ตอนที่ 3: รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของผม

ตอนที่ 3: รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของผม

รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดผสมผสานกับความหวานล้ำที่ตกค้างอยู่บนปลายลิ้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

ชลธรยืนนิ่งอยู่หน้าอ่างล้างมือภายในห้องน้ำชายของแผนกอายุรกรรมหัวใจ นัยน์ตาสีอ่อนทอดมองภาพสะท้อนของตนเองในบานกระจกเงาบานใหญ่ ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยยกขึ้นแตะริมฝีปากล่างอย่างแผ่วเบา รอยช้ำสีแดงอมม่วงและรอยปริแตกตรงมุมปากคือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่าเหตุการณ์ป่าเถื่อนในห้องเตรียมตัวก่อนผ่าตัดไม่ใช่ความฝัน

บาดแผลเล็กๆ บนกลีบปากเต้นตุบตามจังหวะชีพจร สัมผัสที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น หึงหวง และแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บมานานถึงเจ็ดปีของภัทร รุนแรงเสียจนสติสัมปชัญญะของเขาแทบจะแหลกสลาย

ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด มือเรียวเอื้อมไปเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดไหลซู่ลงมากระทบหลังมือ ก่อนจะวักน้ำขึ้นล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อเรียกความเข้มแข็งที่หล่นหายไปให้กลับคืนมา หยดน้ำเกาะพราวบนแพขนตาและใบหน้าเนียนละเอียด เขาเอื้อมมือดึงกระดาษทิชชูมาซับหน้าจนแห้งสนิท ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย สวมทับความรวดร้าวทั้งหมดไว้ภายใต้หน้ากากของแพทย์เฉพาะทางผู้สุขุมเยือกเย็น

เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าการกลับมาเหยียบโรงพยาบาลแห่งนี้ คือการกลับมาเพื่อค้นหาความลับสีเลือดที่ถูกฝังกลบเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ใช่การกลับมาเพื่อรื้อฟื้นความรู้สึกเก่าๆ หรือยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นรังแกอีก

บานประตูห้องน้ำถูกผลักออก ชลธรก้าวเดินไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของโรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซิดีนที่คุ้นเคยช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้น เสียงทักทายจากพยาบาลประจำวอร์ดดังขึ้นเป็นระยะเมื่อเขาเดินผ่าน ชลธรส่งยิ้มบางๆ ตอบรับทุกคนตามมารยาท ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้บุนวมหลังเคาน์เตอร์พยาบาล มือเรียวดึงแฟ้มประวัติคนไข้ที่ต้องออกตรวจในช่วงบ่ายมาเปิดอ่าน เพื่อดึงสมาธิทั้งหมดกลับมาที่เรื่องงาน

“รับอเมริกาโนเย็นไม่ใส่น้ำตาลสักแก้วไหมครับหมอชล”

แก้วพลาสติกใสที่มีหยดน้ำเกาะพราวถูกวางแหมะลงบนโต๊ะกระจกข้างแฟ้มเอกสาร พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ลอยมาเตะจมูก ชลธรชะงักปลายปากกา เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

หมอก้องยืนส่งยิ้มกว้างขวางอยู่ตรงข้ามเคาน์เตอร์ ศัลยแพทย์หนุ่มรุ่นน้องอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ท่าทีผ่อนคลายและดูเป็นมิตรต่างจากความตึงเครียดในห้องผ่าตัดเมื่อหลายชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง

“ขอบคุณครับหมอก้อง” ชลธรวางปากกาลง เลื่อนแก้วกาแฟเข้ามาใกล้ “รู้ได้ยังไงครับว่าผมดื่มอเมริกาโนไม่ใส่น้ำตาล”

“เดาเอาจากบุคลิกน่ะครับ” หมอก้องหัวเราะร่วน เท้าแขนทั้งสองข้างลงกับขอบเคาน์เตอร์พยาบาล ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “คนเนี้ยบๆ ดูเป็นผู้ใหญ่และใจเย็นแบบหมอชล ไม่น่าจะชอบพวกเครื่องดื่มหวานๆ หรอก จริงไหมครับ”

“คุณเดาเก่งนะ” ชลธรคลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง รอยยิ้มที่เกิดจากความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้คุยกับคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี “แต่คราวหน้าไม่ต้องลำบากซื้อมาเผื่อหรอกครับ เกรงใจแย่เลย”

“ไม่ลำบากเลยครับ แผนกศัลยกรรมกับอายุรกรรมหัวใจก็อยู่ชั้นติดกันแค่นี้เอง ถือซะว่าผมเลี้ยงต้อนรับหมอชลกลับไทยก็แล้วกัน” หมอก้องทอดสายตามองใบหน้าหวานอย่างพิจารณา ก่อนจะแกล้งลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน “ว่าแต่... รอยที่ปากหมอชล ไปโดนอะไรมาเหรอครับ เมื่อเช้าตอนเข้าเคสผ่าตัดผมยังไม่เห็นมีเลย”

คำถามนั้นจี้ถูกจุดจนคนฟังชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง

ชลธรเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบดึงมือลงไปซ่อนไว้ใต้โต๊ะ หลบสายตาช่างสังเกตของศัลยแพทย์รุ่นน้อง “เอ่อ... ผมเผลอกัดปากตัวเองตอนนอนพักในห้องเวรน่ะครับ สงสัยจะเพลียจัด”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” หมอก้องพยักหน้ารับ รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า ทว่าแววตากลับฉายแววครุ่นคิดบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ผมก็นึกว่าโดนใครรังแกมาซะอีก ถ้ามีใครทำอะไรหมอชล บอกผมได้เลยนะครับ ผมพร้อมเป็นบอดี้การ์ดให้เสมอ”

ประโยคหยอกล้อนั้นทำให้ชลธรหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาในลำคอ ความตึงเครียดที่แบกรับไว้ตั้งแต่เช้าถูกปัดเป่าออกไปชั่วขณะ “บอดี้การ์ดคงไม่ต้องหรอกครับ โรงพยาบาลนะครับไม่ใช่สนามรบ”

“สำหรับบางคน... ที่นี่ก็ไม่ต่างจากสนามรบหรอกครับ”

การสนทนาของทั้งคู่เป็นไปอย่างลื่นไหล รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของชลธรที่มอบให้กับคนตรงหน้า ดึงดูดสายตาของพยาบาลหลายคนที่ลอบมองความเข้ากันได้ของแพทย์หนุ่มทั้งสอง ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า บรรยากาศผ่อนคลายนั้นกำลังจะถูกพายุลูกใหญ่พัดถล่มในไม่ช้า

ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร บริเวณหัวมุมทางเดินหน้าลิฟต์โดยสาร

ร่างสูงใหญ่ของนายแพทย์ภัทรยืนนิ่งเป็นรูปสลัก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชน มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์กำแน่นจนเล็บจิกฝังลงไปในฝ่ามือ สันกรามคมขบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกึก

เขายืนมองภาพนั้นมาได้สักพักแล้ว ภาพของคนที่ทำตัวหมางเมิน เย็นชา และสร้างกำแพงใส่เขาสารพัด กำลังส่งยิ้มหวานและหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับผู้ชายคนอื่น

รอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่เคยเป็นของเขาเพียงคนเดียว รอยยิ้มที่เขาเฝ้าโหยหาและฝันถึงมาตลอดเจ็ดปี บัดนี้มันกำลังถูกแจกจ่ายให้กับไอ้เด็กรุ่นน้องที่เขาเกลียดขี้หน้า

ก้อนความหึงหวงตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกหวงแหนรุนแรงบีบรัดหัวใจจนปวดหนึบ ภัทรเกลียด... เกลียดที่ตัวเองยังมีอิทธิพลเหนือความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ได้เท่ากับที่อีกฝ่ายมีอิทธิพลต่อทุกจังหวะการเต้นของหัวใจเขา

ขายาวก้าวอาดๆ ตรงไปยังเคาน์เตอร์พยาบาล รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงจนพยาบาลที่เดินสวนทางต้องรีบก้มหน้าหลบทางให้ อุณหภูมิบริเวณแผนกอายุรกรรมหัวใจคล้ายจะลดฮวบลงกะทันหัน

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหยุดลงที่ด้านหลังของหมอก้อง

“ฉันจำได้ว่าตารางเวรเช้านี้ นายมีตรวจคนไข้ที่แผนกศัลยกรรมทรวงอกไม่ใช่หรือไง ก้อง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนแทบจะจับขั้วหัวใจดังก้องขึ้น หมอก้องชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหัวหน้าทีมแพทย์ รอยยิ้มบนใบหน้าของศัลยแพทย์รุ่นน้องไม่จางหายไป ทว่ามันดูแข็งขืนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ผมเพิ่งตรวจเสร็จพอดีครับพี่ภัทร เลยแวะเอาซองประวัติคนไข้ที่ต้องคอนซัลต์มาส่งให้แผนกอายุรกรรม แล้วก็เลยซื้อกาแฟมาฝากหมอชลด้วย”

นัยน์ตาสีเข้มของภัทรตวัดมองแก้วกาแฟบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจดจ้องใบหน้าหวานของคนที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชลธรหน้าซีดเผือดลงทันทีที่สบตากับพายุอารมณ์ในดวงตาคู่นั้น รอยยิ้มที่เคยมีสลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“กฎของแผนกอายุรกรรมหัวใจ ไม่อนุญาตให้นำเครื่องดื่มหรืออาหารมารับประทานที่เคาน์เตอร์พยาบาล” ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาด มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วอเมริกาโนเย็นบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ “พยาบาลวิภา เอาแก้วนี้ไปทิ้งที”

“คะ? เอ่อ... ค่ะคุณหมอ” พยาบาลสาวสะดุ้งสุดตัว รีบรับแก้วกาแฟจากมือของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ไปทิ้งลงถังขยะอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าสบตา

ชลธรเบิกตากว้าง เม้มริมฝีปากแน่น กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขืนด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าและถูกลิดรอนสิทธิ์ส่วนตัว “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะครับ มันเป็นของของผม”

“ผมเป็นหัวหน้าทีมดูแลเคสร่วมของชั้นนี้ ผมมีสิทธิ์จัดการทุกอย่างที่ขัดต่อระเบียบ” ภัทรตอกกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบกดมองลงมาอย่างท้าทาย “ถ้าคุณอยากดื่มกาแฟ ก็กรุณาไปดื่มในห้องพักแพทย์ ไม่ใช่มานั่งฉีกยิ้มรับของแจกฟรีอยู่ตรงนี้”

ประโยคนั้นเชือดเฉือนและหยาบคายจนหมอก้องต้องขมวดคิ้ว

“พี่ภัทรครับ ผมว่าพี่ทำเกินไปหน่อยนะ หมอชลเพิ่งมาทำงาน อาจจะยังไม่ชินกับจุกจิกพวกนี้ กาแฟแก้วเดียวไม่เห็นต้อง...”

“ฉันไม่ได้สั่งให้นายพูด” ภัทรตวาดเสียงกร้าว หันขวับมาจ้องหน้ารุ่นน้องด้วยแววตาดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะฉีกกระชากคอเหยื่อ “ถ้านายว่างมากจนมีเวลามาเดินเล่นแจกกาแฟคนอื่น ฉันจะโอนเคสผ่าตัดบายพาสของบ่ายนี้ให้นายรับผิดชอบทั้งหมด แล้วถ้ามีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว... นายเตรียมตัวเขียนรายงานชี้แจงผู้อำนวยการได้เลย กลับไปที่แผนกของนายซะ!”

หมอก้องหน้าตึง สันกรามขบเข้าหากันแน่น ศัลยแพทย์รุ่นน้องลอบมองชลธรด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนจะค้อมศีรษะให้ภัทรอย่างเสียไม่ได้ “ครับ... หัวหน้า”

ร่างของศัลยแพทย์รุ่นน้องเดินกระแทกส้นเท้าจากไป ทิ้งให้บรรยากาศหลังเคาน์เตอร์พยาบาลตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด พยาบาลรอบข้างต่างก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับตัวเองไม่มีตัวตนในบริเวณนั้น

ภัทรหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชลธรอีกครั้ง แฟ้มประวัติคนไข้ปึกใหญ่จำนวนห้าแฟ้มถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคนร่างโปร่งเสียงดังปัง!

ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศ ชลธรสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นสบตา

“ถ้าคุณมีเวลาว่างมากพอจะมานั่งหัวเราะระริกระรี้กับผู้ชายคนอื่น...” ภัทรโน้มตัวลงมา เท้าแขนทั้งสองข้างลงกับขอบโต๊ะ กักขังชลธรไว้ด้วยสายตาและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยการคุกคาม “ก็ช่วยเอาเวลาเหล่านั้น มาประเมินแฟ้มคนไข้ห้าเคสนี้ให้เสร็จก่อนบ่ายโมงตรงด้วย”

ชลธรมองแฟ้มปึกหนาตรงหน้า สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความพาลและหึงหวงอย่างไร้เหตุผล ก้อนความน้อยใจและความโกรธปะทุขึ้นมาในอก เขาเพิ่งกลับมาทำงานวันที่สอง การต้องอ่านประวัติคนไข้ซับซ้อนถึงห้าเคสภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงคือการกลั่นแกล้งกันชัดๆ

แต่คนอย่างชลธร ไม่มีวันยอมก้มหัวอ้อนวอนให้คนใจร้ายตรงหน้าเห็นใจ

“ได้ครับ” ชลธรตอบกลับเสียงแข็ง แววตาสีอ่อนเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบที่กำลังกดทับลงมา “ผมจะเคลียร์ให้เสร็จก่อนบ่ายโมงตรง... มีคำสั่งอะไรจะยัดเยียดให้ผมอีกไหมครับ หัวหน้า”

สรรพนามประชดประชันนั้นทำให้ภัทรกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ก็ดี... ผมจะรอตรวจงานของคุณ หวังว่าคุณจะเก่งเหมือนปากนะ หมอชลธร”

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ปรายตามองรอยช้ำที่มุมปากของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนขั้นสุด ก่อนจะหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋าจากไป ทิ้งให้ชลธรนั่งจมอยู่กับกองแฟ้มเอกสารและความรู้สึกที่หนักอึ้งในหัวใจ

สิบห้านาทีต่อมา ภายในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์

ภัทรทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากขึ้นอย่างหงุดหงิด ปลายนิ้วหนาเคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะรัวเร็ว นัยน์ตาคมกริบชำเลืองมองหน้าจอแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดของแผนกอายุรกรรมหัวใจ

ภาพความละเอียดสูงปรากฏร่างโปร่งของชลธรที่กำลังก้มหน้าก้มตาเปิดแฟ้มประวัติคนไข้อย่างเอาเป็นเอาตาย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความเคร่งเครียด ริมฝีปากบางเม้มแน่นขณะจดบันทึกข้อมูลลงในสมุด

หัวหน้าทีมศัลยแพทย์แค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอตรงตำแหน่งใบหน้าหวานของคนที่เขารักและเกลียดที่สุดในเวลาเดียวกัน สัมผัสถึงความเย็นเยียบของกระจกหน้าจอที่ขัดแย้งกับไฟปรารถนาในอก

เขาตั้งใจมอบงานหนักพวกนั้นให้ เพื่อกันไม่ให้ชลธรมีเวลาไปสนทนาพาทีหรือส่งยิ้มให้ใครหน้าไหนได้อีก เขาเลือกที่จะใช้อำนาจและกลายเป็นคนงี่เง่าในสายตาของอีกฝ่าย ดีกว่าต้องทนเห็นคนของเขาไปยืนหัวเราะอยู่ข้างคนอื่น

ต่อให้ชลธรจะโกรธ จะเกลียด หรือจะมองเขาเป็นเจ้านายเผด็จการที่เลวร้ายแค่ไหน เขาก็ไม่สน

ขอแค่แววตาดื้อรั้นคู่นั้น... จดจ้องมาที่เขาเพียงคนเดียวก็พอ