로그인공유
บทที่ 53
게시일:
2025-08-30 19:30:51
최신 챕터
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 140
หลังจากที่เกาซูอวี้ได้เอ่ยคำมั่นสัญญาของตนออกไปแล้ว เธอก็ได้ขอปลีกตัวออกมาจากตรงนั้น และในระหว่างที่เธอกำลังเดินอยู่ตามทางเดินเรียบกับสวนของโรงพยาบาลเพื่อจะไปหาเพื่อน ๆ กับพ่อที่ไปรออยู่กันที่โรงอาหาร สายตาของเธอก็พลันไปปะทะเข้ากับกล่องกระดาษใบใหญ่ที่ถูกนำมาวางทิ้งไว้ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ต้นห
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 139
"สหายเสี่ยวหลิว...ผมซ่งอวิ๋นเซิง" คุณหมอหนุ่ม...ได้เริ่มต้นบทสนทนาขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเข้าใจ "ผมเข้าใจดีว่าตอนนี้คุณกำลังรู้สึกยังไง" "เข้าใจเหรอ?" สหายเสี่ยวหลิวหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "หมอจะมาเข้าใจอะไร! ชีวิตผมมันจบแล้ว! จบสิ้นแล้ว!" เขาทุบกำปั้น
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 138
หลังจากที่ซ่งอวิ๋นเซิงแยกตัวออกไปเพื่อปฏิบัติภารกิจที่สำคัญแล้ว เกาซูอวี้ก็ได้เดินกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ และเหล่าผู้ใหญ่ที่กำลังมองมาทางเธอด้วยความเป็นห่วง "พี่ใหญ่" ถังเยว่ฉีเอ่ยเรียกเธอเสียงเบา "คุณคนนั้น...เจ้าหน้าที่กู้ภัยคนนั้นน่ะ...เขาจะติดเชื้อโรคนั้นไหม" คำถามของถั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 136
ก่อนหน้านั้นแทบจะเป็น...ในเวลาเดียวกันกับที่เกิดเรื่องที่ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ร่างสูงสง่าของนายแพทย์ซ่งอวิ๋นเซิงในชุดเดินทางที่เรียบง่ายแต่ดูดีกำลังก้าวออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า เขาเพิ่งจะเดินทางกลับมาถึงจากการไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม แม้จะมีร่องรอยของความ
