บทที่ 10

หญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นดั่งสาวงามในภาพวาดเซียนกำลังนั่งหย่อนขาอยู่ริมระเบียง บ้านของท่านยายหนิงเป็นเรือนแบบสองห้องนอน มีครัวแยกต่างหาก ดูเหมือนจะพอมีพอใช้ไม่ขาดมือ เพียงแต่ท่านยายนั้นไร้ญาติขาดมิตร สุดท้ายก็รับหนิงอันเป็นทายาทด้วยความเอ็นดู

หากพูดแล้วชาวบ้านล้วนอิจฉาที่หนิงอันได้รับมรดกทั้งจากพ่อแม่ และจากท่านยายหนิงโดยไม่มีผู้ใดรู้ว่า สมบัติจากทางบิดามารดานางก็ได้มาไม่น้อยหน้ากัน ไม่เช่นนั้นคงชุบเลี้ยงบัณฑิตยากจนกระทั่งกลายเป็นขุนนางไม่ได้

หนิงอันในชีวิตแรกไม่มีความสามารถใด ๆ นอกจากสินเจ้าสาวที่ติดตัวไป แต่ตอนนี้นางมีทั้งเงินและความสามารถ ย่อมต้องอยู่อย่างสุขสบายจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตได้อย่างแน่นอน

ถึงอย่างนั้นเพื่อไม่ให้เกิดการผิดแผนขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวจำเป็นต้องวิเคราะห์และวางแผนอย่างรอบคอบ

“กองคาราวานจะมาในอีกสามวัน” นับจากวันที่นางไปติดต่อกับท่านตาหวัง ก็ผ่านมานานแล้ว หนิงอันยังเฝ้ารอกองคาราวานทุกวันอย่างใจจดใจจ่อ

“สมบัติทุกชิ้นข้าก็เตรียมเอาไว้หมดแล้ว เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม เรียบร้อย ยังมีเกราะอ่อนของท่านลุง…” นึกถึงเกราะอ่อนทหารที่ท่านยายมักจะเอามาอวด ทำให้หนิงอันยิ้มน้อย ๆ ขึ้นมา นี่เป็นเกราะของบุตรชายแท้ ๆ ของท่านยายที่เสียชีวิตในสนามรบ ความจริงควรจะได้กลับมาเพียงเบี้ยเลี้ยงและค่าชดเชย แต่เพราะท่านยายไม่ยินยอมต้องการร่างของท่านลุง จึงได้รับกลับมาเป็นเกราะที่ท่านลุงสวมประจำแทน เนื่องจากร่างของท่านลุงนั้นไม่สามารถเก็บกู้กลับมาจากสนามรบได้

และเพื่อความปลอดภัย รวมถึงป้องกันไม่ให้ตนเองตายไวเหมือนชีวิตก่อน ๆ อีก หนิงอันถึงขนาดนำเกราะอ่อนของท่านลุงไปทำความสะอาด ตัดเย็บใหม่ให้พอดีตัว แล้วใส่ทับเข้าด้านในเป็นที่เรียบร้อย

เนื่องจากนางเป็นคนรูปร่างเล็กจึงดูไม่เทอะทะ เพียงเหมือนสวมเสื้อผ้าหนาขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น

“แต่ใบหน้าของข้าค่อนข้างโดดเด่น” มือบางลูบกรอบหน้าเบา ๆ เพราะอยู่ในทุ่ง วุ่นในป่าทุกวัน จึงไม่ทันสังเกตว่ารูปร่างหน้าตาของตนนั้นงดงามไม่น้อย ชีวิตที่สองจึงกลายเป็นนางโลมอันดับหนึ่งได้อย่างไม่น่าประหลาดใจ แต่เมื่อคิดว่ามันอาจดึงดูดภัยมาใส่ตัว ก็ต้องหาวิธีรับมืออีก

“แค่งอบไม่เพียงพอ ผ้าปิดหน้านี้…คงไม่ดูประหลาดใช่หรือไม่นะ” หนิงอันกังวลเล็กน้อย แม้จะเคยอยู่ในเมือง เคยเห็นหญิงสาวสวมงอบติดผ้ามุ้ง หรือใช้ผ้าปิดหน้า แต่ก็เป็นจำนวนน้อย ตัวนางเป็นสาวชาวนาสวมแบบนี้ไม่รู้ว่าจะผิดสังเกตหรือไม่

“ไม่ได้ ข้าจะดูโดดเด่นเกินไป” คิดแล้วก็เปลี่ยนวิธี เดินวนไปมาในบ้านของท่านยาย กระทั่งมองเห็นถังย้อมผ้าก็จดจำได้

“จริงสิ” คิดแล้วก็รีบวิ่งไปหลังบ้านท่านยาย เด็ดสมุนไพรย้อมสีแดงลงมาห่อเก็บไว้ในผ้าอย่างระมัดระวัง ส่วนที่เหลือก็นำมาป้ายตามใบหน้า แค่นี้หน้าของหญิงสาวก็กลายเป็นกระดำกระด่างไม่น่ามอง รวมทั้งผิวพรรณที่ถูกน้ำย้อมจนกระดำกระด่างไม่ต่างกัน

“เยี่ยม! ข้านี่ฉลาดจริง ๆ ไม่เสียชาติเกิด” มีชีวิตมาสามรอบแล้ว หากยังโง่เขลาไม่ระมัดระวังจนต้องตายง่าย ๆ อีก ก็คงเสียชาติเกิดแล้ว

“คราวนี้ข้าจะมีชีวิตที่ยืนยาวอย่างแน่นอน!”