ログインกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
เกาซูอวี้ที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ จึงก้าวออกมาข้างหน้า "ไม่เสี่ยงหรอกค่ะป้าลู่ ทางครอบครัวเหลียงจะเป็นผู้รับผิดชอบเงินลงทุนทั้งหมด หน้าที่ของเราคือการสร้างสรรค์ผลงานและการออกแบบที่ดีที่สุด เพื่อทำให้ห้องเสื้อซูซินเป็นแม่เหล็กดึงดูดลูกค้าให้กับห้างใหม่ของพวกเขาค่ะ" คำอธิบายที่ชัดเจนของเธอทำให
เช้าวันต่อมา...บรรยากาศในบ้านของครอบครัวเกายังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายคละเคล้าปนเปกัน...ทั้งความตื่นเต้น ความไม่แน่ใจ และความรู้สึกที่เหมือนกับว่าทุกอย่างยังคงเป็นเพียงความฝัน หลิวซินตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าตามปกติแต่ในใจของเธอกลับยังคงสับสนวุ่นวาย ข้อเสนอที่ยิ่งใหญ่ของคุณนายเหลียง
เงื่อนไขแต่ละข้อที่เด็กสาวอายุสิบหกปีกล่าวออกมานั้น ทั้งชัดเจนรอบคอบและเต็มไปด้วยการปกป้องผลประโยชน์ของคนรอบข้างอย่างน่าเหลือเชื่อ! ก่อนที่รุ่ยเสวี่ยจะจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณามากกว่าเดิม...แววตาของเธอที่เคยทึ่งในคราแรก บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างสูงสุด เธอยิ้มกว้
หลิวซินรู้สึกตกใจกับคำถามของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก ก่อนจะตอบตามจริง "เธอไม่ได้เรียนที่ไหนเลยค่ะ" แต่หลังจากได้เห็นสีหน้าของหญิงรุ่นพี่หลิวซินจึงได้เอ่ยเสริมออกมาอีก "เรื่องจริงเลยค่ะ เพราะแต่ก่อน..." ทว่า....ยังไม่ทันที่หลิวซินจะกล่าวจนจบประโยค เสียงเปิดประตูบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน







