Novels by ๐Algiz๐

บทที่ 10 รับเควส!หลังจากนั้นเจมส์ก็ได้เซ็นชื่อลงนามลงไปบนเอกสารปิดบังตัวตน แล้วก็จดสิทธิความเป็นเจ้าของในสินค้า แล้วก็กระบวนการวิธีการปรุงยาโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทระดับพื้นฐาน กลาง สูง และพิเศษที่ไม่ธรรมดาซึ่งรสชาติจะไม่ขมอีกต่อไปด้วยกันเพิ่มเมอร์เรลรี่ลงไปในสูตรการปรุงด้วย หลังจากการลงข้อมูลนี้…เป็นที่แน่นอนว่าข้อมูลก็ได้ถูกส่งผ่านระบบสื่อเวทกลับไปที่กิลด์พาณิชย์ศูนย์ใหญ่เพื่อรายงานในทันที โดยที่เจ้าของสิทธิบัตรสินค้าที่ว่านี้ก็ไม่ได้รู้ตัวแม้แต่น้อยนิดว่าทุกอย่างกำลังระเบิดออกไป ความวุ่นวาย และความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ระดับกิลด์ไปจนถึงระดับธุรกิจค้าขายโปรโมชั่นรวมไปจนถึงขึ้นไปจนถึงระดับบนของประเทศ แต่ยังไงก็ตามเพราะต้นเหตุในเรื่องที่ว่านั้นที่จะบอกว่าเป็นตัวต้นเหตุก็ดูเป็นการให้ร้ายจนเกินไป ต้องบอกว่าเป็นคนที่นำมาสู่ยุคสมัยใหม่ของศาสตร์การปรุงยาโพชั่น และนักเวททั้งหลายก็จะได้ไม่ต้องกล้ำกลืนซดยาขมอีกต่อไปก็ยังไม่รู้ถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจากสิทธิบัตรสูตรโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทที่คนมากมายไม่เพียงแค่ในประเทศแต่ยังรวมไปจนถึงทั่วทุกหนแห่งยินดีที่จ่ายเงินเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการเผยแพร่

บทที่ 9 กิลด์พาณิชย์น้ำยาโพชั่นฟื้นฟูรักษาพื้นฐานคุณภาพระดับสูง 4,500 ขวดวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าของซิลฟราเรียที่กำลังจ้องมองด้วยความอึ้งตะลึงว่ามันกลายเป็นขนาดนี้ได้ยังไงกัน เธอรีบหันไปเขย่าตัวเด็กหนุ่มเลยทีเดียวเชียวว่าเขายังสบายดีอยู่หรือเปล่า? ไม่ได้เสียสละพลังชีวิตตัวเองหรอกใช่หรือเปล่า!?ตัวของเด็กหนุ่มคนโดนเขย่าก็ดีใจมีความสุขที่เธอเป็นห่วงเขาหนักมาก แต่ตัวของเขาก็บอกตามตรงเลยว่าที่หมดไปคือ พลังเวท 300 หน่วย และตอนนี้กำลังฟื้นตัวแล้วด้วย เดี๋ยวเขากำลังจะเริ่มทำน้ำยาโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทหรือมานาระดับพื้นฐานต่อในทันที แต่ก่อนอื่นเลยเขาคงต้องขอฟื้นพลังเวทก่อนและด้วยความที่ระดับพลังเวทหรือมานาของเขาตอนนี้มีแค่ประมาณ 700 กว่าหน่วย ก็เลยไม่จำเป็นต้องใช้น้ำยาฟื้นฟูพลังเวทระดับกลาง และอีกอย่างนึงน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทพื้นฐานที่ท่านพระเจ้ามอบให้มาโดยใช้ชื่อของเขาเป็นผู้ปรุงแต่งก็มีอยู่ในกระเป๋าแล้วด้วยมันเป็นรสชาติที่อร่อยไม่ใช่ขมอีกต่างหาก…“อ่าาา…นี่แหละรสชาติหวานกลมหอมอร่อย!”เด็กหนุ่มส่งเสียงร้องออกมาด้วยความพึงพอใจก่อนจะพูดด้วยสีถ้าสดชื่นงวดนี้แหละรสชาติที่ใช่ความหวานกลมกล่อม“โพช

บทที่ 8 อย่าหักโหมล่ะสำหรับเรื่องเจรจาทุกอย่างเจมส์ยกไว้ให้กับผู้บังคับบัญชาของตัวเองเลยทีเดียวเชียว ระหว่างรอที่คุยเจรจากันอยู่ เจมส์ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปถามว่ามาร์คัสหรือคนที่เขาแบกมานั้นฟื้นขึ้นมาแล้วหรือยัง? เพนน่าที่ได้ยินคำถามนั้นก็ได้ตอบรับออกมาทางรอยยิ้มก่อนจะบอกเลยว่าฟื้นแล้วแล้วตอนนี้กลับไปพักผ่อนที่โรงแรมที่พวกเจ้าตัวเปิดห้องพักกันอยู่ พอได้ยินแบบนั้นแล้วเขาก็สบายใจ หลังจากนั้นใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นับการเจรจาเหมือนจะจบลงอย่างรวดเร็วโดยที่จำนวนยอดที่สั่งนั้นเหมือนถ้าเป็นไปได้ขออยู่ในหลัก 2,000 ขวดต่อวันแต่ละประเภท เจมส์หันไปจ้องมองใบหน้าของ…กิลด์มาสเตอร์ของตัวเองด้วยความอึ้งแล้วก็ตึ้งว่าอย่างละ 2,000 ขวดเป็นอย่างต่ำเลยเหรอ? เจ้าตัวเธอที่เห็นว่าผู้ใต้บังคับบัญชาดาวรุ่งของตัวเองตกกะใจก็ได้วางมือบนไหล่ของเขาแล้วก็บอกว่าการหักโหมันไม่ดีได้แค่ไหนเอาแค่นั้นอย่างน้อยที่สุดมาพยายามด้วยกันให้ดีที่สุดดีกว่า!ในช่วงเย็นเจมส์กับซิลฟราเรียก็ได้ตัดสินใจซื้ออาหารจากแผงลอยข้างทางกิน แน่นอนตัวเด็กหนุ่มได้มีโอกาสรู้ว่าไฮเอลฟ์ไม่ได้เป็นมังสวิรัติ แล้วเธอก็บอกตามตรงว่าใช้ชีวิตอยู่ในป่า

บทที่ 7 หนทางรับมือสรุปคือ มันก็ไม่มีอะไรมากไปกล่าวคำชมที่ได้รับพร้อมกับโดนตบไหล่รัวๆ จนแทบจะทรุดเลย เจมส์พี่โดนตบไหล่ทั้งที่ความสามารถด้านร่างกายต่ำในแง่บริบทหนึ่งทางด้านอาชีพก็แทบจะทรุดไปอยู่บนพื้นแล้วตอนนี้ แต่ก็โชคดีที่ได้คุณเรมิสที่เหมือนว่าเธอจะเป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์นักผจญภัย!ช่วยหยุดคุณแจ็คที่เป็นหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยเอาไว้ได้! ส่วนพี่เพนน่าทำได้แค่เพียงยืนยิ้มแห้งเพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่สามารถหยุดหัวหน้าตัวเองได้แน่นอน โดยที่ผู้ใหญ่เริ่มนั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานแล้วเริ่มคุยกันนั้น คนเป็นเด็กหนุ่มที่ได้รับรู้กันโดยทั่วคืออายุแค่ 12 ปีก็นั่งลงเงียบๆแล้วก็ได้น้ำผลไม้มาแก้วนึง เจมส์ก็ตอบรับด้วยความยินดีเพราะแน่นอนว่านับตั้งแต่มาเกิดใหม่ต่างโลกหรือมาฟื้นคืนชีวิตต่างโลกนี้เขาก็คิดไว้แล้วแหละว่าเครื่องดื่มอร่อยๆ อย่างพวกน้ำอัดลมคงไม่มีให้กินตัวเองก็ควรจะชินพวกน้ำผลไม้เข้าไว้ ซึ่งมันก็น้ำผลไม้เพรียวๆ เลยแหละ น้ำแอปเปิ้ลเพียวๆ ของจริง…“บริษัทฟาร์มาฮิลล์อีกแล้วงั้นเรอะ? ไอ้พวกบ้านี่…”ชายฉกรรจ์ลูบหัวเกลี้ยงเกลาอย่างหัวเสียเป็นที่สุดเมื่อน

บทที่ 6 ส่งโพชั่นเจมส์ค่อนข้างตกใจที่ตัวเองทำได้ทีเดียว 200 ขวด ก็เลยลองดูพลังเวทย์ที่เสียไปดูก็เห็นว่าเสียไปประมาณแค่ 30 กว่าหน่วยก็เท่านั้นเองสำหรับหม้อเดียว แล้วก็ค่าประสบการณ์เหมือนจะขึ้นมาตั้ง 200 หน่วยเลยทีเดียวเชียว ไม่รู้เหมือนกันว่าอ้างอิงต่อ 1 ขวดเท่ากับ 1 ค่าประสบการณ์สำหรับเพิ่มระดับเหรอ?จะถามก็ดูกระไรอยู่ ด้วยความที่วันนี้ก็ว่างอยู่แล้วก็เลยลองถามหัวหน้ากิลด์ของตัวเองดูว่าสามารถทำต่อได้หรือเปล่า? เพราะเขาคิดว่ากิลด์นักผจญภัยน่าจะขาดแคลนยาโพชั่นในปริมาณมหาศาล ซิลฟราเรียพยักหน้าว่าทำได้เลยเพราะเธอคิดว่าตัวเองก็จะทำด้วยเหมือนกันไฮเอลฟ์สาวตอบรับออกมาก่อนจะหันไปฟ้าน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทที่รสชาติห่วยแตกขึ้นมาซดดื่มด้วยสีหน้าสุดขยาด ก่อนพลังเวทย์ของเธอจะเพิ่มพูนกลับมาเต็มอีกครั้งในคราวเดียว ถึงมันจะเอาของขายมากินก็เถอะแต่ก็เพื่อที่จะเติมเต็มความลูกโซนของเปลวไฟที่ติดขึ้นมาอีกครั้งแต่เธอนึกสงสัยอย่างหนึ่งเพราะจากจดหมายเนี่ยบอกว่าเด็กหนุ่มยังไม่มีที่อยู่ เธอเลยถามด้วยความสงสัยว่าเขาสนใจที่จะพักที่ห้องพักฟรีของสมาชิกกิลด์นักปรุงยาหรือเปล่า? ตัวของเด็กหนุ่มที่ได้ยินคำชวนนั้นก็

บทที่ 5 กิลด์นักปรุงยาเจมส์ค่อยๆ เดินไปตามทางที่แผนที่ที่ได้รับมาเขียนเอาไว้อยู่ มีจังหวะบ้างที่ดูไม่ออกจนต้องถามคนแถวนั้น ผู้คนในเมืองนี้เขาต้องยอมรับเลยว่าเฟรนลี่เป็นพอสมควรเลยล่ะ ถึงถ้าไปถามทางจากพ่อค้าแผงลอยจะได้ซื้อของหน่อยก็เถอะเพื่อไม่เสียมารยาท ในขณะที่เดินไปเรื่อยๆ นั้นตอนนี้เขาก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของอาคารสูง 4 ชั้นที่ดูตระการตาหลังคากระเบื้องนั้นปูด้วยสีเขียวเข้มแตกต่างจากกิลด์นักผจญภัยที่เป็นสีแดงฉะฉาน ป้ายไม้ใหญ่เหนือประตูทางเข้าเขียนเอาไว้ว่า 'กิลด์นักปรุงยา' แล้วก็มีป้ายหนึ่งที่ยื่นออกมาด้านหน้าสัญลักษณ์จะเป็นรูปหม้อปรุงยาก่อนจะผลักเปิดประตูเข้าไปด้านในสายตาของเด็กหนุ่มได้กวาดมองไปรอบๆ เล็กน้อย และดื่มด่ำกับบรรยากาศโดยรอบที่แสนจะเงียบสงบเสียเหลือเกินผิดกับที่กิลด์นักผจญภัยสุดๆ จากความจอแจคึกคักขั้นสุดยอดเหมือนว่าจะกลายเป็นความเงียบเหงาแบบไม่มีแม้แต่คนเดินเข้าออกไม่เห็นแม้แต่เงาคนอยู่…หรือว่าบางทีกิลด์นักปรุงยาจะขาดคนแบบวิกฤตกันนะ? จู่ๆ เขาก็เริ่มสยองขึ้นมาแล้วสิ เจมส์มีความสยองหน่อยๆ แต่เขาก็สูดหายใจลึกเข้าเต็มปอด ก่อนจะตัดสินใจพักเปิดประตูเข้าไปด้านในอาคาร