تسجيل الدخولمشاركة
5 สวดมนต์เสร็จฆ่าภิกษุ
تاريخ النشر:
2026-03-26 14:06:525
สวดมนต์เสร็จฆ่าภิกษุ
“ใจเย็นๆ ก่อนหัวหน้าเสิ่น”
“ซานซานไม่เคยเรียกข้าว่าหัวหน้าเสิ่น”
ล้างแผลให้แล้ว ใส่ยาให้แล้ว พันแผลให้แล้ว ท่านหัวหน้าไม่สำนึกบุญคุณ สวดมนต์เสร็จฆ่าภิกษุ เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน
“ใช่ๆ นางเอกไม่เคยเรียกหัวหน้าเสิ่นว่าหัวหน้าเสิ่น แต่ท่านเป็นแค่ตัวประกอบไม่มีบทพูดกับดาราสาวอย่างข้าเลยด้วยซ้ำ แล้วข้าจะไปจำได้รึว่านางเรียกขานท่านว่าอย่างไร”
“ขอเตือนว่าอย่ากวนประสาทจะดีกว่า กระบี่ของข้าคมตัดหินศิลายังขาด นับประสาอะไรกับคอเล็กๆ ของเจ้า”
“ข้าไม่ได้กวนประสาทนะ ท่านก็เห็นอยู่ว่าข้าไม่คิดร้ายแต่เป็นท่านที่กำลังจะทำร้ายข้า แบบนี้เรียกเนรคุณ ไม่เจริญนะ ไม่เจริญ”
“เจ้า!” เขาขยับกระบี่เข้ามาใกล้ลำคอระหงอีกนิด คราวนี้นางตื่นกลัวจนต้องร้องออกมาหลายคำ
“หัวหน้าเสิ่น! หัวหน้ามือปราบชุดเขียว! คุนชายเสิ่น! เสิ่นเวยหลง! ใต้เท้าเสิ่น! เสิ่น…เอ่อ…เสิ่น โอ๊ย! คิดไม่ออกแล้ว ที่พูดมามันต้องมีถูกสักชื่อบ้างแหละ”
“ไม่ถูกเลยสักชื่อ ไปถามยมบาลก็แล้วกัน”
กรี้ดดดดดดด
“พี่เสิ่น! พี่เสิ่น! ต้องใช่แน่ๆ ท่านเข้ามาอยู่จวนเจ้าเมืองตั้งแต่อายุยังน้อย ข้ากับท่านน่าจะสนิทสนมกันระดับหนึ่ง บิดาและมารดาของท่านสร้างคุณูปการในสนามรบ ตอนนั้นฝ่าบาทมีราชโองการให้บิดาของข้าเป็นผู้ดูแลท่านจนเติบใหญ่ หลังจากที่ท่านแต่งงานมีครอบครัวก็จะสามารถเลื่อนขั้นเป็นขุนนางขั้นห้าได้ทันที”
ที่พูดมาทั้งหมดคือประวัติอย่างย่อที่เยว่ซานซีดูมา พอร่ายรายละเอียดทั้งหมดให้เขาฟังแล้วก็หายใจหอบเหนื่อย คราวนี้เสิ่นเวยหลงคงจะเชื่อจริงๆ เขาลดกระบี่ออกไปจากลาดไหล่นางแล้ว
“คงเป็นข้าที่คิดมากเกินไป ความปลอดภัยของท่านลุงเป็นสิ่งสำคัญ”
“ใช่ๆ ข้าเข้าใจแล้ว ความปลอดภัยของท่านพ่อเป็นสิ่งสำคัญแต่ชีวิตข้าก็สำคัญเช่นกัน ข้าเผ่นก่อนนะ”
เรื่องอะไรจะมาตายในนิยายน้ำเน่า ถึงรอดพ้นความตายจากเงื้อมมือของพระเอกกับนางร้ายไปได้ ก็ใช่ว่าจะต้องมาตายเพราะฝีมือพี่ชายตัวประกอบ เยว่ซานซีไม่อยากให้เป็นแบบนั้น การรักษาตัวรอดไปจนถึงตอนจบคือเป้าหมายหลัก เป้าหมายรองคือปรับเปลี่ยนบทละครนี้เสียใหม่ เพื่อที่ทุกตัวละครจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข หลังจากนั้นก็จะโบยบินกลับสู่มิติคู่ขนานที่จากมา
แต่จะไปด้วยวิธีการใดละ หรือต้องรอให้ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนเหมือนครั้งที่ถูกดึงเข้ามาในมินิซีรี่ส์ เช่นนั้นอาจต้องรอให้มีพายุเข้าเสียก่อน
ตลอดทั้งคืนเยว่ซานซีหลับสนิท การที่ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าไปตอกบัตรเข้างานคือสิ่งวิเศษ จะว่าไปการทะลุมิติมายังโลกที่ล้าหลังก็ไม่ได้แย่เสมอไป อย่างน้อยตอนนอนก็ไม่มีเสียงรถราวิ่งบีบแตรบนถนนให้รำคาญหู
“คุณหนูตื่นหรือยังเจ้าคะ”
เสียงสาวใช้ร้องเรียก หญิงสาวที่เพิ่งจะลืมตาเต็มหน่วยรีบลุกจากเตียง
“ตื่นแล้วๆ”
“เปิดประตูให้บ่าวหน่อยเจ้าค่ะ บ่าวจะเข้าไปช่วยคุณหนูแต่งตัว”
“รอสักครู่”
วันนี้โม่สือปามาจวนเจ้าเมืองแต่เช้า เรื่องที่เยว่ซานซีตกต้นผิงกวาเมื่อวานทำให้ไม่ค่อยสบายใจเท่าใดนัก เพราะไม่ใช่แค่เสิ่นเวยหลงที่สังเกตได้ว่าท่าทีของนางแปลกไป แต่โม่สือปาเองก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน ขณะที่ตั้งใจจะเข้าไปเยี่ยมเยือนสหายรัก บังเอิญสวนทางกับเสิ่นเวยหลงพอดี โม่สือปาจึงหยุดทักทายก่อน
“หัวหน้ามือปราบเสิ่น”
“สือปา”
“ข้ามาหาซานซานขอรับ ไม่ทราบว่านางตื่นแล้วหรือยัง”
“น่าจะตื่นแล้ว ปกตินางไม่ใช่คนตื่นสาย”
ถูกต้องที่สุด! นางเอกไม่ใช่คนตื่นสายแต่เยว่ซานซีเป็นสตรีเกียจคร้านตัวแม่ พี่ชายตัวประกอบท่านต้องแยกให้ออกนะว่านั่นคนละคนกัน วันไหนไม่ต้องไปทำงานอย่างต่ำนางก็ตื่นเสียยามเฉินยามซื่อ
“ขอรับ เช่นนั้นข้าจะเข้าไปหานางก่อน”
“เชิญ”
“เอ่อ...จริงสิหัวหน้ามือปราบเสิ่น เมื่อวานนี้มีเรื่องเกิดขึ้นกับซานซาน ตอนที่ขึ้นไปเก็บผิงกวานางพลัดตกลงมา ไม่แน่ว่าศีรษะนางอาจจะกระแทกรุนแรง หลังจากนั้นนางก็ชอบพูดเรื่องแปลกประหลาดคล้ายคนสติไม่ดี หากท่านพอมีเวลาน่าจะเชิญแพทย์ที่กองปราบมาตรวจดูอาการของนางเสียหน่อย”
จู่ๆ สหายรักก็ยัดเยียดบทคนบ้าให้เยว่ซานซีเสียอย่างนั้น ซ้ำร้ายเสิ่นเวยหลงยังเห็นพ้องต้องกันว่าเยว่ซานซีจะต้องสมองกระทบกระเทือนจนสติไม่ดี เมื่อคืนวานก็หนหนึ่ง ท่าทางของนางที่แสดงต่อเขาแปลกชอบกล คำพูดคำจาก็ต่างจากเมื่อก่อนมาก สตรีอ่อนแอที่แม้กระทั่งได้ยินเสียงตะคอกยังน้ำตาคลอ แต่เมื่อวานนี้เขาเอากระบี่จ่อลำคอนางน้ำตานางไม่ไหลสักหยด เป็นแบบนี้จะไม่ให้เขาสงสัยได้อย่างไรว่านางอาจจะบ้าจริงๆ
“ข้าเขาใจแล้ว ไว้เดี๋ยวข้าจะเชิญแพทย์ที่กองปราบมาตรวจดูอาการให้นาง”
“ขอรับ”
โม่สือปาหลบทางให้ หลังจากที่เสิ่นเวยหลงเดินสวนไปแล้วจึงเข้าไปในเรือนหลัก บอกสาวใช้ว่ามาหาเยว่ซานซีจากนั้นนั่งรอในห้องโถงเล็ก ไม่นานผู้เป็นสหายก็เดินเข้ามาหา สีหน้าของนางแสดงออกว่าดีใจอย่างชัดเจน
“เจ้ามาพอดี ข้าคิดว่าจะปีนกำแพงข้ามไปหาเจ้าอยู่แล้ว”
“เจ้าเองก็อยากเจอข้าหรือ”
“อืม ข้าจะชวนเจ้าไปจวนตระกูลจ้าว”
“ไปตระกูลจ้าว! ไปทำไมที่จวนตระกูลจ้าว อย่าบอกนะว่าจะส่งข้าไปวอแวจ้าวฟู่เฉิงอีก”
***สวัสดีค่ะ อ่านมาถึงตอนที่ 5 แล้ว หากชื่นชอบนิยายเรื่องนี้ช่วยกดหัวใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ยอดหัวใจและคอมเม้นท์จำเป็นกับไรท์มากเพราะจะทำให้ระบบดันให้มีคนเห็นนิยายไรท์เยอะๆ ไรท์จะได้เอารายได้ไปจ้างนักพิสูจน์อักษรต่อค่ะ เรื่องต่อไปจะได้อ่านกันอย่างไหลๆ ลื่นๆ ขอบพระคุณมากๆ ค่ะ
أحدث فصل
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 81 อ้อมกอดท่านตา (จบ)
81 อ้อมกอดท่านตาก่อนที่จะเดินตามทุกคนเข้าเรือน เยว่ซานซีชะงักฝีเท้าลงครู่หนึ่งแล้วหมุนกายกลับไปมองที่กำแพงเตี้ยๆ ซึ่งกั้นระหว่างจวนเจ้าเมืองและบ้านตระกูลโม่ นางเห็นร่างอ้วนกลมของบุรุษที่ยืนเด่นท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่ายโมสือปายกมือขึ้นโบกพร้อมกับส่งยิ้มมา เยว่ซานซีไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกไป นางเพียงแต่แย้มยิ้มกว้างตอบกลับแล้วโบกมือกลับ จากนั้นนางก็หันกลับมายังเรือนหลักแล้วก้าวเดินเข้าไปข้างในเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงกลาง กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาปะทะจมูก บนโต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางด้วยสำรับอาหารเลิศรสมากมายจนแทบไม่มีที่ว่าง ทั้งเป็ดตุ๋นน้ำแดงรสเข้มข้น ปลานึ่งซีอิ๊วที่เนื้อขาวนุ่ม และแกงผักป่า รวมไปถึงลูกพลับย่างที่เยว่ซานซีโปรดปราน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจ ด้วยความรักของบิดาที่เฝ้ารอคอยวันนี้มาตลอดสี่ปีเต็ม"มาเถิดซานซาน เวยหลง มานั่งข้างพ่อนี่ หลันเอ๋อร์นั่งบนตักตาก็ได้ ตาจะป้อนขนมโก๋น้ำตาลให้เจ้าเอง" เยว่เยี่ยนซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื้นตันบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความรื่นเริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน เสิ่นเวยหลงที่ปกติมักจะเคร่งขรึมและรักษากิริยา
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 80 ข้าก็จะไม่ถือสา
80 ข้าก็จะไม่ถือสาอาเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยความไม่เข้าใจ ดวงตาของเขาฉายแววสับสนกึ่งขัดขืน "ทำไมล่ะขอรับท่านแม่ เมื่อครู่ท่านแม่ยังบอกว่าจะจัดการนางให้ข้าอยู่เลย เหตุใดตอนนี้ถึงต้องให้ข้าขอโทษเด็กซุ่มซ่ามนี่ด้วย""หุบปากเดี๋ยวนี้" หงเป่าเป้ยถลึงตาจนดูน่ากลัว "แม่บอกให้ขอโทษก็ขอโทษ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูผู้นี้เป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของท่านเจ้าเมืองเยว่เยี่ยนซี”คำว่าท่านเจ้าเมืองทำให้อาเจ๋อที่เคยอวดเบ่งถึงกับหดหัวลงทันที ใบหน้าที่เคยเย่อหยิงบัดนี้กลับจ๋อยสนิท ความอวดดีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความหวาดกลัวที่แล่นพล่านขึ้นมาเขาก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเองสลับกับถังหูลู่ที่เปื้อนฝุ่นบนพื้น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแผ่วเบา "ข้า...ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้วที่วิ่งชนเจ้า และข้าขอโทษที่พูดจาไม่ดีใส่เจ้าด้วย"อวี้หลันตัวน้อยยืนกอดอกมองอยู่ข้างมารดาไม่ได้ทำท่าทางเยาะเย้ย นางเพียงแต่พยักหน้าช้าๆ อย่างสำรวมตามแบบที่ได้รับการอบรมมา "ในเมื่อเจ้าสำนึกผิดข้าก็จะไม่ถือสา แต่คราวหน้าคราวหลังเจ้าควรหัดเดินให้ระวังและมีน้ำใจต่อผู้อื่น ไม่ใช่เอะอะก็อ้างชื่อท่านแม่ของเจ้าไปทั่ว เพราะมันจะท
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 79 แล้วแม่ของเจ้าเป็นใครล่ะ
79 แล้วแม่ของเจ้าเป็นใครล่ะเยว่ซานซียืนนิ่ง มองดูเด็กชายตรงหน้าที่ยืนเท้าสะเอวเชิดหน้าอย่างถือดี ท่าทางโอหังเกินวัยของเขาทำให้นางนึกระอาใจมากกว่าจะโกรธเคืองอย่างจริงจัง แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะสั่งสอนเรื่องมารยาทให้เสียหน่อย"เจ้าหนู นอกจากจะวิ่งชนคนอื่นจนของเสียหายแล้วยังจะมาข่มขู่กันอีกรึ" เยว่ซานซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าดวงตากลับคมปลาบ "เจ้าบอกว่าถ้าบอกท่านแม่ของเจ้ารู้แล้วข้าจะไม่มีที่ซุกหัวนอน เช่นนั้นข้าขอถามหน่อยเถิดว่าตระกูลของเจ้าใหญ่โตมาจากไหน ถึงได้กล้าประกาศศักดากลางตลาดเช่นนี้"เด็กชายแค่นหัวเราะอย่างลำพองใจ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้เยว่ซานซีอีกนิด พลางชี้นิ้วใส่หน้าอวี้หลันที่ยังคงยืนจ้องเขาตาไม่กะพริบ "เหอะ! คงมาจากต่างเมืองล่ะสิถึงไม่รู้ความ ข้าจะบอกให้เอาบุญ รู้หรือไม่ว่าท่านแม่ของข้าเป็นใคร ในเมืองจี้ฉู่นี้ใครบ้างจะไม่เกรงใจนาง"เยว่ซานซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มอย่างนึกสนุก "อ้อ! แล้วแม่ของเจ้าเป็นใครล่ะ ไหนลองบอกข้าให้เป็นบุญหูหน่อยสิ""ท่านแม่! ท่านแม่ขอรับ! มีคนมารังแกข้า!" เด็กชายตะโกนก้องลั่นตลาดพลางหันไปทางร้านเครื่องประดับหรูหราที่ตั้งอยู่
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 78 ขนมนั่นสีแดงสวยจัง
78 ขนมนั่นสีแดงสวยจังทั้งสี่เดินออกมาจากโรงเตี้ยม จ้าวฟู่เฉิงจ้องมองเงาร่างของเสิ่นเวยหลงที่ควบม้าเคียงข้างรถม้าคันใหญ่ และภาพใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของเสิ่นอวี้หลันที่โผล่พ้นหน้าต่างมาโบกมืออำลาอย่างร่าเริง จ้าวฟู่เฉิงยืนนิ่งราวรูปสลักหิน สายตาของเขาทอดมองตามฝุ่นที่ตลบอบอวลอยู่เบื้องหลังขบวนเดินทางนั้นจนกระทั่งมันค่อยๆ เลือนหายไปลับตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเสียงกระดิ่งลมที่พัดไหวเบาๆ"เถ้าแก่มีที่ว่างสำหรับพวกเราสามคนหรือไม่" เสียงตะโกนของกลุ่มนักเดินทางชุดใหม่ที่เพิ่งลงจากเกวียนดังขึ้น ปลุกจ้าวฟู่เฉิงให้ตื่นจากภวังค์เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รับเอาอากาศเข้าเต็มปอด ก่อนจะละสายตาจากถนนที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า รอยยิ้มที่ดูสงบและจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เหันกลับไปหาแขกผู้มาใหม่"มีแน่นอนขอรับ เชิญด้านในเลยขอรับ แดดข้างนอกแรงนักเข้าไปจิบชาให้คลายเหนื่อยก่อนเถิด"หลังจากเดินทางผ่านขุนเขาและทุ่งกว้างมาอีกหนึ่งอาทิตย์เต็ม ในที่สุดขบวนรถม้าของตระกูลเสิ่นก็เคลื่อนผ่านประตูเมืองจี้ฉู่เข้าสู่เขตย่านการค้าที่คุ้นตา เสียงอึกทึกของตลาดทำให้เยว่ซานซีรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก นางมองออกไปนอกหน้
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 77 นับว่าเป็นวาสนา
77 นับว่าเป็นวาสนาเสิ่นเวยหลงมองดูชุดผ้าป่านเนื้อหยาบของจ้าวฟู่เฉิงแล้วขมวดคิ้ว "ข้าจำได้ว่าโทษของตระกูลจ้าวนั้น แม้จะหนักหนาแต่ถ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในส่วนของตนเองได้บางส่วนโทษก็จะเบาลงบ้าง"จ้าวฟู่เฉิงยกชาขึ้นจิบเพียงนิด รอยยิ้มของเขาดูขมขื่นทว่าก็แฝงไปด้วยความปล่อยวาง "ตระกูลจ้าวก็เหมือนต้นไม้ที่ถูกถอนรากถอนโคน ทำผิดก็ต้องว่าไปตามผิด หลังจากที่คดีความของตระกูลจ้าวถูกตัดสินในคราวนั้น ครอบครัวของข้าทุกคนล้วนได้รับโทษประหารทั้งสิ้น เหลือเพียงข้าคนเดียวที่รอดพ้นความตายมาได้แต่ก็ถูกเนรเทศให้ไปใช้แรงงานหนักที่ชายแดนเพื่อไถ่โทษ"เยว่ซานซีชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยชา นางมองใบหน้าของจ้าวฟู่เฉิงที่ดูกร้านแดดและมีรอยแผลจางๆ ที่ข้อมือ ซึ่งคงเป็นร่องรอยจากการถูกตีตรวนและทำงานหนักในค่ายทหารที่ชายแดน"ข้าต้องใช้ชีวิตปะปนกับเหล่านักโทษและแบกหามหินทรายอยู่กลางแดดจ้าถึงสามปีเต็ม" จ้าวฟู่เฉิงเล่าต่อพลางแค่นยิ้มบางๆ "จนกระทั่งรับโทษครบกำหนดตามฎีกา ข้าจึงได้รับอิสรภาพคืนมาพร้อมกับเงินติดตัวเพียงไม่กี่ตำลึงที่แอบเก็บออมไว้ ข้าไม่อาจซัดเซพเนจรไปที่ใดได้ไกลนัก จนกระทั่งเดินทางมาถึงรอยต่อของเส้นทางนี
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 76 ใช่ท่านจริงๆ หรือ
76 ใช่ท่านจริงๆ หรือเยว่ซานซีพยักหน้าพลางอุ้มอวี้หลันลงจากรถม้าเมื่อขบวนหยุดนิ่งสนิท โรงเตี๊ยมแห่งนี้สร้างจากไม้เนื้อแข็งสภาพเก่าแก่แต่ดูสะอาดสะอ้าน มีป้ายผ้าสีซีดโบกสะบัดอยู่หน้าร้าน ลานกว้างด้านข้างเต็มไปด้วยรถม้าจากต่างเมืองและพ่อค้าหาบเร่ที่มานั่งพักคลายร้อน"ท่านแม่เจ้าค่ะ ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ" อวี้หลันจูงมือมารดาเดินนำเข้าไปในโถงด้านในซึ่งมีโต๊ะไม้จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบขณะที่เสิ่นเวยหลงกำลังหันไปสั่งผู้ดูแลขบวนเกวียน เยว่ซานซีก็ก้าวเท้าเข้าไปในโรงเตี๊ยม นางกวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งปะทะเข้ากับร่างของชายผู้หนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดโต๊ะไม้ตัวยาวอยู่ที่มุมห้อง เขาอยู่ในชุดผ้าป่านเรียบง่าย ท่าทางกระฉับกระเฉงและดูมีสง่าราศีผิดกับชาวบ้านทั่วไปเมื่อชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมาเพื่อต้อนรับลูกค้าใหม่ ดวงตาของเขาและเยว่ซานซีก็สบกันนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เยว่ซานซีถึงกับชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวต่อ หัวใจของนางกระตุกวูบด้วยความประหลาดใจ ภาพบุรุษผู้สง่างามในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนซ้อนทับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"จ้าวฟู่เฉิง!"ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากของเยว่ซานซีแผ่วเบา นางจ้องมองใบหน้าที่คมเข้มซึ
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 15 หลบหน้า
15หลบหน้าเพราะคำว่าเอ็นดู ลูกชาย พี่ชาย ในบางครั้งก็เปรียบเสมือนชนักที่ปักกลางหลัง ยิ่งเยว่เยี่ยนซีดีด้วยเท่าไร หัวใจของเสิ่นเวยหลงยิ่งหนักอึ้งมากเท่านั้นก่อนออกเรือนหลัก เสิ่นเหวยหลงได้วางจดหมายที่เก็บได้วันนั้นไว้บนโต๊ะ จากนั้นกลับไปที่กองปราบจัดการงานอื่นๆ ต่อจนดึกดื่น ครั้นเมื่อเสร็จจากภารกิ
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 14 ไม่อยากแต่งกับท่าน
14ไม่อยากแต่งกับท่าน“ไม่ทราบว่าใต้เท้าจ้าวมาวันนี้มีเรื่องใดให้ข้าช่วย”“รบกวนท่านเจ้าเมืองแล้ว ที่มาวันนี้ไม่มีเรื่องใดให้ท่านเจ้าเมืองช่วยเหลือ เพียงแต่ฟู่เฉิงลูกชายของข้า...”“จ้าวฟู่เฉิงมีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้”“เป็นเรื่องน่ายินดีของคนหนุ่มสาว ฟู่เฉิงก็ถึงวัยแต่งภรรยาแล้ว ทั่วทั้งเมืองจี้ฉู่ผู้
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 13 ข้าไม่ได้บ้า
13ข้าไม่ได้บ้าเมื่อแสงอาทิตย์สาดทอ อุณหภูมิยามซื่อเริ่มอบอุ่น ทั่วบริเวณอาบไล้ด้วยสีทองอร่ามของแสงแดด เส้นแสงหลายสายลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ พอกระทบกับดวงหน้าเยว่ซานซีรู้สึกเหมือนถูกรบกวนจึงดึงผ้าห่มคลุมโปงพอจัดการเรื่องจ้างฟู่เฉิงแล้วนางไม่มีอะไรต้องกังวล ต่อจากนี้ไปก็แค่กินๆ นอนๆ รอให้พายุลูกให
ชีวิตที่สองของปลาเค็ม 12 ไม่ค่อยสะดวก
12ไม่ค่อยสะดวก“ฮ่าๆ เพลงนี้โดนเส้นข้ามาก ถ้าเร่งจังหวะอีกนิดลุกขึ้นเต้นได้เลยนะเนี่ย ต่อเลยพี่เสิ่น สง่างามดุจสน ลำนำ…เอ่อ…”“เจ้าน่าจะหมายถึงลำนำดอกไม้ขาวหรือไม่”“ใช่ๆ ลำนำดอกไม้ขาว”“อืม”เสิ่นเวยหลงรับคำแล้วบรรเลงอีกสองบทเพลงให้นางฟังจนจบ หลังจากที่บทเพลงจบลงแล้วเห็นว่าเยว่ซานซีนั่งสัปหงก นาง
قد تعجبك أيضًا
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.6K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K وجهات النظرสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K وجهات النظرข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K وجهات النظرท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา448 وجهات النظرทะลุมิติไปเป็นสาวอ้วนที่สามีรักมากยุค 70's
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา529 وجهات النظرเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee136 وجهات النظرท่านละกิเลสอย่างไร ไฉนจึงได้แต่งข้าเป็นฮูหยิน
moonlight -mini12 وجهات النظر
