต่ระดับขึ้นสู่จุดสูงสุด ชลธรหายใจหอบถี่ ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง “ภัทร... ผม... ไม่ไหว... อ๊ะ... จะ... อ๊าาา!!”

ชลธรกรีดร้องเสียงหลง ปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องของตนเองและแผงอกของภัทร ช่องทางคับแคบตอดรัดตัวตนของศัลยแพทย์หนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

“อึก... ชล... แม่งเอ๊ย...” ภัทรสบถคำหยาบ เร่งจังหวะกระแทกย้ำๆ อย่างหนักหน่วงอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะฝังตัวตนเข้าไปลึกสุดความยาว ปลดปล่อยสายธารความอบอุ่นฉีดพ่นเข้าไปในตัวของชลธรจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา

ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงทาบทับร่างที่อ่อนปวกเปียก หอบหายใจสะท้านจนตัวโยน ซบใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานอย่างหวงแหน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องในห้องโดยสารที่เงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงตกกระทบหลังคารถ

ภัทรจูบซับหยาดเหงื่อตรงขมับของชลธรอย่างแผ่วเบา วงแขนแกร่งตระกองกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป

“บอกแล้วไง... ว่าอย่าท้าทายผม” ภัทรกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ลากปลายลิ้นเลียคราบเหงื่อที่ซอกคอ “คุณเป็นของผม ชลธร... ต่อให้โลกนี้จะพังทลาย ผมก็ไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว”

ชลธรหลับตาพริ้ม สิ้นไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน สองแขนเรียวค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างของภัทรไว้หลวมๆ ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่แกร่ง ยอมจำนนต่อโชคชะตาและอ้อมกอดที่กักขังเขาไว้ด้วยความคลั่งรักที่ดุดันที่สุด... ในค่ำคืนที่สายฝนไม่อาจดับไฟปรารถนาที่ลุกโชนบนเบาะหลังรถคันนี้ได้เลย