2 จดหมายนั่นมีอะไรหรือ

2

จดหมายนั่นมีอะไรหรือ

“ถ้าหมายถึงจดหมายที่เจ้าให้เอาไปส่งจ้าวฟู่เฉิง ข้าส่งไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ เป็นเจ้าเองมิใช่หรือที่บอกให้ข้าส่งด่วนที่สุด”

บรรลัย! โม่สือปาเอ็กเพรส ส่งด่วนส่งไวเสียยิ่งกว่าบริษัทเอกชนอันดับหนึ่ง แต่ว่าไปนางเอกนี่ก็ไวไฟไม่เบา ส่งจดหมายรักให้ผู้ชายนี่มันมุกจีบหนุ่มสุดดึกดำบรรพ์

เนื้อความจดหมายที่นางเอกเขียนไปคือจดหมายรัก นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราววุ่นวายทั้งหมด เพราะจดหมายดังกล่าวไม่ได้ถึงมือจ้างฟู่เฉิงโดยตรง แต่คนที่รับจดหมายไว้คือประมุขผู้นำตระกูลจ้าว จ้าวเฟยเทียน

ด้วยความที่ประมุขจ้าวเป็นคนละโมบหวังเกี่ยวดองกับตระกูลเยว่เพื่อแสวงหาอำนาจ จึงเอาเรื่องที่นางเอกส่งจดหมายรักไปปล่อยข่าวให้คนทั้งเมืองรู้จนทั่ว ซึ่งแน่นอนว่าฝ่ายหญิงต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน

ต่อมาประมุขจ้าวเดินหมากต่อด้วยการพาแม่สื่อมาทาบทาม เยว่เยี่ยนซีในฐานะบิดาของเยว่ซานซีถูกมัดมือชก จึงจำเป็นต้องรักษาชื่อเสียงบุตรสาวด้วยการปล่อยเลยตามเลย ยอมให้เยว่ซานซีหมั้นหมายทั้งที่ไม่เห็นดีด้วยเลยสักนิด ส่วนหนึ่งเป็นเพราะในบทเยว่เยี่ยนซีรักบุตรสาวมาก จึงไม่อยากหักหาญน้ำใจนางด้วยการปฏิเสธการหมั้นหมาย

สรุปเยว่ซานซีกับจ้าวฟู่เฉิงได้หมั้นหมายกันไว้ก่อนเป็นระยะเวลาหนึ่งปี จากนั้นจ้าวฟู่เฉิงยอมเป็นฝ่ายแต่งเข้าตระกูลเยว่เพราะมีแผนการ

เรื่องของเรื่องคือเยว่เยี่ยนซีไม่มีบุตรชาย จ้าวฟู่เฉิงในฐานะเขยจึงใช้โอกาสนี้หวังจะสืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองคนไป

แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทำให้แผนการเป็นดั่งใจหมาย นอกจากเยว่เยี่ยนซีจะไม่เสนอชื่อเขาต่อราชสำนักแล้วยังเสนอชื่อผู้อื่นแทน ซึ่งคนผู้นั้นคือเสิ่นเวยหลง บุตรชายของสหายรักที่ตายในสนามรบเมื่อหลายปีก่อน

จากเหตุการณ์ที่ตระกูลเสิ่นพลีชีพในสนามรบ ทั้งตระกูลเสิ่นเหลือเพียงเสิ่นเวยหลงเพียงผู้เดียว เยว่เยี่ยนซีรับดูแลทายาทของตระกูลเสิ่นตั้งแต่อายุสิบขวบตามราชโองการ จนบัดนี้เสิ่นเวยหลงผู้นั้นอายุได้ยี่สิบสามปีแล้ว ปัจจุบันอยู่ในตำแหน่งหัวหน้ามือปราบชุดเขียว

แต่! แต่! แต่! เดิมทีควรจะจบที่เสิ่นเวยหลงรับเป็นผู้สืบทอดเจ้าเมืองคนต่อไป แต่มันดันไม่จบเพียงเท่านั้นเพราะเขาดันถูกลอบสังหารเสียก่อน จ้าวฟู่เฉิงสบโอกาสเหมาะจึงเสนอชื่อตนเองให้ราชสำนักแทน แต่ที่ตะลึงงันยิ่งกว่าคือราชสำนักแต่งตั้งขุนนางจากเมืองหลวงมาประจำการ ตีสวนแบบหน้าหงายไปเลยทีเดียว

พอชวดตำแหน่งเจ้าเมืองแล้วจ้าวฟู่เฉิงเปลี่ยนเป็นไปคนละคน จากที่เคยรักหยกถนอมบุปผาก็แปลงร่างเป็นปีศาจร้าย

เขาพาสตรีที่มีชื่อว่าสวีจูเจียวเข้ามา นางเป็นแสงจันทร์สีขาวในใจของจ้าวฟู่เฉิงมาโดยตลอด เรื่องราวระหว่างทั้งสองเยว่ซานซีไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งสามีแต่งอนุเข้าจวนถึงได้ทราบว่าทั้งคู่ต่างเป็นรักแรกของกันและกัน ส่วนตัวนางเอกเป็นคนนอก เป็นภรรยาที่สามีไม่เหลียวแล ไร้สิทธิ์ไร้เสียง อำนาจในจวนทั้งหมดถูกอนุยึดไปเบ็ดเสร็จ

“ซานซาน”

เสียงของโม่สือปาทำให้เยว่ซานซีหลุดจากภวังค์ความคิด จ้องใบหน้ากลมเหมือนซาลาเปาตาเขม็ง รำพันในใจว่าหากทะลุมิติมาเร็วกว่านี้ก็คงหยุดยั้งเรื่องจดหมายรักไว้ได้ทัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะมานักหรอก พอได้เข้ามาแล้วดันหาทางออกเองไม่เป็น แล้วต้องทำอย่างไรจึงจะหนีออกจากมินิซีรี่ส์น้ำเน่านี้ได้ นอกเสียจากดำเนินเรื่องต่อไปจนถึงตอนจบ

“จดหมายนั่นมีอะไรหรือ”

“ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็ไม่ทันแล้ว เช่นนั้นเจ้าพาข้ากลับจวนเจ้าเมืองที”

แม้จะรู้เนื้อเรื่องของซีรี่ส์นี้แล้วก็ใช่ว่าเยว่ซานซีจะรู้เส้นทางกลับจวนเสียหน่อย การพึ่งพาโม่สือปาจึงมีความจำเป็นอยู่ อีกอย่างบ้านของโม่สือปาก็หาได้อยู่ไกลกัน ทั้งสองอยู่ใกล้กันแค่กำแพงกั้น ด้วยเหตุนี้จึงเป็นสหายกันมาตั้งแต่เด็ก

ในฉากตกต้นผิงกวานางเอกยังอยู่ในวัยแรกแย้ม นางไม่ได้ประสีประสาเรื่องความรัก อายุเพียงแค่สิบหกหนาว ถ้าเทียบกับยุคปัจจุบันก็เท่ากับมัธยมปลาย ไม่แปลกที่จะมองโลกสวยงามเพริศพริ้งจนถูกหลอกง่ายๆ เพราะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคน ยามเมื่อสตรีมีรักก็มักจะไร้เดียงสาเช่นนี้

“พอเจ้ากลับเข้าจวนเจ้าเมืองข้าก็สบายแล้ว อยู่ในจวนบิดาเจ้าไม่อนุญาตให้ทำเรื่องเหลวไหล ข้าเองก็อยากพักผ่อนเต็มที”

“ข้าชอบทำเรื่องเหลวไหลตลอดเลยหรือ เอ่อ...หมายถึงชอบสั่งให้เจ้าไปวอแวจ้าวฟู่เฉิง”

“แน่นอนสิ กับคนอื่นเจ้ากลัวจนหัวหดมีแต่กับข้านี่แหละที่ขู่เอาๆ ตกลงข้ายังต้องเป็นคนรับใช้เจ้าอยู่ไหม”

“ยกเลิกไป”

โม่สือปาพูดถูก เนื้อเรื่องที่เยว่ซานซีดูมาเขาคือสหายที่จริงใจแต่มักถูกนางเอกแกล้งเล่นเป็นประจำ อีกทั้งตอนกลางเรื่องยังถูกนางร้ายใส่ความหาว่าลักลอบเป็นชู้กันกับนางเอก ทำให้โม่สือปาถูกทำร้ายอย่างหนัก กว่านางเอกจะหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ได้เขาก็ถูกตีจนขาหักไม่มีวันกลับมาเดินได้อย่างปกติอีก หากเป็นเช่นนี้แล้วละก็จากนี้ไปนางก็ควรจะดีกับเขาให้มากหน่อย

“มาเถอะขึ้นหลังข้า”

ไม่พูดเปล่า เจ้าแป้งก้อนใหญ่ยังคะยั้นคะยอให้สหายรักตะกายขึ้นหลัง เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บจากการตกต้นผิงกวา จึงตั้งใจจะแบกนางกลับจวนเจ้าเมือง

“ข้าเดินเอง”

“เดินเองได้จริงหรือ”

“จริง”