18

​“ขอบคุณคุณลุงมากนะครับ ที่มาเป็นสปอนเซอร์ให้กับงานของพวกผม”

สิชลยิ้มกว้างให้กับคนพูด ที่พาเพื่อนมาไหว้ขอบคุณเขา เขาตบไหล่หลานชายแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม 

​“ต้องสนับสนุนสิ หลานลุงทั้งคน ไม่ดันแล้วจะดันใคร”

​“งานเลี้ยงเปิดตัววันนี้ เราอาจจะได้สปอนเซอร์เพิ่มอีกเยอะเลยนะครับ เพราะบารมีของลุงชล”

​“ถ้าไม่พอก็บอก ลุงจะจัดให้ งานดันศิลปินไทยแบบนี้ ลุงชอบ”

​พูดคุยกับบรรดาหลานๆ และหุ้นส่วนของเขาสักพัก สิชลก็ขอตัวเลี่ยงออกมาอยู่มุมหนึ่ง จริงๆ แล้วเขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาออกงานเลี้ยงอะไร แต่หนนี้มาเพราะเสียไม่ได้ เนื่องจากออกเงินให้หลานลงทุนไปทำรายการไอดอล เขาเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ ทางนี้เลยชวนเขามาเป็นประธานในงาน เขาบอกว่าออกแค่ชื่อก็พอ ขี้เกียจไปกล่าวอะไรบนเวที รุนหลังให้สุธารที่มาด้วยไปพูดแทน สุธารยักไหล่แต่ก็ยอมโดนลากขึ้นเวทีไปแต่โดยดี

​เขามองการเปิดงานและการแสดง อยู่ที่มุมหนึ่งของงาน วันนี้สิชลแต่งตัวเรียบง่าย ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีน แถมด้วยหมวกปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง มองผาดๆ แทบไม่รู้ว่าเป็นเขา สิชล หนุ่มใหญ่ไฮโซ...ผู้โด่งดังและร่ำรวย เขาแต่งตัวแบบนี้ดูลดอายุไปอีกมาก เนื่องจากดูแลร่างกายเป็นอย่างดี ยังคงฟิตปั๋งไม่ได้แก่ตามอายุแต่อย่างใด

​ปรกติแล้วประพัทธ์เลขาของเขามักจะตามติดนาย แต่วันนี้ประพัทธ์ป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล เลขาผู้ยอดเยี่ยมของเขาป่วยเป็นหนแรกในรอบหลายปี นอกจากเป็นห่วงตามประสาคนคุ้นเคยแล้ว อีกข้อคือสิชลดันนึกดีใจที่เป็นอิสระจากความห่วงและดูแลของยอดเลขา...

​เขากลืนไปกับคนที่มาร่วมงานไม่ใช่แขกคนสำคัญ เหมือนกับว่าเป็นคนมาดูมากกว่ามาเป็นสปอนเซอร์เพราะเลือกมานั่งในโซนของเก้าอี้ธรรมดาไม่ได้หุ้มโบหรูหราและอยู่แถวหน้า ขืนประพัทธ์รู้ว่าเขาทำแบบนี้ต้องโดนบ่นโอดมากมาย เรื่องภาพลักษณ์ท่านต้องรักษานะครับ ท่านควรจะเป็นคนเปิดงานนะครับ ท่านแต่งตัวแบบนี้ไม่ได้ บลาๆๆ

​นึกถึงประพัทธ์แล้วก็อมยิ้ม เลขาของเขาคงมาจุกจิกวุ่นวายกับเขาไม่ได้ไปอีกพักหนึ่งแหละ เพราะผ่าตัดต้องพักฟื้น และพอประพัทธ์กลับมาทำงานอีกหน เขาจะจ้างนักโภชนาการและนักบำบัดให้จัดการเรื่องสุขอนามัยของเลขาของเขาบ้าง เป็นการตอบแทน ประพัทธ์จะได้อยู่บ่นเขาไปอีกนานๆ สำหรับเขาแล้วประพัทธ์เป็นมากกว่าเลขาที่ต้องดูแลกันไปจนกว่าจะปลดเกษียณ

​ตาของเขามองกวาดไปรอบๆ มองไปยังเวทีที่ลูกชายกำลังเอ่ยกล่าวเปิดงาน สุธารเหมือนเป็นเขาในวัยหนุ่ม เหมือนเขากำลังมองดูตัวเอง...มันทำให้เขาภาคภูมิใจในความเก่งของลูกชาย แบบนี้เขาสามารถปล่อยการดูแลกิจการไว้ในมือของสุธารได้ ถ้าถึงวัยที่เขาอยากปลดเกษียณ

​มลธารนั้นปลดตัวเองจากการทำงานไปแล้วเรียบร้อย และปลดตัวเองออกจากการดูแลเขาในแบบที่ภรรยาควรทำ หล่อนออกไปอยู่กับสิ่งที่หล่อนเห็นว่าชอบและมีความสุข นั่นคือการไปท่องเที่ยวกับเพื่อนสายธรรมะของหล่อน แทบไม่ค่อยอยู่บ้านสักเท่าไหร่ แถมยังพูดจาเหมือนเชิงว่าอยากไปศึกษาพระธรรมเต็มที่...โลกใบนี้สำหรับมลธารตอนนี้ มันวุ่นวายเหลือเกิน

​เฮ้อ...

​ตอนแรกเป็นห่วง เพราะเห็นข่าวเกี่ยวกับลัทธินอกรีตอ้างพระธรรม อ้างนิพานมากมาย ที่ภรรยาอาจจะไปเผลอหลงงมงายด้วย ห่วงมากจริงๆ เพราะกลัวว่าหล่อนจะถูกชักจูงไปเสียเงินเสียเวลากับอะไรแบบนั้น แต่พอเห็นว่ามลธารนั้นไม่ได้ไปเข้ากิจกรรมแบบนั้นก็เบาใจ คำพูดของหล่อนเหมือนคนปลงไปเสียทุกวัน...ปลงจนอยากจะปล่อยเรื่องทางโลกทิ้งเข้าแล้วจริงๆ

​คนเราบางทีไม่จำเป็นต้องผิดหวัง ถึงจะเข้าหาธรรมะ บางคนก็แค่อยากได้คำตอบในชีวิตว่าอยากใช้บั้นปลายแบบไหน มลธารเป็นอย่างหลัง...หล่อนต้องการความสงบ ความสงบคือทางสุขของหล่อนโดยแท้จริง

​ส่วนเขา...

​สิชลไพล่ไปคิดถึงเรื่องที่ติดอยู่ในใจเขามาตั้งแต่ที่ตื่นมาแล้ว ‘ของขวัญ’ ของเขาหายไป คิราอร...ตั้งแต่วันนั้น เขาให้คนคอยตามเรื่องของเธออยู่ห่างๆ เพราะเป็นห่วงเธอ เกรงว่ามธุจะทำกับเธออีก...แบบที่เคยส่งเธอมาให้เขา

​ถ้ามธุทำเมื่อไหร่ เขาจะตามไปพาเธอกลับมา

​โอ...

​เขามีสิทธ์อะไรที่จะทำแบบนั้นเล่า

​สิชลถึงกับถอนใจ เขาไม่ได้มีสิทธิ์เสียหน่อย อีกอย่างหนึ่งการทำแบบนั้นมันก็เสี่ยงมาก และไม่ควรทำอย่างมาก

​เธอคือภรรยาของคนอื่น

​เขาเองก็มีภรรยาอยู่แล้ว

​มันไม่สมควรด้วยประการทั้งปวง

​สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังบรรดาแขกที่หลานชายเชิญมา หรี่ตาลงเมื่อสะดุดตาเข้ากับผู้หญิงในชุดสีเขียวมิ้น...และผูกผมด้วยริบบิ้นสีเขียวเข้ม ลาดไหล่นั่นคุ้นตา เธอนั่งตัวตรงอยู่ข้างๆ กับผู้ชายคนหนึ่ง ที่เมื่อหันเอียงหน้ามา เขาก็เห็นชัดว่าคือใคร มธุ...พอเห็นแบบนั้น สิชลถึงกับใจเต้นแรง เขามองไม่ผิดและไม่ได้หลอนไปเองสินะ ผู้หญิงชุดเขียวนั่นคือ...

​และเมื่อเธอหันมาคุยกับมธุ และค่อยๆ ลุกขึ้น ขอทางผ่านเพื่อเดินออกไปจากบริเวณหน้าเวที เขาก็ดึงหมวกลงให้บังหน้าของตนเองมากขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินตามเธอไป...อย่างระวังตัว