14

​สิชลเอาเรือยอร์ชขนาดเล็กออกมากับคิราอรตามลำพังสองคน ตอนแรกประพัทธ์อยากให้คนตามมาด้วยเพราะเป็นห่วง แต่สิชลไม่อนุญาต เขาอยากจะใช้เวลากับคิราอรตามลำพัง และบอกกับเลขาจอมห่วงของเขาว่า ถ้ามีอะไรเขาจะติดต่อกลับมา อนุญาตแค่ให้ดูอยู่บนฝั่งและเตรียมคนไว้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินก็พอ

​ป่านนี้คงจะร้อนใจแล้วล่ะ ที่เขาดื้อ...พนันกันได้เลยว่าประพัทธ์เดินเป็นหนูติดจั่นรอบนฝั่งตลอดการตกปลาของเขาแน่ๆ และคงกำลังใช้กล้องส่องทางไกลดู เขาขับเรือไปลอยลำให้ไกลกว่าที่ตกลงกันไว้อีกนิดหนึ่ง เลขาของเขาก็ส่งข้อความมาโอดครวญ ขอให้นายกลับมาใกล้ๆ พอมองเห็นในระยะสายตา เขาได้แต่อมยิ้ม และไม่ตอบ หมอนั่นคงไม่กล้าทำนอกคำสั่งป่านนี้คงหงุดหงิดน่าดู

​เขาแกล้งประพัทธ์นั่นแหละ เอาคืนนิดหน่อย ข้อหาที่พาความเดือดร้อนหัวใจมาให้เขา...

​เขาปรายตามองหล่อน คิราอรนั้นดูจะตื่นเต้นกับการลอยเรือตกปลา แดดตอนบ่ายเริ่มส่องมา แต่เธอก็ไม่สนกับความร้อนที่เริ่มเผาผิวสวยๆ เธอยังสวมชุดคลุมทับบิกินี่ไว้ และชะโงกหน้าลงดูน้ำสีเขียวสวยมันใสจนมองเห็นปลาว่ายไปมา เธอไม่มีเวลาอิสระแบบนี้มานานมาก...

​เวลาที่ไม่มีใครควบคุม ห้ามเธอทำนั่นทำนี่ เวลาที่ได้ปลดปล่อยกายใจ...เป็นอิสระแบบนี้ ตั้งแต่เธอหลุดจากมารดาที่คอยบงการ ต่อมาก็คือสามีที่ควบคุมดูแลเธอทุกอย่าง ทุกวันมีตารางงานมาให้เธอ...เขาไม่เคยพาเธอไปเที่ยวผ่อนคลาย ทุกหนที่ไปคือไปเพื่องานของเขา เหมือนกับว่าเธอคือตุ๊กตาประดับกายของมธุ ตุ๊กตาราคาแพงมากกว่าจะเป็นภรรยา

​“ไม่ร้อนหรือคิรา”

เสียงทุ้มทักถาม คิราอรเหมือนเพิ่งจะรู้ตัวว่าแดดร้อนแค่ไหน แต่ว่า...เธอจะสนใจอะไรกับความร้อน แต่แสนอิสระแบบนี้ เธอไม่ต้องถูกเรียกไปเข้าร่ม ถูกชโลมครีมกันแดดจนหนา ถูกห้ามลงน้ำ ห้ามกิน ห้ามดื่ม ห้ามไปทุกสิ่ง เธอสั่นหน้า แล้วเอามือป้องตาพร้อมกับยิ้มกว้างสดใสส่งให้กับสิชล

​“ไม่ร้อนมากหรอกค่ะ ท่านคะ ถ้ามีปลามาติดเบ็ดจริงๆ เราจะเอาเค้าขึ้นมาทำอะไรหรือคะ”

​“ลองซาซิมิไหมล่ะ ฉันจะแล่ปลาสดๆ ให้ได้ชิม ดีไหม”

​“อุ๊ย ไม่ดีค่ะ คิราสงสารมัน”

เธอเม้มปากแน่น แล้วโบกมือไล่ฝูงปลาที่กำลังว่ายมาทางเบ็ดที่หย่อนไว้ในน้ำ

​“ไปๆ นะเจ้าปลาไม่ต้องมาทางนี้”

​“อ้าว...”

สิชลหัวเราะ แล้วเดินไปโอบไหล่เธอ คิราอรเหมือนจะรู้ตัวเธอหันมาแล้วยิ้มแหยส่งให้กับเขา สิชลเลิกคิ้ว เขายังคงยิ้มขณะที่มองใบหน้าสวยสดใสนั่น นัยน์ตาคู่นั้นสวยระยับจับตาจริงๆ ยามที่เจ้าตัวไม่ได้มีอะไรในใจและมองเขามาแบบนี้

​เขาอยากรู้...อยากถาม อยากปัดเป่าเงาเศร้านั้นให้เธอ...

​“ทำไมมาไล่ปลาของฉันล่ะคิรา หืม?”

​“คิราขอโทษค่ะท่าน แต่คิราไม่อยากกินมัน เอ่อ...คิราชอบกินปลานะคะ แต่ถ้าเกิดว่าเห็นมันตอนว่ายน้ำแล้วเราเอาเค้าขึ้นมาฆ่า คิราไม่ชอบ”

​“หึๆ เอ้า ตามใจคิรา ถ้าแบบนั้นดำน้ำกันไหม? ฉันเอาอุปกรณ์ดำน้ำมาด้วย ตรงโน้นมีแนวปะการัง”

​“เอาสิคะ”

นัยน์ตาของเธอเจิดจ้ามาก จนเขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงจุ๊บปากเธอเบาๆ คิราอรหน้าแดงก่ำ เมื่อเขาโน้มหน้ามาทำแบบนั้น ท่านบีบปลายจมูกของเธอเบาๆ แล้วถอนใจพร้อมกับดึงเธอไปกอดไว้แรงๆ เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำพอได้ยิน

​“ทำไมเราจะต้องมาเจอกันช้าแบบนี้นะ”

​“คะ?”

​“ไปหัดขับเรือกับฉันไหม? คิรา”

เขาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมบังประกายตาบางอย่างของตนยามทอดมองเธอไว้ แล้วจับจูงมือคิราอรไปยังห้องเครื่องให้เธอนั่งซ้อนตักและสอนให้เธอขับเรือ คิราอรสนุกมากสีหน้าเหมือนเด็กๆ นั่นยิ่งทำให้เขาเอ็นดูเธอขึ้นไปทุกที

​เธอเป็นนักแสดง...แต่เขาก็แยกออกว่าสิ่งไหนแสดงสิ่งไหนคือเรื่องจริง

​มาถึงจุดดำน้ำ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเลขาจอมเป็นห่วง ที่บอกให้เขากลับมาเสียที เขาไปไกลจากพิกัดที่มองเห็นแล้ว

​“ผมเป็นห่วงท่านมากนะครับ เอ่อ นี่ก็หลายชั่วโมงแล้วครับ ใกล้อาหารเย็นแล้วด้วย”

​“ไปเตรียมอาหารเย็นอร่อยๆ รอฉัน แล้วก็ไวน์ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกพัทธ์ ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ”

พูดแล้วก็หัวเราะ ประพัทธ์ถอนใจแล้วบ่นต่ออ้อมแอ้ม

​“ก็เพราะไม่ใช่เด็กอย่างไรเล่าครับ ผมถึงเป็นห่วงท่าน รีบกลับมาเถอะนะครับ”

​“อ้อจะว่าฉันแก่อย่างนั้นหรือ”

​“ไม่ใช่ครับท่าน โธ่...ผมจะกล้าว่าท่านได้ยังไงล่ะครับ ท่านยังแข็งแรงกว่าผมเสียอีก แต่ว่า มันไกลเกินสายตาผมน่ะครับ แล้วอีกอย่างคืบก็ทะเลศอกก็ทะเลไม่น่าไว้ใจน่ะครับ”

​“ไปเตรียมอาหารเย็นให้ฉันเถอะ เดี๋ยวขอเวลาอีกนิดหนึ่งก็จะกลับเอง พาคิราดำน้ำดูปะการังตรงนี้แป๊บเดียว”

​“เฮ้อ...ครับ”

​นายบอกว่าไม่ เซ้าซี้ไปก็คงไม่ได้อะไร เลยรามือยอมวางสาย คิราอรได้ยินคำตอบโต้ระหว่างสิชลกับประพัทธ์ก็อดยิ้มตามไม่ได้ เขากับเลขาดูสนิทสนมกันมาก เธอรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงผูกพันของคนทั้งคู่ที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง

​ความสัมพันธ์แบบที่เธอไม่เคยมี...ความผูกพันรักใคร่แบบนี้ เธอไม่เคยโดนรัก โดนห่วงแบบนี้เลย...เคยก็แค่ตอนนั้นที่เคยคบหากับอดีตคนรัก แต่ก็แค่ไม่นาน...ความรู้สึกแบบนี้ก็ถูกพรากไป

​คิราอรเม้มปากน้อยๆ สิชลทันเห็นตอนเธอยิ้มพอดี และหน้าก็เครียดลงอย่างลืมตัว เขาเอามือแตะแก้มเธอ ทำให้หญิงสาวสะดุ้ง แล้วเงยหน้ามองเขา ตอนนี้เธอยังคงอยู่บนตักเขา เมื่อสิชลทอดสมอให้เรือลอยลำอยู่ตรงจุดที่จะพาเธอดำน้ำเล่น

​“คะ?”

​“พัทธ์ ขี้เป็นห่วงทำเหมือนกับว่าฉันแก่ คลาดสายตาไม่ได้ กลัวจะลมจับไปกระมัง คิราล่ะ เห็นว่าฉันแก่ไหม?”

​“ท่านไม่แก่หรอกค่ะ”

เธอทำตาวาวเอ่ยแย้งทันควัน ขณะที่มองเขา มองใบหน้าของเขา แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยบนหน้านั้น ทว่ามันกลับทำให้เขาดูดี...อย่างน่าแปลก

​เขาหัวเราะ แล้วจับมือของเธอแตะที่แก้ม แล้วยิ้มส่งให้กับเธอ นัยน์ตาของเขามองเธอนั้นทำให้เธอสะเทิ้นกับสายตาราวกับจะกลืนกินเธอลงไป

​“ห้าสิบ...แก่ไปไหมสำหรับคิรา”

​“ท่านเหมือนอายุไม่ถึงห้าสิบ...ท่านแข็งแรงมาก”

เธอมองสบตาเขาอย่างเผลอไผล แค่สบตา ร่างกายของเธอก็พลันร้อนผ่าว ราวกับสัมผัสของเขายังคงหลงเหลือตามเนื้อตัวเธอ

​“อืม เป็นคำชมสินะ”

เธอนั่งตักแบบนี้เขาไม่อยากพาเธอลงไปดำน้ำอีกแล้ว เพราะสะโพกกลมมนที่ถูไถกับบางส่วนของเขาระหว่างขับเรือมันทำให้เขาแข็งขันและคิราอรก็เริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั่น เธอทำตาโตมองเขา มือของเขาเลื่อนจากพวงมาลัยเรือ มาจับที่หน้าอกของคิราอรแล้วเริ่มคลึงเคล้นมัน

​“ทะ ท่านขา...”

เธอหน้าแดงก่ำ เม้มริมฝีปากแน่น เขาเริ่มซุกไซ้กับซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นสาวของเธอ กลิ่นหอมหวานน่ากินประจำตัวของคิราอร

​“เพราะคิรายังไงล่ะที่ทำให้ฉันแข็งแรง หืม...คิรา...เป็นเหมือนยาเติมพลังหนุ่มให้ฉันเลยนะ”

​“อุ๊ย อืม”

​เสียงหวานครางออกมาเมื่อเขาช้อนเต้าของเธอขึ้นแล้วปัดบราของบิกินี่ให้พ้นจากการปกปิดยอดถันของเธอแล้วก้มหน้าลงดูดกลืนมัน

​อา...

​ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วตัวของคิราอร เธอเอนตัวพิงกับอกเขา เงยหน้าขึ้นแล้วครางเสียงแผ่ว เมื่อถูกดูดกลืนแบบนั้น

​หลับตาพริ้ม

​ปล่อยกายและใจไปกับความสุขสม...