บทที่ 21

“คุณยายครับ...” ชานนท์ถอยร่นกลับไปหายายเสาวรส เมื่อเห็นท่าทีเอาจริงเอาจังของอีกฝ่าย

“ฉันเป็นยายของมะปราง ฉันไม่ยอมให้หลานฉันแต่งงานกับแก” ยายเสาวรสตะคอกใส่จักรวาลเสียงดัง โดยไม่สนใจว่าขณะนี้แขกเหรื่อทั้งหลายกำลังมุงดู รวมถึงกองทัพนักข่าวก็กำลังบันทึกเทปเหตุการณ์และถ่ายภาพกันแบบช็อตต่อช็อต แม้ว่าเรืองฤทธิ์จะพยายามห้ามปรามอย่างไรก็ไม่เป็นผล

“มะปรางบรรลุนิติภาวะแล้วนะครับ เธอมีสิทธิตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง ว่าจะแต่งหรือไม่แต่งกับใคร” จักรวาลพยายามหาเหตุผลมางัดข้ออย่างสุภาพที่สุด เพราะถึงอย่างไรผู้อาวุโสท่านนี้ก็เป็นญาติผู้ใหญ่ของเฌอปรางค์ ซึ่งเขาก็ต้องให้การเคารพเสมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของตัวเองเช่นกัน

“คุณยายยอมให้มะปรางแต่งงานเถอะนะคะ” เฌอปรางค์หันกลับมาใช้ไม้อ่อน เพราะรู้ดีว่าไม้แข็งไม่มีวันใช้กับผู้เป็นยายได้ แต่ใช่ว่าไม้อ่อนจะได้ผลทุกครั้งไปเสียเมื่อไร ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องหนีออกจากบ้านมาหรอก 

“ไม่ได้!” ยายเสาวรสยืนยันคำตอบเดิม

ย่าประไพพรรณที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ก้าวเข้ามาในจุดเกิดเหตุ แล้วออกปากพูดกับยายเสาวรสว่า “ในเมื่อเด็กมันรักกัน เราเป็นผู้ใหญ่ก็มีหน้าที่ต้องส่งเสริมความสุขของลูกหลานไม่ใช่หรือ”

“ฉันจะส่งเสริมกับเฉพาะคนที่ฉันเห็นว่าเป็นคนดีจริงๆ เท่านั้น” ยายเสาวรสไม่ยอมอ่อนข้อ

“ถึงหลานชายฉันจะไม่ได้เป็นคนดีอะไรนักหนา แต่ฉันก็มั่นใจว่าเขาจะไม่ทำให้หลานสาวคุณต้องเสียใจแน่นอน” ย่าประไพพรรณพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

“ไม่ทำให้หลานสาวฉันเสียใจงั้นเหรอ” ยายเสาวสแค่นหัวเราะ “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าไอ้ดารานี่มันมีข่าวฉาวโฉ่อะไรบ้าง สักวันยายมะปรางจะต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าเพราะมัน”

เมื่อถูกพาดพิง จักรวาลจึงขยับปากจะพูด ทว่าย่าประไพพรรณก็ยกมือห้ามเอาไว้ “เรื่องขออนาคตเราไม่มีทางรู้หรอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเจ้าจักรทำให้หนูมะปรางเสียใจจริงๆ ฉันนี่แหละจะเป็นคนจัดการมันเอง”

“ฉันคงไม่เอาความสุขทั้งชีวิตของหลานสาวฉันไปเสี่ยงกับหลานชายคุณหรอก”

“แล้วคุณคิดว่า การที่คุณจับหนูมะปรางคลุมถุงชนกับคนที่ไม่ได้รัก จะทำให้เธอมีความสุขได้อย่างนั้นเหรอ” ย่าประไพพรรณถอนใจ “ฉันขอนะ ยอมให้พวกเขาได้แต่งงานกันเถอะ เรื่องนี้หากจะมีคนผิด ก็คงผิดที่ฉันเอง ที่ไม่ได้ไปสู่ขอหนูมะปรางจากคุณให้ถูกต้องตามประเพณีเสียก่อน”

“คุณย่าคะ มะปรางขอโทษที่...” เฌอปรางค์ตั้งใจจะกล่าวขอโทษย่าประไพพรรณ ที่เธอโกหกว่าเป็นคนไร้ญาติ ทว่าผู้อาวุโสก็ขัดขึ้นเสียก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค

“เรื่องนั้นเอาไว้คุยกันวันหลัง”

 “ฉันจะพามะปรางกลับ ใครหน้าไหนก็ขวางฉันไม่ได้!” เสาวรสประกาศกร้าว ไม่สนใจสิ่งที่ประไพพรรณพูดแม้แต่น้อย

“มะปรางไม่กลับค่ะ คุณยายให้มะปรางอยู่ที่นี่เถอะนะคะ” เฌอปรางค์อ้อนวอน

“เจ้าเกลือ ลากตัวมะปรางกลับบ้านเดี๋ยวนี้” ยายเสาวรสออกคำสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด

ภาคินยืนนิ่งไม่ทำตามคำสั่ง ชานนท์จึงพุ่งตัวเข้าไปจับเฌอปรางค์เสียเอง ชายหนุ่มร่างสันทัดออกแรงฉุดแขนซ้ายของเฌอปรางค์อย่างแรง ในขณะเดียวกันจักรวาลก็ออกแรงดึงแขนขวาของเจ้าสาวกลับมาได้ ชายหนุ่มทั้งสองชักกะเย่อกันไปมาจนร่างบางของเจ้าสาวที่อยู่ตรงกลางแทบจะขาดเป็นสองท่อน

จากนั้นเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายก็เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร รู้แต่ว่าเกิดการยื้อยุด ฉุดกระชากกันจนเค้กแต่งงานความสูงเก้าชั้น ที่ถูกออกแบบตกแต่งไว้อย่างดีถูกปัดล้มลงสู่พื้น เละเทะไม่เหลือชิ้นดี แก้วแชมเปญสวยหรูที่เรียงซ้อนกันไว้เก้าชั้น ก็ถูกกวาดร่วงลงสู่พื้นแตกกระจายเกลื่อนพื้น แขกเหรื่อภายในงานแตกตื่นหวีดร้อง กองทัพนักข่าวพากันรัวชัตเตอร์วินาทีต่อวินาที โดยที่เรืองฤทธิ์ก็หมดปัญญาที่จะห้ามปราม

จักรวาลพาเฌอปรางค์หนียายเสาวรสออกมาได้อย่างทุลักทุเล และพาหญิงสาวกลับไปที่บ้านเขา แต่เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เฌอปรางค์ก็โวยวายขึ้น

“คุณพาฉันมาบ้านคุณทำไม”

“เราแต่งงานกันแล้ว คุณก็ต้องมาอยู่บ้านผมสิ” จักรวาลพูดพลางเดินไปเปิดท้ายรถ แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางของเฌอปรางค์ออกมาถือไว้

“คุณเอากระเป๋าฉันมาได้ยังไง” หญิงสาวโวยวายอีกครั้งเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

“คุณส้มเป็นคนจัดการให้” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินหิ้วกระเป๋าเข้าไปในบ้าน

เฌอปรางค์วิ่งตามไปจนถึงห้องนอนของจักรวาลที่อยู่ชั้นสอง แต่แล้วหญิงสาวก็หยุดชะงักอยู่ที่ประตูหน้าห้อง

“เข้ามาสิ” เจ้าของห้องเชื้อเชิญแววตากรุ้มกริ่ม

“นี่มันห้องนอนของคุณนี่นา” เฌอปรางค์รู้ว่านี่คือห้องนอนของซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม ก็เพราะมีรูปถ่ายของเขาใส่กรอบขนาดใหญ่เกือบเท่าฝาบ้านติดอยู่ที่ผนังห้อง

“คุณไม่ถือใช่มั้ยที่จะไม่มีพิธีส่งตัวเจ้าสาว เพราะตอนนี้คุณยายของคุณกับคุณย่าของผม คงจะหมดแรงกันไปทั้งคู่แล้วล่ะ” เจ้าของห้องพูดกลั้วหัวเราะ

“ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก” หญิงสาวบ่นหน้ามุ่ย

“เข้ามาเถอะน่า” จักรวาลเอื้อมมือไปฉุดแขนเฌอปรางค์เข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว

เฌอปรางค์ตกใจทำหน้าตาเหลอหลา แล้วหันหลังเตรียมจะวิ่งออกจากห้อง แต่ก็ช้ากว่าจักรวาลที่คว้าตัวเธอเอาไว้ได้เสียก่อน

“จะไปไหน” ชายหนุ่มเอ่ยถามนัยน์ตาพราวระยับ

“ฉันจะไปนอนห้องอื่น ห้องคนใช้ก็ได้” หญิงสาวตอบเสียงสั่น หัวใจเต้นจังหวะแปลกๆ เมื่อได้อยู่ใกล้กับซุปเปอร์สตาร์หนุ่มในระยะประชิด ตัวแทบจะติดกันแบบนี้

“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอนะ คุณจะหนีผมไปนอนห้องคนรับใช้ได้ยังไง” ชายหนุ่มกล่าวพลางขยับตัวเข้าใกล้หญิงสาวมากยิ่งขึ้น ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดข้างแก้ม

“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ กับฉันนะ ไอ้จักรยานไม่มีกระดิ่ง!” เฌอปรางค์หลับตาปี๋ ร้องห้ามเสียงหลง

“กลัวผมจะทำอะไรคุณงั้นเหรอ” ชายหนุ่มแกล้งถาม ทั้งที่รู้ว่าหญิงสาวกลัวอะไร

“ถ้าคุณทำอะไรฉัน พี่เกลือไม่ปล่อยคุณไว้แน่” เฌอปรางค์ขู่ แล้วรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ผลักจักรวาลจนกระเด็นออกไป

“ผมไม่กลัวมันหรอก ไอ้เกลือน่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอ แล้วก้าวเข้าหาเฌอปรางค์อีกครั้ง

“อย่าเข้ามานะ!” เฌอปรางค์ตะโกนจนสุดเสียง พร้อมกับชกเข้าที่ใบหน้าของจักรวาลอย่างจัง แล้วรีบเผ่นออกจากห้อง โดยไม่ลืมคว้ากระเป๋าสัมภาระของตัวเองติดมือออกไปด้วย

“ยายตัวแสบเอ๊ย แค่ล้อเล่นนิดเดียว ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลย” คนถูกทำร้ายร่างกายโอดครวญ พลางยกมือขึ้นลูบโหนกแก้มข้างที่ถูกชกเบาๆ

เฌอปรางค์ตื่นเช้าขึ้นมาในห้องพักรับรองแขกซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับห้องนอนใหญ่ของจักรวาล หญิงสาวไม่รอช้า รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แล้วลงไปชั้นล่างทันที ขณะที่เดินสำรวจที่พักอาศัยแห่งใหม่อยู่นั้น เฌอปรางค์ก็อดที่จะคิดถึงชะตาชีวิตของตัวเองไม่ได้ว่า จะเป็นอย่างไรนับจากนี้ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ดูเหมือนจะอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธอไปหมด และที่สำคัญที่สุดหญิงสาวไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะเลยเถิด จนถึงขั้นที่เธอต้องแต่งงานกับจักรวาลอย่างนี้

               “อรุณสวัสดิ์ครับคุณภรรยา” เสียงของจักรวาลดังมาจากทางด้านหลัง  

               “ฉันไม่ใช่...” เฌอปรางค์กระดากปากไม่กล้าเอ่ยคำว่า ‘ภรรยา’ ออกมา จึงหยุดคำพูดไว้แต่เพียงเท่านั้น

“ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือปฏิเสธ แต่ตอนนี้คุณก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของผมแล้วนะ ทางที่ดี ผมว่าคุณรีบทำตัวให้ชินกับตำแหน่งใหม่ดีกว่า” จักรวาลกล่าวพลางยื่นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับฉับบหนึ่งให้เฌอปรางค์อ่าน

ภาพข่าวที่ปรากฏอยู่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น เป็นภาพความชุลมุนที่เกิดขึ้นในงานแต่งงานของทั้งคู่เมื่อคืนที่ผ่านมา หญิงสาวเลื่อนระดับสายตาไปยังพาดหัวข่าวตัวโตที่เขียนว่า วิวาห์ชุลมุนแห่งปี จากนั้นคิ้วเรียวบางของเธอก็ขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครีด ทว่าจักรวาลกลับหัวเราะชอบใจ

               “เป็นข่าวขนาดนี้ยังจะหัวเราะได้อีกเหรอ” เฌอปรางค์เอาหนังสือพิมพ์ฟาดไปที่ท่อนแขนของคนตรงหน้าอย่างขัดใจกับพฤติกรรมไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา 

               “ข่าวแบบนี้แหละที่ผมต้องการ” แม้ว่าข่าวงานวิวาห์จะออกมาในเชิงลบ แต่จักรวาลก็รู้สึกพอใจกับมันมาก เพราะตอนนี้คนไทยทั้งประเทศคงจะได้เห็นข่าวนี้จนทั่วแล้ว ซึ่งถือว่าบรรลุวัตถุประสงค์ที่เขาวางไว้เป็นอย่างดี ลำดับต่อไปก็รอฟังกระแสวิพากษ์วิจารณ์ จากสื่อมวลชนและประชาชน ว่าจะออกมาในแนวทางใด อย่างไรก็ตาม จักรวาลมั่นใจว่าข่าวนี้จะทำให้ทุกคนลืมข่าวเกย์ของเขาได้อย่างหมดใจแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

               “แต่ฉันอายชาวบ้านนะ” เฌอปรางค์บ่นอุบอิบ เพราะมีหน้าตัวเองเด่นหราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์

               “เป็นภรรยาผมมันน่าอายตรงไหน ใครๆ ก็อยากเป็นกันทั้งนั้น มีแต่คุณคนเดียวที่ตั้งแง่รังเกียจผมอยู่นั่น” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มแกล้งเย้า

               “ก็คุณมันน่ารังเกียจจริงๆ นี่นา” หญิงสาวแบะปากใส่ชายหนุ่ม แล้วทำท่าจะเดินหนี

               “อย่าเพิ่งไป” จักรวาลตวัดแขนรวบตัวเฌอปรางค์เข้ามากอดไว้แน่น

               “ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” หญิงสาวตวาดเสียงดัง แล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่ม

               “อยู่นิ่งๆ มีคนกำลังแอบดูเราอยู่” จักรวาลกระซิบบอกแผ่วเบา แล้วพยักพเยิดไปทางรั้วหน้าบ้าน ซึ่งมีชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ สวมแจ็คเกตแขนยาว และหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้ายืนท่าทางลับๆ ล่อๆ อยู่

               “ใคร?”

               “สงสัยจะเป็นพวกช่างภาพปาปารัสซี่น่ะ”

               “ฉันจะแจ้งความ ฐานละเมิดสิทธิมนุษยชน เราอยู่ในบ้านของเราดีๆ มาแอบถ่ายรูปแบบนี้ได้ยังไง” เฌอปรางค์บอกท่าทางขึงขัง

               “เรื่องปกติของซุปตาร์” จักรวาลบอกอย่างไม่เดือดร้อน “ในเมื่อตอนนี้คุณเป็นภรรยาซุปตาร์ระดับประเทศ ก็ต้องทำใจให้ชิน ถ้าความเป็นส่วนตัวของคุณจะหายไปบ้าง”

               “คงไม่ใช่หายไป ‘บ้าง’ แล้วล่ะมั้ง มันคงหายไปเกือบหมดนั่นแหละ เพราะขนาดเราอยู่ในบ้าน พวกนั้นยังตามมาถ่ายถึงที่” หญิงสาวบ่นด้วยความหงุดหงิด ที่กำลังถูกลิดรอนเสรีภาพโดยที่เจ้าตัวทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องยอมรับสภาพ

               “ไม่ว่าที่ไหน พวกเขาก็จะตามเราไป ขอเพียงให้ได้รูป ได้ข่าว เอาไปขายให้หนังสือพิมพ์หรือนิตยสารต่างๆ พวกเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน โดยเฉพาะข่าวทะเลาะตบตีกันของคู่รักดารา หรือข่าวดาราคนโน้นกิ๊กกับดาราคนนี้ พวกเขาจะชอบมาก เพราะข่าวแบบนี้ขายได้ราคาดี” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเข้าใจการทำงานของพวกปาปารัสซี่เป็นอย่างดี เพราะตัวเขาเองก็โดนมาเยอะ เจ็บมาบ่อยกับข่าวพวกนี้

               “นี่เท่ากับว่าฉันจะต้องถูกใครก็ไม่รู้จับตามองทุกฝีก้าวอย่างนั้นเหรอ”

               “ก็ทำนองนั้น เพราะฉะนั้นคุณต้องทำตัวดีๆ ห้ามออกนอกลู่นอกทาง เข้าใจมั้ย” จักรวาลบอกพลางกระชับวงแขนที่เผลอคลายออกให้แน่นตามเดิม

               “ปล่อยฉันได้แล้ว ป่านนี้นักข่าวคนนั้นคงจะไปแล้วล่ะ” เฌอปรางค์เริ่มดิ้นอีกครั้ง

               “นี่คุณ อย่าเพิ่งออกฤทธิ์อะไรตอนนี้ได้มั้ย แล้วก็ช่วยทำตัวให้เหมือนคู่รักหน่อย ผมขี้เกียจไปแก้ข่าว ว่าทะเลาะกับเมียตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน” จักรวาลกระซิบบอก ทั้งที่ยังคงโอบกอดเฌอปรางค์เอาไว้แน่น

               “อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ” หญิงสาวดุตาเขียวปั๊ด แล้วพยายามดิ้นให้แรงขึ้นกว่าเดิม เพื่อให้หลุดพ้นจากวงแขนของชายหนุ่ม ทว่าไม่เป็นผล

               “อยู่เฉยๆ แป๊บนึงนะครับ...ผมขอร้อง” จักรวาลวิงวอน พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม เพราะหญิงสาวไม่ยอมหยุดดิ้น 

                เฌอปรางค์จำใจต้องยืนสงบนิ่งอย่างไม่มีทางเลี่ยง แต่เมื่อเห็นว่าเนิ่นนานเกินไป จึงจิกเล็บสั้นๆ ของตัวเองลงบนวงแขนแข็งแกร่งของจักรวาลที่พันธนาการอยู่รอบตัวอย่างแรง แล้วส่งเสียงรอดไรฟันออกไปว่า “ปล่อยฉันได้แล้ว คนฉวยโอกาส”  

“อูย...คุณนี่ชอบทำร้ายร่างกายผมอยู่เรื่อยเลยนะ เมื่อคืนก็ทีนึงแล้ว ชกผมซะตาเขียวเลยเห็นมั้ยเนี่ย” ชายหนุ่มโอดครวญ แล้วแกล้งยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เฌอปรางค์ จนปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกัน

“ถอยไปไกลๆ เลย” หญิงสาวพูดพลางผลักร่างสูงให้ถอยห่างจากตัวเองอย่างแรง จากนั้นจึงรีบเดินหนี ก่อนที่จะถูกจับได้ว่ากำลังเขิน ทว่าอาการนั้นก็ไม่พ้นสายตาของจักรวาลไปได้ 

‘เขินเป็นเหมือนกันเหรอยายตัวแสบ’