4 ลูกไม่ชอบ

4

ลูกไม่ชอบ

“หากเป็นแค่เรื่องล้อเล่นกันเจ้าก็ควรไปขอโทษคุณชายจ้าวเถิด พูดให้ทางนั้นเข้าใจจะได้ไม่เกิดปัญหาภายหลัง จะว่าไปคุณชายจ้าวผู้นั้นก็ดูอนาคตไกลเจ้าไม่ชอบจริงๆ นะหรือ” เยว่เยี่ยนซีถามหยั่งเชิงอีกครั้งหนึ่ง

“ลูกไม่ชอบเจ้าค่ะ พรุ่งนี้เช้าลูกจะไปขอโทษคุณชายจ้าวตามที่ท่านพ่อชี้แนะ ขอบคุณท่านพ่อที่ไม่ตำหนิ”

หากบิดาไม่เข้าใจ ในวันที่จ้าวเฟยเทียนพาแม่สือมาทาบทามจะต้องยกนางให้เป็นภรรยาของจ้าวฟู่เฉิงแน่ๆ เพราะบิดาคิดว่าบุตรสาวชื่นชอบคนผู้นั้น อะไรที่เป็นความสุขของลูกเยว่เยี่ยนซีไม่เคยขัด ตามเนื้อเรื่องที่ดูมาเป็นประมาณนี้จริงๆ

เยว่ซานซีกลับมาที่ห้องของตนเอง นั่นคิดไตร่ตรองเรื่องจ้าวฟู่เฉิง พรุ่งนี้นางจะชวนโม่สือปาไปเป็นเพื่อนด้วย จะไม่ก้าวเข้าไปจวนตระกูลจ้าวเพียงผู้เดียวเด็ดขาด เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นตัวละครหลัก ขยับเพียงก้าวเดียวชื่อเสียงระบือไปไกลทั่วเมือง

เฮ้อ…

เยว่ซานซีถอนใจพลางเดินมาหยุดชิดขอบหน้าต่าง ทอดมองออกไปบนฟ้ากว้าง คิดถึงความสะดวกสบายของเมืองที่จากมา ในตอนนี้หากไม่ใช่กำลังดูซี่รี่ย์อยู่ก็คงอ่านหนังสือเล่มโปรดสักเล่ม พอรุ่งเช้าก็ตื่นแต่งตัวไปทำงาน ในอีกมิติเยว่ซานซีคือพนักงานออฟฟิศของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง เงินเดือนไม่มากนักแต่ก็พอใช้ได้ตลอดเดือน ส่วนเงินเก็บนะหรือไม่มี

“นั่นใคร”

นางโพล่งขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้าที่ด้านนอก พอสิ้นเสียงฝีเท้าม้าก็ได้ยินเสียงคล้ายฝีเท้าคน ท่ามกลางจันทร์กระจ่างมองเห็นเงาร่างสูงเดินโซเซผ่านส่วนหย่อมไปยังเรือนตะวันตก

“หัวหน้าเสิ่นเป็นอะไร”

หญิงสาวตั้งคำถามแต่ไม่ต้องการคำตอบ รีบวิ่งออกจากเรือนหลักตามหลังเขาไปติดๆ พอไปถึงเรือนหลังเล็กเห็นโลหิตสีแดงหยดอยู่บนพื้นหลายจุด ด้วยความตกใจเยว่ซานซีวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปข้างใน ภาพตรงหน้าทำเอาตะลึงค้าง

ตกใจเลือด…เปล่าเลย ตะลึงกับมัดกล้ามแน่นๆ นั่นต่างหาก นักแสดงชายท่านนี้ผิวขาวจั๊วะ!

เสิ่นเวยหลงปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนบ่นออก เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นๆ ที่อกด้านขวามีลูกธนูปักอยู่ เลือดยังไหลออกจากปากแผลไม่หลุด พอสายตาของเยว่ซานซีปะทะเข้ากับโลหิตสีแดงฉาน นางรีบสลัดความคิดลามกทิ้งไปแล้วดึงสติกลับมา

มีสติ มีสติ มีสติ นี่มันใช่เวลามาอ่านกินบุรุษไหมซานซาน

“หัวหน้าเสิ่นบาดเจ็บ”

ก็พอรู้ว่าเขาอยู่ในตำแหน่งหัวหน้ามือปราบชุดเขียว เรื่องบาดเจ็บจากการต่อสู้กับพวกผู้ร้ายนั้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่ถึงอย่างนั้นเยว่ซานซีก็ยังขนลุกซู่ ทว่าในใจกลับมีเสียงหนึ่งแย้งขึ้น นี่มันแผลจริงหรือเอฟเฟคที่ดูสมจริงเกินไป

“เจ้ามาทำไม”

ใบหน้าของเขาขาวซีด เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก เสียงลมหายใจเข้าออกดังกว่าปกติ

“ท่านบาดเจ็บ ข้าจะไปตามท่านพ่อ”

“ข้าไม่อยากให้ท่านลุงเป็นห่วง”

“เช่นนั้นข้าจะไปตามหมอ”

“เจ้ามาดึงลูกธนูออกให้ข้า”

“ดึงลูกธนู!”

นี่มันฉากนางเอกช่วยพระเอกดึงลูกธนูชัดๆ โอ้! พี่ชายหน้าหล่อท่านเป็นแค่ตัวประกอบ เท่าที่ดูมาไม่เห็นมีฉากเลิฟซีนของท่านกับข้าเลย

“เร็วเข้า”

“ได้ๆ จะดึงให้เดี๋ยวนี้เลย ลูกธนูนั่นมันก็แค่อุปกรณ์ประกอบฉากไม่ใช่รึไง”

ไม่พูดพล่ามให้มากความ เยว่ซานซีวางฝ่ามือข้างหนึ่งที่อกด้านซ้ายของเขา แล้วใช้มืออีกข้างดึงลูกธนูออกมาแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว

อ๊ากกกกก

ชายหนุ่มร้องลั่นแต่ไม่นานก็ต้องกัดฟันเก็บเสียงสุดกำลัง กลัวว่าคนอื่นจะผ่านมาได้ยินเข้า

“เหตุใดไม่ให้ข้าตั้งตัวก่อน”

“อ๊ะ หรือว่าผิดคิว งั้นเดี๋ยวข้าแทงกลับเข้าไปใหม่”

“หยุดนะ!”

นางชะงักค้าง กำลูกธนูไว้ในท่าพร้อมแทงกลับคืน เสิ่นเวยหลงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าโกรธเคืองเยว่ซานซีถึงขีดสุด

“อ้อ ไม่แทง ไม่แทงก็ไม่แทง เช่นนั้นหัวหน้าเสิ่นบอกมาว่าจะให้ข้าทำอย่างไร”

“ไปเอาผ้ากับน้ำอุ่นมาหนึ่งถัง”

“เจ้าค่ะ”

นางวิ่งหายไปพักหนึ่ง ส่วนเขาใช้ผ้าที่มีอยู่กดบาดแผลห้ามเลือดเอาไว้ ครู่ต่อมานางก็กลับมาพร้อมสิ่งของที่ให้ไปเอา

เยว่ซานซีจัดการทำความสะอาดบาดแผลเสร็จแล้วโรยผงยาสมุนไพร จากนั้นใช้ผ้ายาวพันรอบอกเบี่ยงไปหาลาดไหล่ เคยเห็นจากซีรี่ส์หลายเรื่องมักจะมีวิธีการพันแผลเช่นนี้ หลังจากทำแผลเสร็จนางก็ยังไม่ละสายตาจากมัดกล้ามแน่น มองอยู่อย่างนั้นจนเจ้าของร่างต้องถามกลับ

“เจ้ามองอะไร”

“ข้ามองกล้ามน่ะ เอ้ย! ข้ามองดูบาดแผลของท่าน ดูว่าจะมีเลือดซึมออกมาไหม ตอนแรกข้านึกว่าเป็นเทคนิคซ่อนถุงเลือด โธ่เอ้ย! ท่านหัวหน้าเสิ่นเจ็บจริง แล้วใครเขาให้เอาอาวุธจริงมาเข้าฉากกันเล่า”

ความพูดไปเรื่อยของนางทำให้เสิ่นเวยหลงยิ่งงุนงง วันนี้เยว่ซานซีมีท่าทางแปลกไปตั้งแต่เจอกันตอนกลางวัน จู่ๆ ความคิดประหลาดบางอย่างก็ผุดขึ้น สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นดุดันคว้ากระบี่มาพาดไหล่ของนางอย่างรวดเร็ว ตะเบ็งถาม

“เจ้าเป็นใคร!”

เยว่ซานซีสะดุ้งเฮือก ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาระหว่างอก เป็นสัญญาณบอกว่ายอมแล้ว