ตอนที่ 2: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย 2

กราฟบนจอมอนิเตอร์กระตุกแรงหนึ่งครั้ง ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“กลับมาเป็นไซนัสริทึมแล้วครับ” ชลธรพรูลมหายใจออกยาว นัยน์ตาที่เคยกังวลคลายความตึงเครียดลง “ความดันเริ่มคงที่... ทำบายพาสต่อได้เลย”

ภัทรลดแป้นกระตุ้นไฟฟ้าลง ส่งคืนให้พยาบาล นัยน์ตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน การประสานงานเมื่อครู่ลื่นไหลและไร้รอยต่อจนน่าขนลุก ไม่ต้องรอให้เขาสั่ง ชลธรก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร ไม่ต้องรอให้เขาอธิบาย ชลธรก็มองเห็นปัญหาเดียวกับที่เขามองเห็น

พวกเขาทำงานร่วมกันราวกับเครื่องจักรที่ถูกออกแบบมาเพื่อกันและกัน... เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

หมอก้องที่เพิ่งตั้งสติได้ลอบมองบรรยากาศแปลกประหลาดระหว่างหัวหน้าทีมและแพทย์คนใหม่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

การผ่าตัดดำเนินต่อไปอีกกว่าสี่ชั่วโมง ทุกครั้งที่ภัทรต้องการข้อมูลจากหน้าจอ เขาไม่ต้องเอ่ยปากถาม เพียงแค่ปรายตามอง ชลธรก็จะขานตัวเลขและประเมินสถานการณ์ให้ทันที ทุกครั้งที่ชลธรเห็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ภัทรก็จะปรับเปลี่ยนน้ำหนักมือแก้ไขมันได้ก่อนที่ชลธรจะทันได้อ้าปากเตือน

“เย็บปิดแผลเรียบร้อย...” ภัทรวางเข็มเย็บแผลลงบนถาด โลหะกระทบกันเสียงดังคลิก “ขอบคุณทุกคนมาก”

บรรยากาศตึงเครียดในห้องผ่าตัดคลายตัวลง เสียงถอนหายใจยาวของทีมแพทย์และพยาบาลดังขึ้นพร้อมกัน

“สุดยอดไปเลยครับพี่ภัทร หมอชลด้วย” หมอก้องเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มกว้าง เดินอ้อมเตียงมายืนข้างชลธร “เมื่อกี้ตอนที่เกิดวีเอฟ ผมใจหายแวบเลย แต่พี่ภัทรกับหมอชลแก้สถานการณ์ได้เร็วมาก... เหมือนรู้ใจกันมาเป็นสิบปีเลยนะครับเนี่ย”

ชลธรตัวแข็งทื่อ รีบก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างจากหมอก้อง “มันเป็นหน้าที่ที่ต้องสแตนด์บายอยู่แล้วครับ... ผมขอตัวไปเขียนเรคคอร์ดคนไข้ก่อนนะครับ”

ร่างโปร่งหันหลังเดินออกจากห้องผ่าตัดไปอย่างรวดเร็วราวกับคนกำลังหนี ภัทรปรายตามองหมอก้องด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามชลธรออกไปติดๆ

อ่างล้างมือในห้องเตรียมตัวกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ชลธรดึงหน้ากากอนามัยออก โยนทิ้งลงถังขยะติดเชื้อ มือเรียวที่สวมถุงมือเปื้อนเลือดกำลังจะดึงขอบยางออก เงาดำขนาดใหญ่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง

เสียงฝีเท้าหยุดลงห่างไปไม่ถึงคืบ

ชลธรสะดุ้งสุดตัว กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากร่างสูงใหญ่ลอยมากระทบจมูก

ภัทรยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังบาง สองมือหนายื่นออกมากั้นขนาบข้างลำตัวของชลธร วางทาบลงบนขอบอ่างสเตนเลส กักขังอดีตคนรักไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

“ทำได้ดีนี่...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจร้อนรดรินบนลาดไหล่ที่โผล่พ้นคอเสื้อสครับสีเขียว

ชลธรเม้มริมฝีปากแน่น บังคับมือที่กำลังสั่นให้ดึงถุงมือยางออก เสียงยางดีดกระทบผิวเนื้อดังแปะเบาๆ ในความเงียบ “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”

“หน้าที่?” ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองภาพสะท้อนของพวกเขาในกระจกเงา “หน้าที่ที่ต้องคอยมองผมตลอดเวลา หรือหน้าที่ที่ต้องคอยหลบสายตาผมกันแน่”

“ผมมองที่จอมอนิเตอร์ ไม่ได้มองคุณ” ชลธรเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวออกจากการกักขัง ท่อนแขนแกร่งกลับเกร็งแน่นขึ้น ไม่ยอมเปิดทางให้หนี

“โกหก” ภัทรกระซิบชิดใบหูมากขึ้นจนปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านเส้นผมนิ่ม “ตอนที่คุณมองผมเหนือหน้ากากอนามัย... แววตาคุณมันฟ้องทุกอย่าง ชลธร แววตาที่บอกว่าคุณยังจำทุกสัมผัส จำทุกจังหวะของเราได้ดี”

หัวใจของชลธรเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาว เขาหลับตาลงแน่น กัดฟันข่มความรู้สึกที่กำลังตีตื้นขึ้นมา “กรุณาถอยไปด้วยครับ ผมจะไปทำงานต่อ”

“ถ้าผมไม่ถอยล่ะ” ภัทรท้าทาย ขยับกายเข้าประชิดจนแผ่นหลังของชลธรแนบสนิทกับอกแกร่ง อุณหภูมิความร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบา

“คุณภัทร...” ชลธรเค้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายเป็นครั้งแรก นัยน์ตาสีอ่อนลืมขึ้นสบตากับคนในกระจก แววตาเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่พยายามปิดบัง “เราจบกันไปตั้งเจ็ดปีแล้ว อย่าทำแบบนี้เลยครับ”

สันกรามของภัทรขบเข้าหากันจนขึ้นรอยนูน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่ถูกสะกดกลั้นมาตลอดการผ่าตัด ภาพที่หมอก้องเดินเข้าไปยืนใกล้ชิด ภาพรอยยิ้มที่ชลธรมอบให้คนอื่น ฉายวนซ้ำในหัวจนสติแทบขาดผึง

มือหนาข้างขวาละจากขอบอ่าง เลื่อนขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงบีบบังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาเผชิญหน้าตรงๆ

“เจ็ดปีที่คุณหนีไปเสวยสุข... ทิ้งให้ผมเป็นไอ้โง่จมอยู่กับอดีต” ภัทรกดเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันกวาดมองริมฝีปากสีสดที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งว่าผมควรทำหรือไม่ควรทำอะไร ชลธร... ไม่มีสิทธิ์เลยสักนิด”

“ปล่อยผม...” ชลธรพยายามบิดหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับเพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกเจ็บ

“แล้วจำเอาไว้” ภัทรโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน “อย่าไปส่งยิ้มแบบนั้นให้ไอ้ก้อง หรือใครหน้าไหนในโรงพยาบาลนี้อีก”

“ผมจะยิ้มให้ใครมันก็เรื่องของผม!” ชลธรตวาดกลับ ความน้อยใจที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออก “คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตผมอีกแล้ว!”

ภัทรดึงร่างโปร่งให้หันกลับมาเต็มตัว กระแทกแผ่นหลังบางเข้ากับขอบอ่างสเตนเลสอย่างแรง มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของชลธรตรึงไว้ด้านหลัง ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากที่เอาแต่พ่นคำพูดดื้อรั้นอย่างดุดันและหิวกระหาย

จูบที่ไม่มีความอ่อนโยนเจือปน มีเพียงความโกรธแค้น หึงหวง และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ฟันคมขบกัดกลีบปากล่างอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้ช่องปากเปิดรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ

ชลธรเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ เสียงประท้วงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอ พยายามดิ้นรนหนีจากการเกาะกุม ยิ่งดิ้น ภัทรก็ยิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหา สัมผัสถึงความแข็งแกร่งและแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนน่ากลัว

รสเลือดผสานกับความหวานที่คุ้นเคยปลุกปั่นสัญชาตญาณในตัวภัทรให้ลุกโชน มือหนาที่ตรึงข้อมือบางไว้คลายออก เปลี่ยนมาสอดประสานเข้ากับท้ายทอย ล็อกใบหน้าหวานไม่ให้หันหนี ป้อนจูบที่ลึกซึ้งและเว้าวอนมากขึ้นจนชลธรแทบขาดอากาศหายใจ

หยาดน้ำใสเอ่อคลอที่หางตาของชลธร สองขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มโอนอ่อนตามแรงดึงดูด มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นกำเสื้อสครับบริเวณหน้าอกของภัทรไว้แน่น

ภัทรผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องในห้องที่เงียบสงัด หน้าผากยังคงแนบชิดกัน ภัทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อนที่ฉ่ำปรือและสั่นไหว นัยน์ตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่มืดมิดและอันตราย

“อย่าท้าทายผม ชลธร...” ภัทรกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยคราบเลือดที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นย้อนแย้งกับการกระทำอันป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “เพราะผมอาจจะทนไม่ไหว จับคุณขังไว้ในห้องนี้ไม่ให้ออกไปเจอใครอีกเลย”

ชลธรสะท้านไปทั้งตัว รีบผลักแผ่นอกกว้างออกสุดแรง ภัทรยอมปล่อยมือ ร่างโปร่งถอยกรูดไปจนชิดกำแพง หอบหายใจตัวโยน นัยน์ตามองคนตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นและสับสน

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือในการผ่าตัดครับ... หัวหน้า” ชลธรเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องเตรียมตัวไปอย่างรวดเร็ว

ภัทรยืนนิ่งอยู่กับที่ ทอดสายตามองบานประตูที่ปิดลง รสชาติความหวานและกลิ่นคาวเลือดที่ปลายลิ้นยังคงตราตรึง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นอีกครั้ง

ความสัมพันธ์ที่แหลกสลายไปแล้ว กำลังจะถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยเศษซากของความแค้นและความคลั่งรักที่ไม่มีวันดับมอดลงง่ายๆ