บทที่ 22

เสียงกริ่งหน้าร้าน Sweet Cup Coffee ดังระรัวในตอนเช้าตรู่อย่างผิดปกติ ส้มแป้นจึงรีบวิ่งออกไปดู ทั้งที่มือยังเลอะแป้งเค้กอยู่ แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นยายเสาวรสและชานนท์ยืนท่าทางขึงขังอยู่หลังประตูกระจก ส้มแป้นมัวแต่ยืนอึ้ง ยายเสาวรสจึงยกมือขึ้นทุบประตูอย่างแรง เป็นเชิงสั่งให้ผู้เป็นเจ้าของร้านเปิดประตู

ภาคินที่นอนอยู่บนชั้นสองเดินงัวเงียลงมาดูเหตุการณ์ข้างล่าง ทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอน แต่เมื่อเห็นยายเสาวรสนั่งเชิดหน้าอยู่กลางร้าน ชายหนุ่มก็ตาสว่างขึ้นมาในบัดดล

“คุณยาย!?”

“เจ้าเกลือ แกก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ อย่าบอกนะว่าแกกับนังหนูคนนี้เป็น...” ยายเสาวรสเอ่ยถามพลางเขม้นมองหลานชายด้วยความไม่พอใจอยู่ในที

“เอ่อ...ไม่ใช่อย่างที่คุณยายคิดนะคะ” ส้มแป้นรีบแย้งอย่างรู้เท่าทันความคิดของยายเสาวรส

“ผมกับส้มไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่คุณยายคิดหรอกครับ” ภาคินกล่าวพลางเดินไปนั่งข้างผู้เป็นยาย แล้วแกล้งอ้าปากหาวหวอดๆ

“เหม็นขี้ฟัน ไปหาวไกลๆ ยายเลย” ยายเสาวรสเบือนหน้าหนี หลานชายจึงลอบยิ้มถูกใจ ที่ได้แกล้งผู้เป็นยายเล็กๆ น้อยๆ   

ชานนท์ขยับเข้ามากระซิบบอกยายเสาวรสให้ถามหาเฌอปรางค์ ด้วยท่าทีหวาดเกรงสายตาของภาคิน ที่เหล่มองเขาอย่างเอาเรื่องอยู่ตลอดเวลา

“มะปรางไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกครับคุณยาย” ภาคินได้ยินเสียงกระซิบที่ดังมากของชานนท์หมดแล้ว จึงชิงตอบก่อนที่ผู้เป็นยายจะเอ่ยปากถาม

“ตานนท์บอกยายว่ามะปรางอยู่ที่นี่” ยายเสาวรสลุกพรวดขึ้นด้วยความไม่พอใจ เพราะเข้าใจว่าหลานชายตั้งใจปกปิด

“มะปรางเคยอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้น้องแต่งงานแล้ว ก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านสามีสิครับ” ภาคินจงใจเน้นหนักที่คำว่า ‘สามี’ เพื่อกระแทกใส่ชานนท์ ซึ่งนั่งตัวติดกับยายเสาวรส

ชานนท์ยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง เพราะไม่อาจทนรับฟังความจริงได้ “โอ๊ย...คุณยายครับ ผมไม่อยากได้ยินคำนี้เลย มันเจ็บ...เจ็บปวดเหลือเกินครับ”

“นี่คุณเตี้ย เอ๊ย...คุณนนท์ ไหนๆ มะปรางก็แต่งงานแต่งการไปแล้ว คุณก็ตัดใจซะเถอะนะ” ภาคินบอก

“ไม่มีวัน ผมเกิดมาเพื่อที่จะรักน้องมะปรางคนเดียวเท่านั้น ชาตินี้ผมคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว และอีกอย่างคุณยายก็สัญญากับผมแล้วด้วย ว่าจะพาน้องมะปรางกลับไปแต่งงานกับผม ใช่มั้ยครับคุณยาย” ประโยคสุดท้ายนั้นชานนท์หันไปถามยายเสาวรส เพื่อเป็นการตอกย้ำกับผู้อาวุโสอยู่ในที ว่าต้องทำให้ได้อย่างที่เคยลั่นวาจาไว้

“ไม่ต้องห่วง ยายพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว” ยายเสาวรสบอกอย่างหนักแน่น และจริงจังกว่าทุกครั้ง

“คุณยายจะทำอย่างนั้นได้ยังไงครับ ในเมื่อมะปรางแต่งงานแล้ว หลานสาวคุณยายมีสามีแล้วนะครับ” ภาคินโต้ขึ้นมาทันควัน

ชานนท์เข่นเขี้ยว เจ็บใจที่ถูกภาคินกีดขวางทางรักอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่กล้าหือ เพราะเกรงใจร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา จึงได้แต่ทำปากขมุบขมิบบ่นอยู่คนเดียว

“ยายไม่มีวันยอมให้มะปรางอยู่กับเจ้าดารานั่นหรอก พวกดารามันไม่เคยรักใครจริง แกอยากเห็นน้องน้ำตาเช็ดหัวเข่ารึไงเจ้าเกลือ!”

“ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมคุณยายต้องมีอคติกับดาราขนาดนี้” ภาคินพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด แต่ก็ยังเก็บอาการไว้ไม่ได้ทั้งหมดอยู่ดี

“แกไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่า” ยายเสาวรสพยายามซ่อนร่องรอยความเจ็บปวดบางอย่างไว้ในแววตา

“แล้วอะไรล่ะครับที่ผมยังไม่รู้ คุณยายบอกผมมาสิครับ ผมจะได้เข้าใจคุณยาย”

“เลิกถามเรื่องนี้สักทีเถอะ แล้วก็รีบบอกมาว่ามะปรางอยู่ที่ไหน” ยายเสาวรสเบี่ยงประเด็น ด้วยการวกกลับมาถามหาเฌอปรางค์อีกครั้ง

 ภาคินรู้สึกอ่อนใจกับความเผด็จการของยายเสาวรส และคิดว่าคงไม่มีทางขัดขวางผู้เป็นยายได้ จึงจำใจต้องบอกออกไปว่า “โอเคครับ เดี๋ยวผมจะโทร. ตามมะปรางให้มาหาคุณยายที่นี่ก็แล้วกัน คุณยายจะได้ไม่ต้องเดินทางให้ลำบาก”

เมื่อเจรจากับยายเสาวรสเรียบร้อยแล้ว ภาคินจึงกลับขึ้นชั้นบนเพื่อที่จะโทร. หาเฌอปรางค์ โดยมีส้มแป้นวิ่งตามไปติดๆ

“พี่เกลือจะตามมะปรางมาพบคุณยายที่นี่จริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม สีหน้าเป็นกังวล

“พี่ว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ที่มะปรางจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ใช่เอาแต่วิ่งหนีปัญหาอยู่แบบนี้ เพราะนอกจากจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นแล้ว มันยังจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยท่าทีเคร่งเครียดและจริงจังกว่าที่เคย

“แต่ส้มกลัวว่าคุณยายจะจับมะปรางกลับไปแต่งงานกับคุณชานนท์อีกน่ะสิคะ” ส้มแป้นอดกังวลไม่ได้

“เรื่องนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ เพราะตอนนี้มะปรางก็แต่งงานกับไอ้จักรไปแล้ว”

“พี่เกลือแน่ใจเหรอคะ?” ส้มแป้นถามประสาซื่อ ไม่มีเจตนาที่จะยอกย้อนแต่ประการใด ทว่าคำถามนี้กลับทำให้ภาคินรู้สึกแน่นในอกจนพูดอะไรไม่ออก เพราะก็เห็นอยู่ตำตา ว่ายายเสาวรสยังไม่ละความพยายามที่จะพาตัวเฌอปรางค์กลับไปแต่งงานกับชานนท์ง่ายๆ

เฌอปรางค์เห็นชื่อภาคินปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ มือถือก็รีบกดรับสาย “พี่เกลือมีอะไรหรือเปล่าคะ โทร. มาแต่เช้าเลย”

               “ตอนนี้คุณยายมารอมะปรางอยู่ที่ร้านกาแฟ รีบมาเดี๋ยวนี้เลย”

               “คุณยายไปอาละวาดที่นั่นเหรอคะ !?” หญิงสาวรีบถามด้วยความร้อนใจ กลัวว่าเพื่อนรักจะเดือดร้อนไปด้วย 

               “ตอนนี้ยัง แต่ถ้าเราไม่รีบมา ก็ไม่แน่” ภาคินไม่ได้ขู่ แต่มันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ หากปล่อยให้ยายเสาวรสรอนานจนทนไม่ไหว

               “มะปรางยังไม่พร้อมที่จะเจอคุณยายตอนนี้ พี่เกลือช่วยบอกให้คุณยายกลับเชียงใหม่ไปก่อนได้มั้ยคะ” ผู้เป็นน้องสาวขอร้องเสียงอ่อย

               “ถ้าพี่ทำได้ พี่คงไม่ต้องโทร. มาหาเราแบบนี้หรอก” ภาคินสวน

               “มะปรางยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณยายจริงๆ นะคะพี่เกลือ”

               “ไม่เจอตอนนี้ แล้วจะเจอตอนไหน อย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้เลย จะเอายังไงก็มาคุยกันให้รู้เรื่อง มันจะได้จบสักที” พี่ชายพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นที่สุด ทั้งที่ภายในใจกำลังเดือดปุดๆ ที่ต้องรับหน้าที่เป็นคนกลาง คอยประสานระหว่างยายและน้องสาว ซึ่งแต่ละฝ่ายนั้นก็มีดีกรีความดื้อรั้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย

               “พี่เกลือคิดว่ามันจะจบจริงๆ เหรอคะ” เฌอปรางค์ย้อนถามด้วยความไม่มั่นใจ

               “จบหรือไม่จบก็มาคุยกันก่อน ถ้ามันไม่จบ เราค่อยมาช่วยกันหาทางแก้ทีหลัง โอเคมั้ย” ภาคินเหนื่อยใจจนไม่รู้จะพูดอะไรได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

               “มะปรางยอมไปหาคุณยายก็ได้ แต่พี่เกลือห้ามทิ้งมะปรางนะคะ ถ้าคุณยายจะลากมะปรางกลับเชียงใหม่ พี่เกลือต้องช่วยมะปรางด้วยนะคะ สัญญานะคะ” ผู้เป็นน้องสาวออดอ้อนยาวเหยียด

               “เออน่า รีบมาก็แล้วกัน”        

หลังจากวางสายจากภาคินแล้ว เฌอปรางค์ก็เดินวนไปวนมาราวหนูติดจั่นอยู่ในห้องรับแขก แม้ผู้เป็นพี่ชายจะรับปากแล้วว่าจะช่วย แต่หญิงสาวก็อดกลัวไม่ได้อยู่ดี

               “เป็นอะไรของคุณ เดินวนไปวนมาอยู่ได้” จักรวาลที่ยืนมองอยู่นานเอ่ยถาม

               “พี่เกลือให้ฉันไปหาคุณยายที่ร้านยายแป้นน่ะ แต่ฉัน...กลัว” เฌอปรางค์สารภาพตามตรงอย่างลืมอาย

               “ก็ไหนว่าไม่เคยกลัวอะไรยังไงล่ะ ทีนี้ล่ะมาทำหน้าจ๋อย” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ ใจหนึ่งก็นึกสงสาร แต่อีกใจก็อดขำไม่ได้

               “ถ้าไม่คิดจะช่วย ก็ไม่ต้องมาทับถม” เฌอปรางค์ต่อว่าหน้าง้ำ แล้วนึกโกรธตัวเอง ที่เผลอแสดงความกลัวให้ชายหนุ่มเห็น

               “แล้วใครว่าผมจะไม่ช่วยคุณล่ะ” พูดจบ จักรวาลก็ลากตัวหญิงสาวออกจากบ้านทันที

               “จะพาฉันไปไหน” คนถูกลากร้องถาม พลางซอยเท้าถี่ๆ เพื่อให้ก้าวตามคนที่ขายาวกว่าให้ทัน

               “ก็พาไปหาคุณยายน่ะสิ”

               “คุณไปไม่ได้นะ!” เฌอปรางค์ชะงักเท้าอย่างฉับพลัน พาลทำให้ร่างสูงเบื้องหน้าต้องหยุดเดินไปด้วย

               “ทำไมผมถึงไปไม่ได้?”

               “ถ้าคุณยายเห็นหน้าคุณ ท่านจะยิ่งโกรธมากกว่าเดิมน่ะสิ” หญิงสาวไม่อยากเห็นการปะทะกันระหว่างยายเสาวรสกับจักรวาล ดังเช่นที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อีกแล้ว

               จักรวาลไม่สนใจคำพูดของเฌอปรางค์ ในเมื่อเขาตัดสินใจจะทำอะไรแล้วใครก็หยุดเขาไม่ได้ ชายหนุ่มจับเฌอปรางค์ยัดเข้าไปในรถยนต์คันหรูของเขา แล้วขับรถออกไปอย่างเร็ว โดยไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ เลย

เมื่อไปถึงร้าน Sweet Cup Coffee เฌอปรางค์ก็ยืนละล้าละลังอยู่หน้าร้าน และยิ่งมองทะลุประตูกระจกใสเข้าไป แล้วเห็นยายเสาวรสนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน ก็ยิ่งทำให้แข้งขาของเธอแข็งทื่อราวกับถูกโบกทับด้วยปูนซีเมนต์ ในขณะเดียวกัน หญิงสาวก็เร่งเร้าให้ตัวเองคิดหาคำพูดที่ดีที่สุด เพื่อใช้เจรจากับผู้เป็นยาย แต่ดูเหมือนหัวสมองของเธอจะว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

               “มีผมอยู่ทั้งคน คุณไม่ต้องกลัวหรอกน่า” เสียงของจักรวาลดังแทรกความเงียบงัน ที่โรยตัวปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ

               “ก็เพราะมีคุณนี่แหละ ฉันถึงได้เครียดขนาดนี้” หญิงสาวสวนกลับ แล้วตัดสินใจบอกว่า “คุณรอฉันอยู่ข้างนอกนะ”

               “ไม่ไว้ใจผมรึไง” ชายหนุ่มเอ่ยถามจริงจัง แล้วทำท่าจะเดินเข้าไปในร้าน จนหญิงสาวต้องรีบดึงตัวเขาไว้   

               “คุณสัญญากับฉันก่อนได้มั้ย ว่าถ้าเข้าไปข้างในแล้ว คุณจะไม่ทำให้คุณยายฉันโมโหอย่างเมื่อคืนนี้อีก”

               “ผมจะพยายามก็แล้วกัน”

               “ถ้าคุณไม่รับปาก ก็ไม่ต้องเข้าไป”

               “อย่าเรื่องมากได้มั้ย รีบๆ เข้าไปข้างในเถอะน่า” พูดยังไม่ทันจบดี จักรวาลก็ผลักประตูกระจกใสให้เปิดกว้าง แล้วฉุดแขนเฌอปรางค์เข้าไปภายในร้าน โดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว

               “น้องมะปราง! น้องมะปรางมาแล้วครับคุณยาย” ชานนท์ดีใจออกนอกหน้า เมื่อเห็นคนที่ตนเฝ้ารอมานานกว่าชั่วโมงปรากฏตัวขึ้น

               ยายเสาวรสหันขวับไปมองหลานสาว แต่แล้วดวงตาของผู้สูงวัยก็หรี่ลงด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นจักรวาลมาด้วย แต่เพียงครู่เดียวยายเสาวรสก็ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังเดิม แล้วทำทีเป็นมองไม่เห็นหลานเขยราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ

               “คุณยายคะ มะปรางขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น” เฌอปรางค์เดินเข้าไปหาผู้เป็นยาย แล้วยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ

               “กลับบ้านกับยาย แล้วยายจะลืม ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่” แม้จะโกรธมาก แต่ยายเสาวรสก็ยังเปิดโอกาสให้หลานสาวได้ตัดสินใจใหม่อีกครั้ง

               “แล้วเรื่องนั้น...” เฌอปรางค์ปรายตาไปยังชานนท์ ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างยายเสาวรส

               “งานแต่งงานของแกกับชานนท์น่ะเหรอ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม” ยายเสาวรสอ่านสายตาของหลานสาวออกเป็นอย่างดี

               “แต่มะปรางแต่งงานแล้วนะคะคุณยาย สามีของมะปรางก็ยืนอยู่ตรงนี้” เฌอปรางค์ก้าวถอยหลังไปยืนเคียงคู่กับจักรวาล เพื่อให้ยายเสาวรสเห็นชัดๆ ว่าสิ่งที่ผู้เป็นยายต้องการนั้นไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

               “ผู้ชายคนนี้มันจะทำให้แกเสียใจ สักวันแกจะต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าเหมือนที่...” ยายเสาวรสหยุดคำพูดไว้แต่เพียงเท่านั้น แล้วพยายามกล้ำกลืนก้อนความเจ็บปวดที่แล่นจากอกมาจ่ออยู่ที่ลำคออย่างยากเย็น

               “เหมือนอะไรคะคุณยาย” หลานสาวอยากรู้ว่าถ้อยคำที่ขาดหายไปนั้นคืออะไร