Novel-novel oleh ๐Algiz๐

บทที่ 25 กลับสู่บ้านเรา [-จบบริบูรณ์-]หลังจากนั้น แน่นอนว่าเจมส์ก็ได้เข้าเรียนรู้พื้นฐานขั้นต่ำในฐานะหัวหน้าตระกูลขุนนางซึ่งมันมาเป็นหนังสือกฎระเบียบขุนนางที่ควรพึงต้องรู้เลยเพราะตัวเขาเป็นขุนนางระดับกลางหน้าใหม่ตามปกติก็อยากจะให้เข้าสถาบันหลวงหรือโรงเรียนหลวงอยู่หรอกแต่ด้วยความสามารถ…ถ้าต้องเข้าเรียนคงเสียเปล่าในการพัฒนาฝีมือเป็นแน่แท้เลย ในชั่วขณะนั้นเข้าได้มีขุนนางมากมายเข้ามาแวะทักทายที่พระราชวังหลวงสำหรับคฤหาสน์ต้องใช้เวลาสักพักใหญ่กว่าจะสำเร็จซึ่งให้อยู่รอคงไม่ใช่อะไรที่เหมาะสมสักเท่าไหร่นัก ในขณะเดียวกันนั้น เอกสารแจ้งไปยังคณะบริหารของเมืองพาร์มเบลก็ได้รับยืนยันแล้วไปถึงโดยสัตว์อสูรสื่อสารทางไกล แน่นอนว่าชาวเมืองก็ได้รับรู้ข่าวดีนี้แล้วด้วยในวันที่ผู้ปกครองเมืองมาถึงคงจะมีพิธีต้อนรับอย่างแน่นอน และด้วยเหตุผลบางอย่างคนเป็นกษัตริย์อดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมว่าเด็กหนุ่มค่อนข้างได้รับความนิยมสูงพอสมควรเลยนี่นาโดยเฉพาะกับกิลด์ต่างๆ ในท้องถิ่นรวมไปจนถึงธุรกิจที่ขึ้นตรงกับกิลด์อีกด้วย ตัวของเจมส์ที่ถูกให้เรียนรู้เรื่องนี้โดยตรงจากผู้เป็นกษัตริย์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้งว่าตัวเอ

บทที่ 24 งานเลี้ยงฉลอง!หลังจากนั้นไม่นานเท่าไหร่นัก ซิลฟราเรียที่มีสีหน้าสดชื่นกับยูเนียร์ที่มีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยแต่ก็มีสีหน้าผ่อนคลาย เธอได้เดินเข้าไปหาผู้เป็นบิดามารดาเพื่อกระซิบอะไรบางอย่างเล็กน้อยหรือสีหน้าที่เขินอายว่าเหมือนจะตกลงอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างลงตัวมากแล้วอะไรในทำนองที่ว่านั้นเลยทีเดียวเชียวแหละผู้เป็นกษัตริย์องค์ปัจจุบันลงไปจนถึงผู้เป็นราชินี และรวมไปจนถึงผู้เป็นมารดาแท้ๆ ที่เป็นภรรยาลำดับที่ 3 ต่างค่อนข้างแปลกใจแต่ก็อดไม่ได้ที่จะยินดีกับลูกสาวคนนี้ที่ในที่สุดแล้วก็ได้มีโอกาสหมั้นหมายกับตัวของเอิร์ลหนุ่มคนนี้ที่แน่นอนว่าอายุน้อยกว่า และในขณะเดียวกันเจ้าตัวอดีตดยุกแอสเตรียพร้อมกับลูกชายของเจ้าตัวก็นึกขึ้นได้ว่าเมืองพาร์มเบลนั้นยังขาดตำแหน่งเจ้าผู้ปกครองนครอยู่พอดีส่วนผู้ที่ทำหน้าที่บริหารในปัจจุบันเป็นคนของตัวเองอยู่แล้ว ให้เด็กหนุ่มได้มีฐานะเป็นผู้ปกครองแล้วก็ฝากงานด้านบริหารดินแดนไว้กับเจ้าหญิงยูเนียร์คงจะดีไม่น้อยเลย โดยทุกฝ่ายตกลงกันอย่างรวดเร็วขุนนางชั้นสูงที่ในตอนแรกเหมือนจะไม่พอใจอยู่บ้างในตอนแรกเพราะได้รู้ถึงพื้นเพแล้วก็ตัวอาจารย์ของเด็กหนุ่มก็รับรู้ได

บทที่ 23 ใครคืออาจารย์?การปรากฏตัวของอดีตราชาแล้วก็ราชินีที่เกษียณด้วยการสละราชบัลลังก์ไปก่อนนั้นทำเอาเกิดความปั่นป่วนไม่น้อยเพราะเป็นที่รู้กันว่าพระองค์ท่านทั้งสองพลานามัยไม่ได้แข็งแรงสมบูรณ์เนื่องด้วยโรคไข้หวัดประจำฤดูกาลมาถึงท่านทั้งสองก็ได้รับเชื้อด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะรักษาหายโดยปาฏิหาริย์แต่ร่างกายก็ไม่น่าที่จะกลับมาแข็งแรงเร็วขนาดนี้ ผู้เป็นอดีตราชาชี้ไปทางเจ้าตัวเด็กหนุ่มที่ทำมาเจ้าตัวเด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือกเจ้าตัวได้พูดในทำนองว่าโพชั่นชนิดใหม่ที่ว่าฟื้นฟูให้ร่างกายหายเหนื่อยล้าแล้วก็ทำให้สดชื่นนั่นน่ะทำให้ร่างกายตัวเองฟื้นกลับมาเหมือนครั้งอย่างหนุ่มเลย!แน่นอนเพราะเป็นแบบนั้นแล้วก็ได้เกิดความโกลาหลขึ้นอย่างใหญ่หลวง คนเป็นราชาองค์ปัจจุบันซึ่งเป็นลูกชายรีบสั่งการให้ไปยังอีกห้องนึงโดยขอให้ขุนนางทั้งหมดไปรออยู่ที่ห้องโถงจัดเลี้ยงได้เลยเพื่อการเฉลิมฉลองแด่เอิร์ลตระกูลใหม่นี้ เพราะเดี๋ยวคุยเสร็จต้องเอาท่านเอิร์ลคนนี้ไปแห่รอบเมืองด้วยอย่างไรก็ตามอดีตราชาแล้วก็ราชินีที่ถูกพามาด้วยนั้นยังอีกห้องหนึ่งคณะแพทย์หลวงที่ประกอบไปด้วยแพทย์หลายศาสตร์ก็ได้ทำการตรวจสุขภาพท่านในทันทีแล้วก็ต้

บทที่ 22 พิธีมอบรางวัลเวลานั้นได้ดำเนินต่อไปในช่วงเวลาสายของวันใหม่ ณ ท้องพระโรงใหญ่ที่กล่าวได้ว่าเป็นห้องโถงบัลลังก์ซึ่งด้านในสุดนั้นมีพระที่นั่งยกสูงจากพื้นปกติอยู่ในคำกล่าวนี้หมายถึงว่ามีพื้นสูงยกเป็นขั้นบันได 3 ขั้นซึ่งมีพระที่นั่งซึ่งเป็นบัลลังก์ขององค์กษัตริย์แล้วก็ราชินีตั้งตะหง่านอยู่และบนบัลลังก์สูงในเวลานี้นั้นผู้เป็นกษัตริย์แล้วก็ราชินีนั่งอยู่เคียงข้างกันโดยมีสนมนั่งอยู่ทางด้านหลังแล้วก็พระราชบุตรแล้วก็พระราชธิดาทุกพระองค์ ไม่สิ ยกเว้นเจ้าหญิงลำดับที่ 5 ที่เหลือทุกพระองค์นั้นอยู่ครบ โดยเมื่อมองออกไปนั้นสองฝั่งของพรมสีแดงที่ได้ปูจากด้านหน้าของบัลลังก์สูงมันถูกปูยาวไปจนถึงประตูทางเข้าด้วยสองฝั่งของผมแดงได้มีเหล่าผู้ทรงเกียรติขุนนางทั้งน้อยกลางแล้วก็ใหญ่ของราชอาณาจักรพาราเวลล์ไม่อยู่อย่างพร้อมเพียงพร้อมหน้าพร้อมตากัน ในเวลานั้นเอง นอกเหนือจากขุนนางแล้วก็ยังมีกิลด์มาสเตอร์ของกิลด์ศูนย์ใหญ่ทั้งหลายมาร่วมด้วยเช่นกันไม่ต่างอะไรกับผู้บัญชาการอัศวิน ผู้นำภาคีจอมเวทย์ และคณะแพทย์หลวงรวมไปจนถึงคณะผู้บริหารของประธานองคมนตรีทั้งหมดต่างสวมเครื่องแบบพิธีการหรือเครื่องแบบที่เป็

บทที่ 21 เดินเล่นยามเช้าการเสวนายังคงดำเนินต่อไปแบบใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ แน่นอนมีการพูดคุยถึงความเป็นไปได้ที่จะถูกโจมตีโดยบรรดาพวกขุนนางที่ไม่ได้มีความสามารถอะไรมากมายแต่แค่อิจฉาจนพยายามสร้างเรื่องด้วยวาทกรรมอะไรในทำนองแบบนั้น แน่นอนเจมส์เข้าใจได้ว่ามันเป็นสังคมแบบป้ายใหญ่กินปลาเล็กถ้าเกิดตนเองทำตัวอ่อนแอก็จะเป็นเป้าหมายให้ถูกเล่นงาน ดังนั้นแล้ว ตนเองก็ขอตอบรับว่าจะสู้กับเต็มที่แน่นอน สู้กับด้วยวิธีของตนเองอะไรในทำนองที่ว่าแบบนั้น แล้วจะคุยไม่ได้สักพักใหญ่ๆ เมื่อมองดูเวลาแล้วก็เห็นว่าถึงเวลาอันสมควรที่จะต้องกินมื้อค่ำนั่นเลยเป็นเหตุผลว่าทำไม…ไม่ว่าจะเจมส์หรือซิลฟราเรียต่างก็ได้รับเชิญให้กินมื้อค่ำด้วยกันในห้องอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับสมาชิกราชวงศ์ทุกคน ซึ่งเจ้าตัวเด็กหนุ่มก็ค่อนข้างรู้สึกทึ่งเมื่อเขาได้พบว่าผู้เป็นพระราชานั้นมีภรรยามากถึง 7 คน และมีลูกชายลูกสาวรวมกันมากถึง 13 คนกันเลยทีเดียวเชียวเนื้อหาบทสนทนาระหว่างบนโต๊ะอาหารก็เป็นไปเรื่อยเปื่อยส่วนมากก็คือ ถามเกี่ยวกับโพชั่นแล้วก็มุมมองการพัฒนาแล้วก็คิดค้นโพชั่นใหม่ ซึ่งเจมส์ก็ตอบออกมาตามตรงตามเท่าที่สามารถตอบได้แน่นอนข้อมูล

บทที่ 20 เข้าเฝ้าราชวงศ์ระหว่างการนั่งรอแน่นอนด้วยเหตุผลบางอย่างก็เริ่มเห็นว่าผู้คนเริ่มมารวมตัวกันเยอะขึ้น เจมส์ก็พยายามทำใจตัวเองให้สงบเข้าไว้ด้วยการจ้องหน้ามองตาสบตาซิลฟราเรียผู้เป็นคนรักจนในที่สุดเจ้าตัวเธอคนโดนจ้องก็บอกว่าพอก่อนอย่าจ้องกันเยอะแบบนั้นมันเขิน!? แล้วมันก็กลายเป็นแบบนั้นไป…ทำให้บรรยากาศโดยรอบนั้นเบาบางความตึงเครียดลงจนหลังจากที่รอไม่นานเท่าไหร่นักก็ได้ยินเสียงของล้อรถม้าวิ่งมาตามถนนพร้อมกับเสียงฝีเท้าของอาชาหลาย 10 คู่ที่วิ่งเข้ามาเหมือนกับเสียงกรอบที่กระทบกัน พอลุกขึ้นแล้วมองไปตามทิศทางเสียงนั้นเจมส์ก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นขบวนม้าสวมเกราะสีเงินพราวประกายระยิบระยับที่สะท้อนกับแสงไฟถนน ซึ่งไม่เพียงแค่นักรบหรืออัศวินที่ขี่อยู่บนหลังม้าศึกเหล่านั้นที่สวมชุดเกราะแต่ม้าพวกนั้นเองก็สวมชุดเกราะด้วยเช่นกัน โดยอัศวินทั้งหลายได้ถือธงที่เป็นธงเฉลิมเกียรติตามที่ได้รับฟังคำพูดของคุณปีแอร์ รถมา 2 คันได้ทำการวนเข้าจอดโดยคันด้านหลังนั้นได้ถูกเชิญให้ท่านคลอฟอร์ด และคุณปีแอร์ส่วนเจมส์กับซิลฟราเรียได้ถูกเชิญให้ขึ้นนั่งบนรถม้าที่มีตราราชวงศ์ประดับติดเอาไว้อยู่ แน่นอนว่าเจ้าตั

บทที่ 2 ตอนที่ 4 รายงาน ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นัก เซอซิลก็ได้รับรายงาน และเอกสารโดยสรุปย่ออย่างรายละเอียดจากซัคคิวบัสสาว พร้อมกับตัวอย่างของ ‘เอ็นวัน-คาร์บิน’ จำนวน 1 กระบอก และเครื่องกระสุน(แม๊กกาซีน)จำนวนเต็มกล่องมา เผื่อต้องในใชการสาธิต ลำกล้องส่วนปลายที่สร้างขึ้นจากเหล็ก ประกบด้วยไม้เวทมนตร์ชั้นดีในบางสวน กระสุนหัวแหลที่แบ่งออกมาจำนวนสามประเภทในกล่องกระสุน แค่ดูก็รู้ได้ว่าคนของสำนักวิจัยละเอียดอ่อนขนาดไหนในการสร้างปืนกระบอกนี้ขึ้นมา ทั้งพวกเธอเหล่านั้นยังใช้เวลาไม่ถึงเดือนในการสร้างกระสุนแบบพิเศษขึ้นมาอีกถึงสองชนิดอีกต่างหาก แม้จะเป็นแบบแปลงของปืนที่เขาก็อปมาจากวิทยาการโลกอื่น แต่การที่พวกเธอเหล่านี้สามารถต่อยอดให้อนุภาพมันร้ายแรงยิ่งขึ้นในชั่วเวลาสั้นๆ นั้น…ยิ่งน่ากลัว ศักยภาพของดินแดนโครเวลส์ ไม่สิ ดูเหมือนเขาจะสบประมาทบุคลากรของดินแดนบ้านเกิดของตัวเองเกินไปแล้วก็ว่าได้ ไม่แน่ว่าต่อให้เขาไม่ต้องนำแบบแปลงของโลกอื่นมาเผยแพร่ คงจะหาทางรับมือกันเองได้อย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย… แต่ในเมื่อตัวเขาได้หลวมตัวนำเทคโนโลยีสงครามของโลกอื่นมาเผยแพร่แล้ว ก็คงไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจา

ลานฝึกท่ามกลางทุ่งหิมะสีขาว เด็กชายในวัยสิบปีทั้งสองคนกำลังปะดาบกันอยู่เช่นเคย คนหนึ่งเป็นเด็กชายเผ่าปิศาจเขามีเส้นผมสีดำรัตติกาล และมีนัตย์ตาสีน้ำเงินคมเข้ม กับอีกคนหนึ่งเป็นเด็กชายเผ่าหมาป่าซึ่งมีเส้นผมสีขาวดุจดั่งหิมะ และนัตย์ตาสีทองพราวประกายดุจดั่งแสงอาทิตย์ การเคลื่อนไหวของเด็กชายเผ่าหมาป่าซึ่งกวัดแกว่งดาบเหล็กทั้งสองในมือไปด้วยนั้น เป็นธรรมชาติราวกับว่ากำลังร่ายรำยังไงอย่างนั้น ดาบที่วาดฟันออกไปทั้งหมดนั้นไร้ซึ่งรูปแบบตายตัว แต่ก็ไร้ซึ่งช่องโหว่ให้โต้สวนกลับ… การฝึกอันหนักหน่วงตลอด 3 ปีที่ผ่านมาของเด็กชายเผ่าหมาป่าไม่ได้เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย และที่น่ายินดีไปกว่านั้น ในยามนี้ตัวของเด็กชายเผ่าหมาป่านั้นเรียกได้ว่าแทบไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว จะเหลือที่น่าห่วงก็คงมีแค่…ประสบการณ์สู้แบบจริงจังกับศัตรูจริงๆ “เรอัส”เด็กชายเผ่าปิศาจเรียกชื่อของเด็กชายเผ่าหมาป่าขณะตวัดคมดาบใส่อีกฝ่ายอย่างไร้ซึ่งความลังเลราวกับจะสังหารอีกฝ่าย… “ครับลูกพี่!”เด็กชายเผ่าหมาป่าขานรับการเรียกของอีกฝ่ายด้วยคำที่ให้เคารพอีกฝ่ายอย่างสูงสุด ขณะตวัดดาบหนึ่งปัดการโจมตีที่เข้ามา ก่อนอีกดาบจะแทงสวนหมายจะส

เมื่อแสงตะวันเฉิดฉายส่องเข้ามาภายในห้องนอน แม้จะเป็นอีกหนึ่งวันในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ แต่ก็ยังมีแสงแดดสีทองทอประกายสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เด็กหญิงวัยสิบขวบผู้หนึ่งค่อยๆ ปรือเปิดตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเล็กน้อยเส้นผมสีเงินยาวสลวยเงาพราวประกายในยามที่เพิ่งขึ้นจากที่นอนนั้นตั้งชี้ฟู่ไม่เป็นทรง แขนอันเรียวผอมทั้งสองยื่นออกไปพร้อมกับร่างกายอันผอมเพรียวเล็กบางบิดขี้เกียจไปมาเล็กน้อย ก่อนจะใช้ลุกขึ้นจากเตียงสีขาว…กระดุมเสื้อเชิ้ตแขนสีขาวค่อยๆ ถูกปลดทีละเม็ด ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเพราะความง่วงอันมากล้นเหลือ ผิวกายสีขาวนวลใต้ล้มผ้าค่อยๆ ถูกเผยให้เห็นเช่นเดียวกับเนินอกอันสมวัยที่พุดๆ โผล่ๆ ราวกับว่าเด็กหญิงผู้นี้นั้นกำลังยั่วยวนยังไงอย่างนั้น…เด็กหญิงผมสีเงินค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ต และวางลงบนเตียงพร้อมกับพับด้วยความระมัดระวังราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าปานอัญมณีเลยยังไงอย่างนั้น เมื่อพับเสร็จแล้วนัตย์ตาสีฟ้าสดใสนั้นมองลงบนเสื้อเชิ้ตนั้นเล็กน้อยด้วยแววตาที่หวานฉ่ำสุดท้ายมือเรียวบางนั้นก็คว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับเสร็จแล้วขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างรุนแรง ก่อนจะเด็กหญิงสีเงินจะฝังใบหน้าอันคมเสียงลงไ

~1 สัปดาห์ให้หลัง~ วันนี้ก็ยังคงเป็นอีกวันที่ท้องฟ้านั้นปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาหม่น และยังคงหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าเช่นเดิม ไม่มีสิ่งใดผิดปกติไปจากเดิม ไม่สิ ความผิดปกติที่แตกต่างไปจากปกติ เห็นทีจะเป็นเรื่องที่ให้เด็กสิบขวบอย่างเขามาร่างแผนปฏิรูปกองทัพล่ะมั้ง… “มาเรีย…ช่วยหน่อยนะ”นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้มเงยหน้าขึ้นสบตาเมดสาวข้างกายด้วยสายตาเว้าวอน “…เรื่องนี้เกินความสามารถเยอะไปเจ้าค่ะ”เมดสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองข้างหนึ่ง ขณะที่เบือนหน้าหนีสายตาเว้าวอนของเด็กชายไปด้วย… “ผมเชื่อว่ามาเรียทำได้”เด็กชายเจ้าของนัตย์ตาสีน้ำเงินยังไม่ยอมแพ้ เจ้าตัวพยายามขอความช่วยเหลือจากเมดสาวข้างกายอย่างสุดชีวิต “เรื่องการทหารไม่ได้อยู่ในหัวดิฉันเลยเจ้าค่ะ…”เพราะงั้นจะเป็นพระคุณอย่างสูงที่จะไม่ขอคำปรึกษา หรือความช่วยเหลือจากเธอในตอนนี้… “…ยังไงก็ไม่ไหวเหรอ?”เซอซิลหันไปกอดเอวเมดสาวจากเก้าอี้ของหอสมุดหลวง “ยะ-ยังไงก็ไม่ไหวเจ้าค่ะ!”มาเรียน่าทำใจแข็งปฎิเสธการเว้าวอนออดอ้อนสุดชีวิต นับวันนายน้อยสุดที่รักของเธอชักจะหนักข้ออ้อนเก่งขึ้นทุกวัน…ถ้าเกิดเผลอใจไปล่ะก็! เธอต้องเผลอจั

เมืองศูนย์กลางปกครองดินแดนโครเวลส์ เมืองหลัก ‘โคเวน’ ไม่ว่าสถานการณ์ภายนอกดินแดนจะเป็นเช่นไรสถานการณ์ภายในก็ยังคงเหมือนเดิม แต่ในความเป็นจริงแล้ว การที่ภายในดินแดนยังคงสงบสุขอยู่ได้เป็นเพราะ…คนหลายๆ กลุ่ม “…ออสเตเนียแตกพ่าย?” นัตย์ตาสีโลหิตแสดงความตกใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง หลังจากที่ฟังคำรายงานจากฝ่ายข่าวกรองที่เข้ามารายงานแก่พวกเขา และเธอทุกคนภายในห้องประชุมห้องหนึ่งภายในปราสาทพระราชวังสีดำอันยิ่งใหญ่แห่งนี้… “เจ้ามั่นใจรายงานนี้แค่ไหน?”หนึ่งในบุรุษซึ่งมีรูปลักษณ์ทางร่างกายราวกับนักรบเอ่ยขึ้น ขณะใช้นัตย์ตาสีทองจับจ้องไปยังทหารฝ่ายข่าวที่เข้ามารายงาน “ใต้เท้า ฝ่าบาทพระบาท…ข้าขอยืนยัน ในรายงานชุดนี้ข้าได้ตรวจสอบ และยืนยันทั้งหมดด้วยตัวของข้าเองแล้วพ่ะย่ะค่ะ”อีกหนึ่งบุรุษเอ่ยขึ้นมาเพื่อยืนยันในรายงาน เขาผู้นี้มีนัตย์ตาสีเขียวมรกตคล้ายอสรพิษ และรูปกายผอมบางสูงโปร่ง “…ทั้งนี้ราชาอัสเตส และเหล่าแม่ทัพนายกองคนสนิทได้รับการยืนยันแล้วว่า ทั้งหมดถูกสังหาร ไม่มีใครถูกจับเป็นเชลยเลยแม้แต่คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”บุรุษผู้มีนัตย์ตาคล้ายอสรพิษยังเอ่ยในสิ่งที่ตนยืนยันว่าเป็นความจริงแล้วต่อทุก

ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส สายลมพัดอ่อนอย่างแผ่วเบา อันเป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากในช่วงฤดูหนาวของดินแดนโครเวลส์ สำหรับวันนี้เป็นวันพักผ่อนสุขแสนสบายของเด็กชายเผ่าหมาป่าบางคน ซึ่งนานๆ จะห่างจากการฝึกซ้อมที… “ว่างจังเลย…”เด็กชายเผ่าหมาป่าบ่นขณะนอนอยู่บนพรมสีแดงหน้าเตาพิงที่ไฟเพิ่งมอดไปเมื่อเช้านี้นี่เอง แน่นอนว่าไม่ได้อยู่คนเดียว “การพักก็เป็นส่วนสำคัญของการฝึกนะเรอัส”เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นัตย์ตาสีทองของเด็กชายเผ่าหมาป่าตวัดตามเสียงไป… “ลูกพี่ไม่เบื่อเหรอ…?”เห็นอ่านแต่หนังสือตอนที่ไม่ได้ฝึก เด็กชายเผ่าหมาป่าช้อนนัตย์ตาสีทองขึ้นถามอย่างสงสัย… “แค่มีหนังสือ และน้ำชาความเบื่อก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”เด็กชายเผ่าปิศาจใช้มือขวายกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ ขณะที่มือซ้ายนั้นถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ “แน่ใจ…?”นัตย์ตาสีทองกลมแป๋วอย่างสงสัย ฝ่ายโดนย้อนวางถ้วยชา และหนังสือลงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างมีความหมายบางอย่าง… “ด้วยความสัตย์จริง…มันก็เงียบเหงาไปหน่อยจริงๆ” ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงจะน้วยพุงเฟลิเซีย หนุนตักอ้อนมาเรียน่า ไม่ก็เขียนจดหมายหามาร์รูเซีย แล้วก็เกาพุงรีอัส แต่ตอนนี้ทุกค