บทที่ 14 สหายมู่ซงหยวน

มู่ซงหยวนที่รำคาญสายตาหวานหยดย้อยของพวกสตรีที่มองเขาด้วยสายตาจะกลืน "รีบกินจะได้รีบไป"มู่ซงหยวนรับรู้ถึงการแต่งงานของเขากลับไปคราวนี้ท่านแม่ได้หาสตรีที่ได้หมั้นหมายกันไว้ของสองตระกูลตอนนั้นเขาเองยังไม่เกิดด้วยซ้ำ นางเองก็เช่นกันซุนจือหลิน

"โธ่! พี่มู่สาว ๆ มองเต็มเลยข้าเจริญอาหารยิ่งนักพี่มู่"

"ให้มันเบา ๆ อาหาน"เจี้ยนโปเอ่ยหยอกน้องเล็กสุดของกลุ่ม เจ้าอาหานคงจะยังไม่เข็ดตอนอยู่ที่ค่ายก็ถูกต่อยเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพราะไปเกี้ยวพานสตรีที่มีผัวอยู่แล้ว

"ข้ารู้พี่เจี้ยนโป ข้าขอบอกว่าครั้งล่าสุดที่โดนนั้นข้าเข็ดจริง ๆ"อาหานพูดเองยังขนลุกเองเพราะความหล่อเหลาของตนเองแท้ ๆ ที่ไปเตะตาของสตรีจนข้านั้นเกือบเอาตัวไม่รอดจากผัวของพวกนาง

"ฮ่า ๆ"

"เรื่องนี้พูดอีกข้าก็ขำอยู่ดี"เสี่ยวหมิงจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ไม่มีวันลืม จนพี่มู่ซงหยวนจะต้องมาจัดการให้อีกฝ่ายถึงยอมที่จะเลิกรากันไป แต่เจ้าอาหานกับเยี่ยวแตกซะงั้น

"จริงข้าเองก็ไม่ลืม"มู่ซงหยวนจำได้ในวันนั้นเขาต้องไปพูดคุยกับฝ่ายสามีของคนที่อาหานไปเกี้ยวพานด้วยอยู่นานสองนานถึงสาเหตุที่เกิดขึ้น เริ่มฝ่ายเดียวไม่มีทางที่บุรุษท่านนั้นจะบุกมาถึงในค่ายเช่นนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นฝ่ายภรรยาของบุรุษท่านนั้นก็เป็นฝ่ายผิดด้วย อาหานเองก็ผิดเช่นกัน

"พี่มู่ พี่เองก็อีกคนล้อข้าอีกแล้ว"

"หากวันนั้นเจ้าไม่มีสติวันนี้อาจจะไม่มีเจ้านั่งกับพวกเราวันนี้ ความรักมันเป็นของไม่จริง เพราะพวกสตรีนั้นหวังผลประโยชน์ทั้งนั้น"มู่ซงหยวนนึกถึงซุนจือหลินที่ยอมที่จะตบแต่งง่ายดายอะไรขนาดนั้น นางหวังอะไรอยู่หรือเปล่า

"พี่มู่อาจจะไม่ทั้งหมดก็ได้พี่"อาหานรู้จักมู่ซงหยวนใหม่ ๆ ในตอนนั้นยังเป็นเพียงทหารเกณฑ์ในการทำสงครามเท่านั้น แต่เพราะว่าผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันและได้มู่ซงหยวนช่วยเหลือในสงครามจึงได้นับถือเป็นพี่ชายคนหนึ่ง

"หึ"มู่ซงหยวนยิ้มมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์หน้าค้นหา แต่ไม่ใช่กับทั้งสามคนที่รู้สึกสงสารพี่สะใภ้ในอนาคตของพวกเขาเหลือเกิน เพราะพี่ใหญ่ของพวกเขานั้นไม่ชอบสตรีและการกลับมาแต่งงานในครั้งนี้ก็เพราะพี่ใหญ่ขัดคำสั่งของท่านแม่ไม่ได้

"พอเสียบรรยากาศ พี่เสี่ยวหมิงข้าว่าพี่สะใภ้จะต้องสวยมากแน่ ๆ"

"อาหาน!"เสี่ยวหมิงแทบจะยัดหมั่นโถวใส่ปากของผู้ที่เป็นน้องเล็กสุดของกลุ่ม ปากบอกเสียบรรยากาศแต่ตัวเองตั้งหากที่เป็นคนทำบรรยากาศเสียใบหน้าพี่ใหญ่ของเขานั้นคาดเดาสถานการณ์ไม่ได้เลย

"เจ้านี่มันปากเสียจริง"

"รีบกินซะข้าจะเดินทางแล้ว"มู่ซงหยวนไม่เคยคิดและจินตนาการถึงใบหน้าของซุนจือหลินเลยและเขาเองก็ไม่เคยเห็นนางในวัยเด็กด้วย แต่จดหมายที่ท่านแม่ส่งมาให้เขารู้ถึงการแต่งงานบอกว่านางเป็นลูกสาวของท่านลุงซุน ท่านแม่สงสารนางเพราะท่านลุงซุนล้มป่วยจึงรีบให้แต่งกันขอแค่แต่งทุกอย่างก็จะจบ

บ้านมู่

ยามเว่ย(13.00-14.59 น.)

มู่ซงหยวนจ้างเกวียนจากในเมืองให้มาส่งที่หมู่บ้านซานซาน ขาของเขานั้นยังไม่หายดีและต่อให้หายก็ไม่สามารถที่จะกลับมาเดินได้อย่างคนปกติ ขาเขาจะพิการตลอดชีวิต

"พี่มู่หลังนี้ใช่หรือไม่บ้านของพี่"

"ใช่"มู่ซงหยวนสงสารคนทั้งสามเพราะทั้งสามคนไม่มีครอบครัวเหลืออยู่สักคนจึงได้เข้าร่วมสงครามในตอนนั้น และสงครามจบก็ไม่ได้ไปไหนทำหน้าที่ทหารต่อไป แต่มีเงินเดือนมากขึ้นกว่าแต่ก่อนก็เท่านั้นเอง

แต่หลังจากที่เขาได้ไปทำภารกิจและได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงขอลาออกจากตำแหน่งและหน้าที่ แต่ยังไม่เป็นทางการเจ้าสามคนนี้ก็ลาออกตามจะขอมาอยู่ด้วยคนเป็นพี่จะทิ้งน้องได้อย่างไร

"ท่านพ่อ พี่มู่ฉวน อยู่หรือไม่ขอรับข้า…มู่ซงหยวนขอรับ"มู่ซงหยวนไม่เอ่ยเรียกชื่อของท่านแม่มู่ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เต็มใจที่จะให้เขานั้นกลับมาถึงได้รีบให้ตบแต่งและแยกบ้านออกไป

"ท่านพ่อเจ้าสามกลับมาแล้วขอรับ"มู่ฉวนตะโกนลั่นบ้านเรียกท่านพ่อมู่ เมื่อได้ยินเสียงของมู่ซงหยวนตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน

"พี่มาแล้วเจ้าสาม"มู่ฉวนวิ่งมาเปิดประตูทั้งน้ำตาเขานั้นคิดถึงเจ้าเด็กนี่เป็นที่สุด ตอนไปตัวเล็กนิดเดียว แต่ดูตอนนี้สิเจ้าเด็กน้อยในวันนั้นตอนนี้ตัวโตสูงใหญ่ ดูกล้ามสิเป็นมัด ๆ

"พี่ใหญ่ท่านยังไม่เลิกนิสัยขี้งอแงอีก"

"พี่คิดถึงเจ้ามู่ซงหยวน"

"พ่อด้วยเจ้าสาม อื้อ ๆ"มู่ต๋าเห็นรูปหน้าของมู่ซงหยวนเปลี่ยนไปมากตามการเติบโต ยิ่งโตยิ่งหล่อเหลาได้เขาสมัยหนุ่ม ๆ เสียใจ

"แล้วนั่นสหายของลูกหรือ"

"ท่านพ่อข้าต้องขออภัยที่ไม่ได้เขียนจดหมายส่งมาแจ้งก่อน คนทั้งสามเป็นสหายที่สู้รบกับข้าในสงคราม และจะมาขออาศัยอยู่สักพัก ให้พวกเขาได้ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ขอรับ"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเข้ามาในบ้านก่อนเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าทำกับข้าวรอเจ้าไว้ตั้งมากมายกลัวกลับมาแล้วเจ้าจะหิว"มู่ต๋าคิดว่าจะให้คนทั้งสามไปนอนที่ไร่ก่อนที่นั่นมีกระท่อมอยู่ แต่คงจะเป็นพรุ่งนี้วันนี้เดินทางกันมาเหนื่อยต้องพักผ่อนเอาแรงหน่อย

.

.

.

"คารวะท่านแม่ขอรับ"

"แล้วคนพวกนั้นเป็นใครอย่าบอกนะว่าจะให้มาอยู่ที่บ้านด้วย"มู่น่าหลิงไม่ได้สนใจมู่ซงหยวนเลยสักนิด นางสนใจคนทั้งสามที่มาด้วยต่างหาก

"ขอรับท่านแม่สหายของข้าจะมาขอพักชั่วคราวขอรับ ต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งมาก่อนขอรับ"

"เห็นบ้านมู่เป็นที่พักพิงหรืออย่างไรเจ้าสาม บ้านหลังเล็กขนาดนี้แล้วมาตั้งสามคนจะเอาอะไรกินกันมีแต่ตัวโต ๆ"มู่น่าหลิงไม่ชอบใจทั้งมู่ซงหยวนและสหายที่ตามมาด้วย มองนางด้วยสายตาที่แข็งกร้าวน่ากลัวเสียจริง

"เดี๋ยวสหายของเจ้าสามข้าจะให้ไปอยู่ที่ไร่ชั่วคราวให้พวกเขาได้ตั้งตัวกันให้ได้ก่อน"มู่ต๋าเห็นทีว่าจะให้คนทั้งสามไปที่ไร่กันวันนี้เลย เห็นทีจะให้ค้างสักคืนไม่ได้แล้วเพราะมู่น่าหลิงนางจะทำให้มู่ซงหยวนอืดอันไปด้วย

"พี่มู่พวกข้ามารบกวนพี่ใช่ไหม"อาหานแอบกระซิบถามพี่ใหญ่ของเขาเพราะดูจากท่านแม่ของผู้พี่แล้วดูไม่ชอบพวกเขาอย่างมากเลย

"ทำตามที่ท่านพ่อของข้าบอก"มู่ซงหยวนไม่ได้สนใจคำพูดของท่านแม่มู่เลยสักครั้ง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนเช่นไร เงินที่ส่งกลับมาบ้านนั้นเขาเองไม่ใช่คนโง่เขลาส่งกลับมาเพียงเล็กน้อยของเงินเดือนเท่านั้น ไม่ใช่เงินเดือนทั้งหมด

"เดี๋ยวไปกินข้าวกันก่อนนะเดี๋ยวจะให้เจ้าใหญ่พาไปที่ไร่"มู่ต๋าเอ่ยจบก็เข้าไปประคองมู่ซงหยวนเพราะอาการบาดเจ็บตามตัวหลงเหลือเพียงลอยจาง ๆ แต่ขานั้นยังไม่หายดีและมู่ซงหยวนจะต้องใช้ไม้ค้ำยันในการเดิน

มู่ซงหยวนแยกจากอาหาน เสี่ยวหมิงและเจี้ยนโป ที่ถูกพี่มู่ฉวนพาไปกินข้าวในครัว "ท่านพ่อท่านสบายดีใช่หรือไม่"

"จะโกหกลูกก็ไม่ได้เห็น ๆ กันอยู่"

"เงินที่ข้าส่งกลับบ้านอยู่ที่ท่านแม่ใช่ไหมขอรับ"

"เจ้าไม่ต้องคิดมากเงินที่เจ้าส่งมาพ่อเองก็ได้ใช้เอามาทำบ้านเจ้าดูสิบ้านเราหลังใหญ่กว้างขวาง และเอาไปซื้อที่ดินและก็เก็บอยู่ที่ท่านแม่ของลูก"

"พี่รองกับจื่อเหมยล่ะขอรับเป็นเช่นไรบ้าง"มู่ซงหยวนไม่ได้เป็นห่วงมู่จื่อชิวเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตน แต่คนที่เป็นห่วงจริง ๆ คือมู่จื่อเหมยตามจดหมายที่พี่ใหญ่ส่งมาให้ก็น่าเป็นห่วงอยู่