บทที่ 12

“นะเจ้าคะท่านลุง ข้าเดินทางคนเดียวไม่รู้ว่าจะพบอันตรายใดบ้าง ให้ข้าเดินทางไปด้วยเถอะนะเจ้าคะ” เส้นทางนี้เป็นทางขึ้นเหนือเท่านั้น ไม่มีทางที่จะผ่านไปเมืองอื่น เว้นแต่เลยไป แต่อย่างไรเมืองที่หนิงอันวางแผนว่าจะไปใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย ก็ถึงก่อนจะไปเมืองอื่นอยู่แล้ว 

เมืองเดียวที่ไม่ได้รับผลของสงคราม เมืองภายใต้การปกครองของวังมาร หรือก็คือเมืองที่นางใช้ชีวิตอยู่ในชาติที่สองนั่นเอง

“ไร้สาระ เจ้าขอติดกองคาราวานเพื่อเข้าเมือง นี่ถึงเมืองแล้วก็รีบลงไป”

“ท่านลุงเจ้าคะ จริง ๆ ข้าออกจากบ้านครั้งนี้ไม่ได้หนีสิ่งใดมา แต่เพราะบิดามารดารวมถึงท่านยายล้วนเสียชีวิตด้วยไข้ป่า ก่อนตายท่านแม่สั่งเสียว่าข้ามีท่านลุงอยู่ในเมืองทางเหนือ จึงคิดจะออกตามหาท่านลุงด้วยตนเอง ข้าไม่เหลือใครแล้ว ได้โปรดให้ข้าติดตามไปด้วยหากท่านไปทางเดียวกันเถอะเจ้าค่ะ”

“เมืองทางเหนือที่เจ้าว่า คือเมืองของวังมาร?” ในสามแคว้นนี้ มีเพียงเมืองเหนือของวังมารที่อยู่นอกเขตพื้นที่สงคราม เจริญรุ่งเรืองจนถึงขีดสุด อยู่นอกกฎหมายแต่กลับสงบไร้ผู้ก่ออาชญากรรม แน่นอนว่าค่าครองชีพย่อมสูงมาก

“ใช่เจ้าค่ะ”

“อย่าไปเลย เกรงว่าเจ้าจะถูกจับไปเป็นนางโลมเสียก่อน”

เมืองทางเหนือปลอดภัยก็จริง แต่ไม่ใช่สำหรับหญิงสาวตัวคนเดียว โดยเฉพาะผู้ที่ตั้งใจปกปิดรูปโฉมตนเองย่อมหน้าตาดีไม่น้อย

เมืองทางเหนือขึ้นชื่อเรื่องถนนนางโลม ที่นั่นมีหอนางโลมตั้งอยู่มากมายคอยต้อนรับแขกให้มาพักผ่อนหย่อนใจ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายใดในสามแคว้นล้วนต้องเคยไปพักผ่อนหย่อนใจในเมืองวังมารมาก่อนแล้วทั้งนั้น เพราะมีเพียงที่แห่งนั้นซึ่งไม่มีสงครามกล้ำกลายให้ต้องคิดหนัก

“แต่ข้าไม่เหลือใครแล้วเจ้าค่ะ หากไม่ไปตามหาท่านลุง ย่อมต้องเสียใจตลอดชีวิตอย่างแน่นอน” หนิงอันโป้ปดอย่างเป็นจริงเป็นจัง

“เฮ้อ เอาเถอะ งั้นก็ไปด้วยกัน” เกวียนวิ่งทะลุออกทางประตูเมืองอีกฝั่งแล้ว ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ลงที่เมืองนี้จริง ๆ

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง ขอบคุณท่านเจ้าของคาราวานด้วยเจ้าค่ะ” หนิงอันหันไปคำนับให้ทางด้านหน้าด้วย ก่อนจะเห็นสีหน้าเหนื่อยใจของต้าเซ่า นางยิ้มแผล่ให้เขาเหมือนว่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

“ท่านลุงมองข้าเช่นนี้ อย่าได้คิดไม่ดีไม่ร้ายกับข้าเชียวนะเจ้าคะ ข้าสู้สุดใจขาดดิ้นจริง ๆ ด้วย”

“เจ้าเด็กโง่ อายุของเจ้าเป็นลูกข้าได้ทีเดียว…” เอ่ยถึงตรงนี้ต้าเซ่าก็ราวกับจมดิ่งลงสู่ความทรงจำอันเลวร้าย กระทั่งรู้สึกเหมือนมีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นด้านข้าง หันไปมองก็เห็นหญิงสาวกำลังพยายามเป่าใบไผ่ให้มีเสียง แต่มันมีเพียงเสียงหวีดหวิวน่ารำคาญส่งออกมา

“เจ้าเด็กโง่ทำอะไร”

“ท่านพ่อเคยสอนข้าทำเช่นนี้ หากท่านพ่อยังอยู่ เราผ่านป่าไผ่เช่นนี้คงหยิบเอาใบไผ่มาเป่าเล่นให้ข้าฟังเช่นกัน” หนิงอันยิ้มเศร้า ทำให้ต้าเซ่ามองนางด้วยความเห็นใจ

“หากบุตรสาวข้ายังอยู่คงมีอายุเท่ากับเจ้า”

“ท่านลุง เช่นนั้นข้าจะเป็นบุตรสาวให้ท่านดีหรือไม่”

“ไม่ล่ะ ข้าไม่อยากมีลูกลิงเพิ่ม”

“ท่านลุง~” หนิงอันเย้าแหย่กับต้าเซ่าเล่น อย่างไรก็ต้องเดินทางด้วยกันไปอีกเป็นวัน กว่าจะถึงเมืองทางเหนือ

“เด็กน้อย ถ้าเป็นลูกสะใภ้ก็ว่าไปอย่าง อายุเจ้าก็ไม่น้อยแล้ว ยังอยากเป็นลูกคนอีกหรือ ไม่ใช่ต้องอยากมีครอบครัวแล้วอยากเป็นแม่คนแล้วหรือ?” คนตัวโตเอ่ยเย้า

“เช่นนั้นท่านลุงมีบุตรชายหรือไม่เจ้าคะ หากมีข้าก็ยินดีที่จะเป็นลูกสะใภ้ของท่าน พ่อสามีใจดีเยี่ยงนี้เหตุใดจึงไม่ชอบเล่า” หนิงอันยิ้มหวาน ทำให้ต้าเซ่าน้ำตาคลอ นางช่างคล้ายกับภรรยาของเขาเหลือเกิน

“เช่นนั้นหากข้ามีบุตรชาย จะให้เจ้าเป็นลูกสะใภ้แล้วกัน”

“โถ่ พูดเช่นนี้แสดงว่า ตอนนี้ท่านยังไม่มีบุตรชายด้วยซ้ำ กว่าเด็กจะเกิด กว่าจะโต ข้าไม่กลายเป็นยายแก่หนังเหี่ยวไปแล้วหรือเจ้าคะ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

หนิงอันหัวเราะกลั้วไปกับคนตัวโต รู้สึกคุยกับเขาแล้วสบายใจ ราวกับได้สหายต่างวัยมาหนึ่งคน