3 หัวหน้าเสิ่น

3

หัวหน้าเสิ่น

ลักษณะจวนเจ้าเมืองถือว่าใหญ่โตโออ่า ไม่ผิดไปจากที่เยว่ซานซีเคยเห็นมาในฉาก โม่สือปาส่งนางที่หน้าประตูจวน พอก้าวพ้นประตูไปเห็นบุรุษร่างสูงกอดอกมองอยู่ เขาคือเสิ่นเวยหลงหัวหน้ามือปราบชุดเขียวที่มีบทบาทถึงแค่ช่วงกลางเรื่องแล้วถูกผู้กำกับสั่งให้ต้องตาย เยว่ซานซีชะงักไปครู่หนึ่ง นางหยุดฝีเท้าไม่เดินต่อ เอาแต่อ้าปากค้างกวาดมองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

แม่เจ้า! ตัวจริงดูดีเสียยิ่งกว่าในจอ หน้าตาหล่อเหลา คิ้วคมเข้ม สันจมูกคมบาดเส้นผมยังขาด ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาเหมือนอาบน้ำทุกสองชั่วยาม

ทำไมผู้กำกับถึงใจร้ายไม่ดันให้เขาเป็นพระเอกล่ะ ในเมื่อเขาหล่อเหลาออกปานนี้นางจะตัดใจฆ่าทิ้งกลางทางได้อย่างไร เอาเป็นว่าเก็บเขาเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ได้อาหารตาเพิ่มมาอีกหนึ่ง

“หัวหน้าเสิ่น”

เมื่อนางเอ่ยเรียก เสิ่นเวยหลงคิ้วกระตุก ปกติเยว่ซานซีเรียกขานเขาเช่นนี้เมื่อไรกัน ที่ถูกต้องคือพี่เสิ่นต่างหาก

“หัวหน้าเสิ่นมายืนทำอะไรตรงนี้หรือเจ้าคะ”

“จะออกไปข้างนอก”

“เป็นอย่างนั้นเอง เชิญหัวหน้าเสิ่นเจ้าค่ะ”

เสิ่นเวยหลงเดินผ่านไปแล้วปรายตามองกลับมา พูดประโยคสั้นๆ

“ไม่สบายก็ไปหายากิน”

“ขอบคุณหัวหน้าเสิ่นที่เป็นห่วง”

นางยิ้มรับโดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นคือการประชด เนื่องด้วยคำเรียกขานว่าหัวหน้าเสิ่นทำให้เขารู้สึกห่างเหินกับนางมากเกินไป เสิ่นเวยหลงเข้ามาอยู่ในจวนเจ้าเมืองได้สิบปีแล้ว สนิทชิดเชื้อกับเยว่ซานซีระดับหนึ่ง จึงไม่จำเป็นต้องเรียกขานด้วยคำที่ฟังแล้วเหินห่างกันขนาดนั้นก็ได้

นางมักพูดเป็นประจำว่ารักใคร่เขาดั่งพี่น้องคลานตามกันมา เขาไม่ยินดียินร้ายกับสถานะที่นางตั้งให้แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธ ส่วนหนึ่งเพราะเป็นคนพูดน้อยและไม่ค่อยขัดใจนางเสียด้วย อีกฝ่ายจึงได้ทียัดเหยียดสถานะพี่ชายให้แบบงงๆ

ชายหนุ่มเดินพ้นประตูไปนานแล้ว เยว่ซานซียังมองส่งแล้วแย้มยิ้มอยู่ตรงนั้นอีกนาน พอตั้งสติได้ว่าต้องไปดำเนินเรื่องต่อจึงรีบก้าวไปข้างหน้า

ที่จวนเจ้าเมืองประกอบด้วยห้องหับหลายห้อง ด้านหน้าเป็นโถงใหญ่สำหรับประชุมและดำเนินพิธีการต่างๆ ด้านหลังใช้สำหรับเป็นที่อยู่อาศัย เรือนที่เยว่ซานซีพักอยู่ทางทิศตะวันออก นางพักเรือนเดียวกันกับบิดา ส่วนเรือนที่เสิ่นเวยหลงพักอยู่ทิศตะวันตก เป็นเรือนขนาดกะทัดรัดเรียบง่าย ต้องเดินผ่านส่วนหย่อมและน้ำตกจำลองจึงจะถึง

เยว่ซานซีเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศภายในค่อนข้างเย็นยะเยือกเนื่องจากเป็นฤดูเหมันต์ ยิ่งเป็นข้างนอกจวนนั้นไม่ต้องพูดถึง บางวันลมพัดแรงจนหนาวเสียดไปถึงกระดูก

บิดากำลังนั่งอ่านหนังสือที่ชาวบ้านเขียนมาร้องเรียนปัญหาต่างๆ ชาวบ้านสามารถร้องเรียนได้ตั้งแต่การลักเล็กขโมยน้อยไปจนถึงเรื่องใหญ่อย่างเช่นอาชญากรรม เมื่อเห็นว่าบุตรสาวเดินเข้ามาใกล้ เยว่เยี่ยนซีวางกระดาษลงแล้วยิ้มกว้าง ตลอดทั้งวันเขาเพิ่งจะเห็นหน้านาง เมื่อเช้าถามสาวใช้ได้คำตอบว่านางออกไปข้างนอกกับโม่สือปา นี่ก็คงเพิ่งจะกลับเข้าจวนกระมัง

“ลูกสาวคนดีของพ่อ”

“ท่านพ่อยุ่งอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“มีเรื่องอะไรก็ว่ามา”

เรื่องน่ะมีแน่ จะเป็นเรื่องอื่นไปไม่ได้นอกจากเรื่องจดหมายรัก อีกไม่กี่วันเรื่องเล่าบุตรสาวเจ้าเมืองเขียนจดหมายรักหาบุรุษจะต้องกระฉ่อนไปทั่ว ดังนั้นเยว่ซานซีจึงตั้งใจมาแง้มคุยกับบิดาก่อน เผื่อว่าหลังจากที่ทราบเรื่องจะได้ไม่ต้องตกใจเกินเหตุ

“ลูกมีความผิดอยากสารภาพ”

“ซานซานของพ่อเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยทำผิดร้ายแรงสักครั้ง ครั้งนี้เหตุใดถึงกล่าวเช่นนั้น” เยว่เยี่ยนซียกยอปอปั้นบุตรสาวขั้นสุด

“ครั้งนี้ลูกทำผิดร้ายแรงเจ้าค่ะ”

เยว่ซานซีแกล้งตีหน้าเศร้า ในเมื่อรับบทนี้แล้วก็ต้องเล่นให้สมบทบาท จ้างร้อยเล่นล้าน ถึงไม่มีค่าจ้างก็เล่นให้โดยไม่คิดเงิน ชีวิตนี้ว่างเกินไปยังมีเวลาทำเรื่องไร้สาระอีกมากมาย

ทะลุมิติมาเป็นลูกสาวเจ้าเมืองใครว่าไม่ดี สถานที่อยู่อาศัยก็จัดว่าหรูหรา เงินทองก็มีใช้ไม่ขาดมือ กิจการครอบครัวคงจะรุ่งโรจน์พอประมาณ ได้แต่งชุดสวย ได้กินของดีไม่อั้น หากตัดเรื่องรักใคร่เส็งเคร็งนั่นออกไปนางเอกของเรื่องนี้นับว่าเป็นสตรีที่ชีวิตดีสุดๆ

“ซานซาน เหตุใดถึงเงียบไป หรือว่าเจ้าพลั้งมือฆ่าสือปาไปแล้ว”

บิดาก็พูดเกินไป เยว่ซานซีแกล้งคนรู้ขอบเขต นางจะพลั้งมือทำร้ายสหายรักได้อย่างไร ท่าทางตกอกตกใจของเยว่เยี่ยนซีทำให้บุตรสาวกลั้นขำไว้ไม่อยู่

“สือปายังอยู่ดีเพียงแต่ลูกเล่นอะไรเกินขอบเขตไปหน่อย วันนี้ลูกกับสือปาพนันกันเจ้าค่ะ ลูกแพ้พนันก็เลยถูกสือปาแกล้ง”

“ถูกสือปาแกล้ง เจ้านะหรือถูกสือปาแกล้ง” คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากัน ปกติเคยได้ยินแค่ว่านางแกล้งโม่สือปา ครั้งนี้บอกว่าถูกโม่สือปาแกล้งจะเชื่อถือได้แค่ไหน

“เจ้าค่ะ” เยว่ซานซีถอนหายใจเบาๆ รำพันในใจขอโทษขอโพยโม่สือปายกใหญ่ ที่นางต้องพูดโกหกมดเท็จไปแบบนี้เพราะอยากแก้ไขก่อนที่จะเกิดเรื่องราววุ่นวาย ยอมตัดไฟเสียแต่ต้นลมไปเลยให้จบๆ

“โม่สือปาท้าให้ลูกเขียนจดหมายรัก”

“จดหมายรัก”

“ลูกเขียนจดหมายรักส่งไปให้คุณชายจ้าวเจ้าค่ะ แต่ยังไม่ทันได้ชี้แจงว่าเป็นแค่การล้อเล่นในกลุ่มเพื่อนเท่านั้น กลัวเหลือเกินว่าคุณจ้าวจะเข้าใจผิด”

เยว่เยี่ยนซีได้ฟังก็ประหลาดใจ ที่ผ่านมาคิดว่าบุตรสาวชอบจ้าวฟู่เฉิงมาตลอดเสียอีก เรื่องเขียนจดหมายรักให้บุรุษไม่น่าตกใจเท่ากับเรื่องที่นางกำลังพยายามบอกว่านั่นเป็นแค่การล้อเล่น

“หมายความว่าอย่างไร ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบจ้าวฟู่เฉิงอยู่แล้วหรือ”

“ไม่ใช่ๆ”

ในบทนางเอกชอบจ้าวฟู่เฉิงจนแทบคลั่ง แต่สำหรับเยว่ซานซีคนนี้ไม่ใช่ ตั้งแต่ทะลุมิติมายังไม่เคยเห็นจ้าวฟู่เฉิงตัวเป็นๆ เลยสักครั้ง แต่จะว่าไปแล้วตอนดูในจอเขาก็หล่อเหลาเอาการอยู่

ทำไมมินิซีรี่ส์ต้องเอาแต่คนหล่อมาแสดงด้วยเล่า! คนนั้นก็ทิ้งไม่ลง คนนี้ก็ฆ่าไม่ได้ แต่นางก็ไม่อยากดำเนินเรื่องไปแบบมีชีวิตอยู่อย่างอนาถา มิสู้ทำใจฮึกเหิมตัดขาดจากพระเอกอย่างจ้าวฟู่เฉิงไปเลยจะดีกว่า