6 วอแวจ้าวฟู่เฉิง

6

วอแวจ้าวฟู่เฉิง

“วอแวจ้าวฟู่เฉิงอะไรกันเล่า ข้าก็มีเกียรติมีศักดิ์ศรี”

ภารกิจของวันนี้คือไปหยุดยั้งจ้าวเฟยเทียนไม่ให้เอาจดหมายรักไปต่อยอดเกี่ยวดอง ป่านนี้จดหมายคงถึงมือตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นแล้ว อีกหน่อยก็คงไปวางแผนกับลูกชายเรื่องปล่อยข่าวลือให้นางเสื่อมเสีย เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงเจ้าเมืองด้วยเช่นกัน เยว่ซานซีจะไม่ยอมให้บิดาตกที่นั่งลำบากเพราะมีบุตรสาวอกตัญญูเป็นต้นเหตุ

“ลุกเร็วเข้าเจ้าอ้วน”

ยังไม่ทันที่โม่สือปาจะทันได้ตั้งตัวก็ถูกเยว่ซานซีดึงออกไป ทั้งสองได้มาหยุดอยู่หน้าจวนตระกูลจ้าว เรือนสี่ประสานหลังนี้ดูภูมิฐานสมคำร่ำลือ นางแหงนหน้ามองตัวอักษรเต๋อซึ่งแปลว่าคุณธรรม อักษรนั้นถูกเขียนด้วยเส้นที่ทั้งคมและเด่นชัด เยว่ซานซีมองแล้วก็แค่นหัวเราะ

“คุณธรรมอะไรกัน คนตระกูลนี้มีคุณธรรมเสียที่ไหน”

“เหตุใดกล่าววาจาเช่นนั้น เมื่อก่อนข้าตำหนิตระกูลจ้าวนิดหน่อยเจ้าก็ด่าทอข้าเป็นวันๆ รู้ไหมว่าเจ้าน่ะยกยอปอปั้นจ้าวฟู่เฉิงสุดๆ”

“อ๊า! นางเอกลุ่มหลงบุรุษขนาดนั้นเชียว แต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนนี้ถึงคราวที่ดาราสาวเช่นข้าต้องปฏิวัติ”

ตอนนี้เยว่ซานซีไม่ใช่นางเอกผู้แสนอ่อนแอและมองความรักเสมือนว่าเป็นสิ่งที่ต้องเทิดทูนเอาไว้เหนือหัว โม่สือปาเหล่มองแล้วมองอีกอย่าไม่เชื่อสายตา สีหน้าแสดงถึงความกระอักกระอ่วน คิดไปไกลว่าอาการทางสมองของนางอาจจะกำเริบขึ้นมาแล้วก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นจริงหวังอย่างยิ่งว่าเยว่ซานซีจะไม่ทำเรื่องแผงๆ

“ข้ามาพบใต้เท้าจ้าว”

นางบอกคนเฝ้าประตู ฝ่ายนั้นยิ้มพลางตอบกลับมาว่า

“ใต้เท้าไม่อยู่ขอรับ แต่ว่าคุณชายนั่งอ่านตำราอยู่ในสวนหย่อม”

“เช่นนั้นข้าจะไปพบคุณชายของพวกเจ้า”

“เชิญขอรับ คุณชายสั่งว่าหากธิดาเจ้าเมืองมาให้เปิดประตูรับได้ตลอดเวลาขอรับ”

ที่แท้จ้าวฟู่เฉิงก็รอนางอยู่เช่นกัน ในตอนที่ยังไม่ได้แต่งนางเป็นภรรยาเขาเล่นละครตบตาเสแสร้งเป็นคนดีมาตลอด เคยเห็นพระเอกหลายเรื่องรับบทเหมือนจับฉลากได้ ชักอยากรู้แล้วว่าเขาจะแสดงบทบาทนี้ได้สมจริงเพียงใด

เมื่อเยื้องย่างเข้าสู่หลังประตูใหญ่ เบื้องหน้าคือเรือนหลัก ฟากหนึ่งเป็นสวนหย่อม ตระการตาไปด้วยมวลบุปผาและผีเสื้อหลายสายพันธุ์ ในศาลาบุรุษอาภรณ์ขาวกำลังก้มอ่านตำรา ดูสง่างามสุขุมทุกท่วงท่า

เสี้ยวขณะที่เยว่ซานซีเห็นเขานางไม่แปลกใจเท่าใดนัก เพราะเท่าที่เห็นในจอจ้าวฟู่เฉิงเป็นเช่นนี้จริง ลักษณะท่าทางคล้ายคุณชายนักกวี ความสามารถโดดเด่นเรื่องดีดฉินบรรเลงพิณ ชำนาญเครื่องดนตรีทุกชนิด เรื่องการวาดภาพไม่เป็นรองผู้ใด ใครจะไปคิดว่าคนที่มีความสามารถในด้านศิลปะจะโหดเหี้ยมถึงขั้นทำร้ายภรรยาให้ตายทั้งเป็นได้

เยว่ซานซีคิดไปพลันหยุดฝีเท้า เพ่งพิจารณาครู่หนึ่ง กำลังนึกอยู่ว่าควรเริ่มสนทนากับเขาจากเรื่องใดก่อน หากโพล่งออกไปตามตรงว่ามาตัดขาดความสัมพันธ์ก็อย่างไรอยู่ พึงระลึกได้ว่าระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลยังไม่สมควรแตกหักในยามนี้ ระหว่างเยว่เยี่ยนซีกับจ้าวเฟยเทียนยังต้องพึ่งพาอาศัยกันหลายอย่าง นี่เป็นเพียงช่วงเริ่มต้นไม่ใช่ตอนจบ

“หยุดทำไม จ้าวฟู่เฉิงนั่งอยู่ในศาลา”

“ข้าเห็นแล้ว”

“เห็นแล้วก็เดินเข้าไปหาเขาสิ”

“สือปา”

“หืม”

“ช่วยข้าสักอย่าง”

ว่าแล้วเอียงคอขึ้นมากระซิบกระซาบสหายรัก พอฟังจบโม่สือปาก็เบิกตาโต กำลังจะอ้าปากคัดค้านแต่นางไม่ฟังอะไรแล้ว เยว่ซานซีเดินดุ่มเข้าไปในศาลาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้าวฟู่เฉิง เขาเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นใบหน้างามล้ำก็แย้มยิ้มให้นางอย่างอารมณ์ดี

“มาแล้วหรือ ข้ากำลังรอเจ้าอยู่พอดีซานซาน”

คำที่เขาเรียกขานนางสนิทสนม ก็แหงล่ะ! ก่อนนั้นนางเอกเอาแต่ตามติดเขาจนเป็นเหมือนเงาตามตัว ใสซื่อจนไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกหลอกใช้ เป็นเรื่องหดหู่ใจจริงๆ ที่ทำให้ทั้งตระกูลต้องมาตายด้วยน้ำมือคนผู้นี้ อยากรู้จริงๆ ว่าผู้กำกับคิดอย่างไร ตอนจบถึงให้พระเอกกับนางเอกคืนดีกัน แต่ถึงกระนั้นเยว่ซานซียังรู้สึกว่าไม่สามารถโกรธเคืองคนผู้นี้ได้ถึงขีดสุด เนื่องด้วยคิดอยู่เสมอว่าทุกตัวละครต่างเล่นไปตามบทบาทที่ได้รับ นางมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนเนื้อเรื่อง ไม่ได้มาเพื่อตีหัวใครถ้าไม่จำเป็น

เฮ้อ! ดาราสาวเช่นข้าลำบากใจจริงๆ จะตั้งตัวเป็นศัตรูอย่างเปิดเผยก็ไม่ได้ จะแสร้งเป็นรักใคร่ก็ทำไม่เป็น

“ซานซาน”

“ห๊ะ”

“เหตุใดถึงยังยืนเหม่อ นั่งลงสิเดี๋ยวข้าให้สาวใช้เอาขนมที่เจ้าชอบกินมาให้”

“ขอบคุณคุณชายจ้าว แต่ข้ามาเดี๋ยวเดียวก็จะไปแล้ว”

“จะไปแล้ว? มีธุระด่วนต้องไปทำงั้นหรือ” พูดจบก็เบนสายตาไปทางโม่สือปา คล้ายอยากจะถามว่าจะพานางไปที่ใดอีก” จดหมายที่เจ้าส่งมาท่านพ่อเป็นคนรับไว้ เมื่อเช้านี้เพิ่งถึงมือข้า ระหว่างเราสองคนไม่มีสิ่งใดต้องพูดกันให้มากความ”

“เป็นแค่เรื่องล้อเล่นเจ้าค่ะ”

จ้าวฟู่เฉิงอึ้ง แต่ยังส่งยิ้มให้นางอยู่ ดูเถิดบุรุษผู้นี้เสแสร้งไม่เบา ไร้เยื่อใยแต่ทำเหมือนว่ามีใจให้ เห็นน้ำใสๆ อย่าคิดว่าไม่มีพิษ เห็นท่าทางเป็นมิตรก็อย่าได้คิดว่าจริงใจ เยว่ซานซีเชื่อแล้วว่าเขามีฝีมือด้านการแสดงมากจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่ได้รับบทพระเอก

“หมายความว่าอย่างไรซานซาน”

“เรื่องนี้โม่สือปาจะอธิบายเองเจ้าค่ะ”

เจ้าอ้วนหันขวับมาทางนางทันที พลางทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนถูกโยนอุจจาระมาให้ ความผิดพลาดเดียวของโม่สือปาคือเกิดมาเป็นสหายของนางนี่แหละ

เยว่ซานซีเจ้ามันตัวหายนะ!