ตอนที่ 11: ร่องรอยบนผิวเนื้อ

ตอนที่ 11: ร่องรอยบนผิวเนื้อ

ความเย็นเยียบจากช่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นออกมาตลอดทั้งคืน ปะทะเข้ากับผิวเนื้อเปลือยเปล่าจนร่างกายโปร่งสะดุ้งตื่น

ชลธรปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แพขนตางอนยาวกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสรับแสงสลัวของลานจอดรถชั้นใต้ดินที่สาดลอดผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทเข้ามาภายในห้องโดยสาร กลิ่นอับชื้นของเครื่องปรับอากาศผสมปนเปกับกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่คุ้นเคย ลอยอวลตอกย้ำเหตุการณ์ป่าเถื่อนที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ความปวดร้าวแล่นริ้วจากสะโพกขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังทันทีที่ขยับตัว ชลธรนิ่วหน้า กัดริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อเพื่อสกัดกั้นเสียงคราง นัยน์ตาสีอ่อนหลุบมองสภาพของตนเองแล้วก็ต้องขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เคยเนี้ยบกริบ บัดนี้ยับยู่ยี่และขาดวิ่น กระดุมพลาสติกหลุดหายไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นผิวอกขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงอมม่วงและรอยขบกัดที่สลักลึกราวกับต้องการตีตราจอง แพนตี้และกางเกงสแลกถูกโยนทิ้งระเกะระกะอยู่ตรงที่วางเท้า

ท่อนแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อยังคงพาดทับอยู่บนเอวคอด ร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์นอนหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอพ่นรดลาดไหล่บาง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงและดุดันอยู่เสมอ บัดนี้ผ่อนคลายและดูไร้พิษสง

ทว่าภาพนั้นกลับไม่ได้ทำให้ความโกรธในใจของชลธรลดลงเลยแม้แต่น้อย

คนใจร้ายคนนี้ปล้นเอาความสลบไสลไปจากเขา ย่ำยีร่างกายและศักดิ์ศรีของเขาด้วยข้ออ้างของความหึงหวง แล้วก็มานอนหลับสบายใจเฉิบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชลธรกำมือแน่นจนเล็บจิกฝังลงไปในฝ่ามือ ก้อนความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาเกลียด... เกลียดที่ร่างกายทรยศ เกลียดที่ตัวเองเผลอไผลไปกับสัมผัสบ้าๆ พวกนั้น และเกลียดที่สุดคือการที่ผู้ชายคนนี้ทำเหมือนเขาเป็นเพียงสิ่งของที่นึกจะกระชากมาสนองตัณหาเมื่อไหร่ก็ได้

มือเรียวค่อยๆ ยกท่อนแขนแกร่งนั้นออกอย่างเบามือที่สุด ร่างโปร่งกลั้นใจขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เก็บเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ตามพื้นขึ้นมาสวมใส่อย่างทุลักทุเล มือที่สั่นเทาพยายามติดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่เม็ดเพื่อปกปิดร่องรอยอัปยศ คว้าเสื้อแจ็กเกตสีดำมาสวมทับ รูดซิปขึ้นจนสุดคอ

ติ๊ด...

ปลายนิ้วกดปุ่มปลดล็อกประตูรถเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องในความเงียบ

ขวับ!

ฝ่ามือร้อนผ่าวพุ่งเข้ามาคว้าหมับที่ข้อมือบางราวกับคีมเหล็ก ชลธรสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมอง นัยน์ตาสีดำสนิทของภัทรลืมขึ้นเต็มตา ไร้ซึ่งร่องรอยของความงัวเงีย แววตาดุดันและเต็มไปด้วยการจับผิดสบเข้ากับดวงตาสีอ่อน

“จะไปไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม สันกรามคมขบเข้าหากันแน่น

“ปล่อย” ชลธรเค้นเสียงตอบใบหน้าเรียบตึง สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมสุดแรง แต่ภัทรกลับเพิ่มแรงบีบจนกระดูกแทบแหลก

“ผมถามว่าจะไปไหน ชลธร นี่มันเพิ่งจะตีห้าครึ่ง” ภัทรหยัดกายลุกขึ้นนั่ง สภาพท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยเล็บข่วนเป็นทางยาวบนแผ่นหลังและลาดไหล่ ร่องรอยที่ชลธรฝากไว้เมื่อคืน

“ผมจะกลับคอนโด ผมหมดธุระกับคุณแล้ว”

“ธุระ?” ภัทรทวนคำ นัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที “คุณเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าธุระงั้นเหรอ”

“แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะครับ... การระบายอารมณ์ของเจ้านาย หรือบทลงโทษของหัวหน้าทีมดี” ชลธรเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและประชดประชันถึงขีดสุด “ในเมื่อหัวหน้าได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็กรุณาปล่อยผมไปทำหน้าที่ของตัวเองด้วยครับ”

คำว่า ‘หัวหน้า’ ที่หลุดออกจากริมฝีปากบางทำเอาเส้นความอดทนของภัทรขาดผึง ศัลยแพทย์หนุ่มกระชากข้อมือบางอย่างแรงจนร่างโปร่งถลาเข้ามาปะทะแผงอกกว้าง

“เลิกประชดผมสักที!” ภัทรตวาดเสียงกร้าว ลมหายใจร้อนรดรินบนใบหน้าหวาน “เมื่อคืนคุณครางเรียกชื่อผมแทบขาดใจ วันนี้พอตื่นมาก็ใส่หน้ากากทำตัวหมางเมินใส่ผมอีกแล้วงั้นสิ คุณคิดว่าผมจะยอมปล่อยคุณเดินหนีไปง่ายๆ เหมือนเจ็ดปีก่อนหรือไง!”

“คุณมันบ้าอำนาจ!” ชลธรกัดฟันแน่น ใช้มือข้างที่ว่างผลักแผงอกกำยำสุดแรง “คุณคิดว่าการยัดเยียดความสัมพันธ์บ้าๆ นี่ให้ผม แล้วทุกอย่างมันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมงั้นเหรอ คุณไม่เคยถามผมสักคำว่าผมต้องการหรือเปล่า คุณมันเอาแต่ใจ คิดถึงแต่ความรู้สึกตัวเอง!”

พูดจบ ชลธรก็ออกแรงสะบัดข้อมือสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ร่างโปร่งผลักประตูรถเปิดออก ก้าวเท้าลงไปเหยียบพื้นซีเมนต์เย็นชื้นของลานจอดรถ ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วจากสะโพกจนขาสั่น ทว่าทิฐิและความดื้อรั้นบังคับให้เขากัดฟันก้าวเดินฉับๆ ตรงไปยังรถยนต์คันสีดำของตนเองที่จอดอยู่ไม่ไกล

“ชลธร! กลับมานี่!”

ภัทรคำรามลั่น รีบคว้ากางเกงสแลกขึ้นมาสวมลวกๆ แต่ความเร่งรีบทำให้เขาตามออกไปไม่ทัน เสียงเครื่องยนต์รถของชลธรครางกระหึ่มขึ้น ก่อนที่ล้อรถจะเสียดสีกับพื้นซีเมนต์ พุ่งทะยานออกไปจากลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หัวหน้าทีมศัลยแพทย์ยืนสบถคำหยาบออกมาด้วยความหัวเสีย มือหนาทุบลงบนหลังคารถของตนเองเสียงดังสนั่น

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรูบนชั้นสิบสอง

เสียงสายน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นกระเบื้องดังต่อเนื่อง ชลธรยืนหลับตาพิงผนังห้องน้ำกระจกใส ปล่อยให้น้ำอุ่นจัดชโลมล้างคราบไคลและความเหนื่อยล้า ทว่าความร้อนของน้ำกลับยิ่งทำให้รอยช้ำและรอยขบกัดตามร่างกายปวดแสบปวดร้อนขึ้นไปอีก

มือเรียวบีบครีมอาบน้ำลงบนฟองน้ำ ออกแรงขัดถูไปตามผิวเนื้ออย่างบ้าคลั่ง ขัดจนผิวขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือก หวังจะลบร่องรอยสัมผัสของผู้ชายคนนั้นออกไปให้พ้นจากร่างกาย แต่ยิ่งขัด ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนบนเบาะหลังรถก็ยิ่งฉายชัดในหัว เสียงครางของตัวเองที่เรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าย้อนกลับมาตอกย้ำความน่าสมเพช

หยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาปะปนไปกับสายน้ำ ชลธรปิดฝักบัว คว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบ ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปียกปอน หยดน้ำเกาะพราวบนปลายผมสีเข้มหยดแหมะลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ปิ๊บ!

เสียงสัญญาณกดรหัสผ่านจากประตูดิจิทัลหน้าห้องดังก้องขึ้นในความเงียบ

ชลธรชะงักฝีเท้า กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ

ร่างสูงใหญ่ของนายแพทย์ภัทรก้าวเข้ามาด้านใน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแลกสีเข้มที่ดูเนี้ยบกริบ แตกต่างจากสภาพหลุดลุ่ยในลานจอดรถอย่างสิ้นเชิง ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของชลธรสะดุดกึก ไม่ใช่ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงและดุดัน แต่เป็นกระเป๋าเดินทางล้อลากแบรนด์หรูสีดำใบใหญ่ และกระเป๋าดัฟเฟิลใบเขื่องที่อีกฝ่ายลากติดมือเข้ามาด้วย

ภัทรใช้เท้าเตะประตูปิดตามหลังเสียงดังปัง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องน้ำ หยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวเนื้อเปลือยเปล่าและรอยช้ำสีสดบนลาดไหล่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวศัลยแพทย์หนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าเขาเลือกที่จะกดข่มมันเอาไว้

“คุณเข้ามาได้ยังไง” ชลธรเค้นเสียงถาม พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น มือเรียวกระชับปมผ้าขนหนูที่เอวแน่น

ภัทรปล่อยมือจากที่ลากกระเป๋า เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดยืนห่างออกไปเพียงสามก้าว “รหัสผ่านประตูห้องคุณ... แปดตัว... วันเดือนปีเกิดผม”

ชลธรหน้าชา หน้าผากมนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “ผมแค่ขี้เกียจเปลี่ยน เพราะคิดว่าจะไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก ออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้นะ หัวหน้า”

สรรพนามห่างเหินถูกงัดขึ้นมาใช้อีกครั้ง ภัทรขบกรามแน่นจนเห็นสันนูน นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ “เลิกเรียกผมว่าหัวหน้าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน ชลธร”

“ทำไมผมต้องเลิก ในเมื่อมันคือสถานะเดียวที่คุณมีสิทธิ์” ชลธรเชิดหน้าขึ้น สบตาอย่างไม่ยอมแพ้ “กรุณาไสหัวออกไป พร้อมกับกระเป๋าบ้าๆ ของคุณด้วย ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม”

ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัวจนชลธรต้องก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนจนหมดทางหนี ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นเท้ากับขอบเคาน์เตอร์ กักขังร่างที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จไว้ในวงแขน กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นแชมพูจากตัวชลธรลอยมาเตะจมูก

“สถานะเดียวที่ผมมีสิทธิ์งั้นเหรอ” ภัทรก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหูที่กำลังขึ้นสีจัด “รอยแดงทั้งตัวคุณ กลิ่นคาวบนเบาะหลังรถผม และเสียงครางของคุณเมื่อคืน... มันคือสถานะของ ‘หัวหน้า’ กับ ‘ลูกน้อง’ งั้นสิ”

“หยุดพูดจาทุเรศๆ นะ!” ชลธรตวาด ยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างสุดแรง แต่ภัทรกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง “เมื่อคืนมันก็แค่ความผิดพลาด เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่คุณใช้กำลังบังคับผม!”

“บังคับ? คุณแน่ใจเหรอว่าผมบังคับ” ภัทรแสยะยิ้ม เลื่อนปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามแนวไหปลาร้าที่มีรอยขบกัดสีม่วงช้ำ “ผมจำได้ว่าตอนผมขยับเข้าออก คุณเป็นคนแอ่นสะโพกรับสัมผัสผมเอง แถมยังรัดผมแน่นจนผมแทบคลั่ง...”

“ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้บ้าอำนาจ!” ชลธรโกรธจนตัวสั่น น้ำตาแห่งความอับอายเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา “คุณหอบกระเป๋าพวกนี้มาทำไม ต้องการอะไรจากผมอีก!”

ภัทรละปลายนิ้วจากผิวเนื้อ หุบรอยยิ้มหยันลง นัยน์ตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและดุดันขั้นสุด “ผมมาอยู่ที่นี่... ผมจะย้ายเข้ามาอยู่กับคุณ”

“อะไรนะ!” ชลธรเบิกตากว้าง “คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ผมไม่อนุญาต!”

“ผมไม่ได้มาขออนุญาต ผมมาแจ้งให้ทราบ” ภัทรตอกกลับเสียงแข็ง ทรงอำนาจและเด็ดขาด “ไอ้สารเลวที่มันส่งรูปโพลารอยด์มาขู่คุณ มันรู้ว่าคุณกลับมา มันรู้ว่าคุณทำงานที่ไหน และมันต้องรู้แน่ว่าคุณพักอยู่ที่นี่ ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณคลาดสายตาผมแม้วินาทีเดียว”

“ผมบอกแล้วไงว่าผมดูแลตัวเองได้!” ชลธรเถียงกลับสุดเสียง ความหวาดกลัวต่อเงามืดในอดีตตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาจะยอมให้ภัทรเข้ามารับเคราะห์แทนเขาไม่ได้ “คุณกลับไปซะ! อย่ามาทำตัวเป็นฮีโร่ ผมไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ!”

“แต่ผมต้องการปกป้องคุณ!” ภัทรตวาดสวนลั่นห้อง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของชลธร บีบแน่นจนร่างโปร่งนิ่วหน้า “คุณคิดว่าผมจะทนดูคุณตกอยู่ในอันตรายซ้ำรอยเดิมเมื่อเจ็ดปีก่อนได้งั้นเหรอ ชลธร! คุณคิดว่าหัวใจผมมันทำด้วยหินหรือไง!”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอนของภัทร ทำให้ชลธรชะงักงัน

“ถ้าคุณเป็นอะไรไปอีกคน... ผมคงอยู่ไม่ได้” ภัทรลดเสียงลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ หน้าผากกว้างซบลงบนลาดไหล่บางที่สั่นเทา “ให้ผมอยู่ด้วยเถอะนะชล... ให้ผมได้ปกป้องคุณ ให้ผมได้ทำหน้าที่ที่ผมควรจะทำเมื่อเจ็ดปีก่อน”

คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของผู้ชายที่เย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุด ทำเอากำแพงความน้อยใจของชลธรพังทลายลงไม่มีชิ้นดี หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาตามพวงแก้ม ร่างกายโปร่งสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

แต่ทิฐิที่ฝังรากลึกมานานทำให้เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ได้ง่ายๆ

“อยากทำอะไรก็เชิญ” ชลธรเค้นเสียงลอดไรฟัน เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ซ่อนหยาดน้ำตาเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็น “แต่อย่าหวังว่าผมจะทำดีด้วย หรือยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้คุณรังแกอีก... ถ้าคุณทนความอึดอัดไม่ได้ ก็หอบกระเป๋าของคุณไสหัวออกไปเองก็แล้วกัน หัวหน้า”

พูดจบ ร่างโปร่งก็ออกแรงผลักแผงอกกว้างจนหลุดจากการเกาะกุม ก้าวเดินฉับๆ หนีเข้าไปในห้องนอนและปิดประตูกระแทกตามหลังเสียงดังสนั่น

ภัทรยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ทอดสายตามองบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิท มุมปากหยักกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ

‘หัวหน้า’ งั้นเหรอ...

ร่างสูงใหญ่เดินกลับไปลากกระเป๋าเดินทางของตนเองตรงไปยังห้องนอนแขกที่อยู่ติดกัน เขาไม่สนหรอกว่าชลธรจะงอน จะประชด หรือจะสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาแค่ไหนมาขวางกั้น ในเมื่อเขาสามารถบุกเข้ามาถึงในอาณาเขตส่วนตัวของอีกฝ่ายได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็แค่ใช้ความร้อนรุ่มของเขา... หลอมละลายความดื้อรั้นนั้นให้หมดสิ้นไปทีละน้อย

และเขาจะทำให้ชลธรเลิกเรียกเขาว่า ‘หัวหน้า’ แล้วเปลี่ยนมาครางเรียกชื่อเขาด้วยความเต็มใจให้ได้... ทุกคืน