บทที่ 53

บทที่ 13

อธินขับรถเข้าไปจอดในโรงจอดรถแล้วเดินอ้อมไปใช้ประตูเล็กทางด้านข้างตัวอาคารแทนการใช้ประตูใหญ่ด้านหน้าเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคุณหญิงนลินีผู้เป็นมารดาเพราะตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยจากการขับรถทางไกลจึงยังไม่อยากจะพูดกับใคร

ชายหนุ่มเลือกเดินเลี่ยงมาในทางที่คิดว่าปลอดคนที่สุดแล้วแต่ก็ยังมิวายเจอธารวารินทร์นั่งง่วนอยู่กับเอกสารกองโตที่โต๊ะสนามในบริเวณที่เขาต้องเดินผ่าน ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปหาน้องสาว

“กรรมการผู้จัดการฝ่ายการเงินเบี้ยวงานเหรอวันนี้” ผู้เป็นพี่ชายทักพลางหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงกันกูม

“วันนี้ธารรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะเลยให้เลขาเอาเอกสารมาให้เซ็นที่บ้าน” ผู้เป็นน้องสาวละสายตาจากเอกสารแล้วเงยหน้ามาตอบพี่ชาย

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า” อธินเอามือไปแตะหน้าผากน้องสาวราวกับว่าเธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ “ไม่สบายแล้วยังจะทำงานอีกนะเรา ทำไมไม่ไปนอนพัก”

“ธารไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ คงเพราะนอนดึกไปหน่อยแค่นั้นเอง”

“แล้วทำไมไม่ค้างที่หัวหิน รีบกลับมาทำไม”

“ก็เพราะพี่ธินนั่นแหละที่พาคุณเมษิตาไปงานด้วยจนทำให้คุณแม่โกรธ คุณแม่เลยไม่ยอมค้าง ส่วนพี่ธันว์ไม่ต้องพูดถึง เขาห่วงงานเพราะมีประชุมแต่เช้า” ผู้เป็นน้องสาวตอบคำถามซะยาวยืด

“ถึงพี่ไม่พาคุณเมไป คุณแม่ก็หาเรื่องโกรธพี่ได้ตลอดอยู่แล้ว” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องปกติที่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่ถูกใจผู้เป็นมารดาสักอย่าง

“อย่าว่าแต่พี่เลย แล้วเราล่ะพาใครไปด้วย เพื่อนธารคนนี้พี่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ” อธินเอ่ยถามแล้วจ้องหน้าน้องสาวอย่างต้องการคำตอบ

“ธารรู้จักคุณอรรถตอนที่บินไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นเมื่อเดือนที่แล้ว” ตอบพลางหลบตาพี่ชาย

“เพิ่งรู้จักกันเหรอ”

“แต่คุณอรรถเขาเป็นคนดีนะคะ” ธารวารินทร์รีบบอกทั้งๆ ที่ผู้เป็นพี่ชายยังไม่ได้ว่าอะไร

“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะถ้าน้องสาวพี่จะมีความรัก แต่พี่อยากให้ดูให้ดีก่อนตัดสินใจ พี่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างไม่น่าไว้ใจ” อธินกล่าวเตือนอย่างเป็นห่วงพลางนึกถึงแววตาของอรรถพลยามที่มองเมษิตาในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้

“ทำไมพี่ธินถึงคิดว่าคุณอรรถเป็นคนไม่ดี พี่ธินยังไม่รู้จักเขาดีเลย ให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเองก่อนสิคะ”

“ยังไม่ทันไรก็เข้าข้างเขาซะขนาดนี้แล้วเหรอน้องสาวพี่” อธินหยอกล้อน้องสาวด้วยรอยยิ้มหากแต่แววตานั้นฉายแววกังวลและเป็นห่วงอยู่มาก หากน้องสาวยืนยันจะรักผู้ชายคนนี้ เขาคงต้องหาทางตรวจสอบคุณสมบัติของว่าที่น้องเขยผู้ไม่น่าไว้วางใจคนนี้เสียแล้ว

“พี่ไปนอนพักสักงีบก่อนนะ ขับรถมาเมื่อยหลังจะแย่” อธินกล่าวพลางยกกำปั้นขึ้นทุบบริเวณบั้นเอวของตนเองเบาๆ แล้วลุกเดินออกจากโต๊ะไป

“อย่านอนเพลินจนลืมไปรับดาไปทานข้าวเย็นนี้นะคะ” น้องสาวตะโกนไล่หลังพี่ชายไปติดๆ

อธินได้ยินประโยคนั้นเต็มสองหูหากแต่คร้านจะต่อความยาวสาวความยืดจึงได้แต่ระบายลมหายใจออกมายาวๆ อย่างอ่อนใจแล้วก้าวเดินต่อไป

นวินดาในชุดแซ็กแขนกุดสีชมพูหวานความยาวเสมอเข่าเยื้องย่างลงมาจากชั้นบนในเวลาบ่ายอ่อนๆ เมื่อนายสมบัติซึ่งนั่งรับประทานของว่างอยู่ที่กลางห้องหันไปเห็นบุตรสาวจึงร้องเรียกทันที

“มาทานของว่างกับพ่อก่อน”

หญิงสาวชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าแพรวพรรณแม่เลี้ยงสาวนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับบิดาของเธอด้วย แม้ว่าแพรวพรรณจะไม่ได้ทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างในละครหลังข่าวแต่นวินดาก็รับรู้ได้ว่าแพรวพรรณไม่ค่อยชอบหน้าเธอ

ตลอดระยะเวลาที่นวิดาอยู่ต่างประเทศเธอไม่เคยรับรู้เลยว่านายสมบัติได้แต่งงานใหม่กับแพรวพรรณจนกระทั่งเธอเดินทางกลับมาเมืองไทย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พอใจที่ผู้เป็นบิดาแต่งงานใหม่โดยไม่บอกกล่าวหากแต่เธอก็รักและเคารพผู้ให้กำเนิดเกินกว่าจะต่อว่าต่อขานใดๆ ได้ สิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดในฐานะลูกกตัญญูคนหนึ่งคือการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยดุษฎี

นวิดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปนั่งด้านข้างผู้เป็นบิดาพร้อมกันกับที่สาวใช้วัยสามสิบตอนปลายจัดจานและช้อนส้อมมาวางไว้ให้อีกชุดหนึ่งอย่างรู้หน้าที่

“เป็นยังไงบ้างคะคุณดา ปรับตัวเข้ากับเวลาเมืองไทยได้หรือยังคะ” แพรวพรรณแม่เลี้ยงสาวถามอย่างใส่จริต

นวินดายิ้มอย่างอ่อนหวานก่อนตอบอย่างไว้มารยาทว่า “ไม่มีปัญหาค่ะ ดาปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ได้ดีเสมอ ขอบคุณคุณแพรวมากนะคะที่เป็นห่วง”

แพรวพรรณเข้าใจในทันทีว่าลูกเลี้ยงสาวตั้งใจประชดเธอแต่เธอก็มีสติพอที่จะซ่อนอาการไม่พอใจเอาไว้ยามอยู่ต่อหน้านายสมบัติ ‘เห็นหน้าสวยๆ ยิ้มหวานๆ อย่างนี้ร้ายไม่ใช่เล่นนะนังดา’

“เย็นนี้อธินจะมารับไปทานข้าวเย็น เตรียมตัวไว้ด้วย” ผู้เป็นบิดากล่าวขึ้นมาหน้าตาเฉย

“อะไรกันคะคุณพ่อ” นวินดาร้องถามอย่างงุนงงผิดกับแพรวพรรณที่ตาลุกวาวทันทีที่รู้ว่าอธินจะมาที่บ้านเย็นนี้เพราะนี่จะเป็นโอกาสที่เธอจะได้ใกล้ชิดกับอธินอีกครั้ง แพรวพรรณมั่นใจเหลือเกินว่าเธอจะสามารถจุดถ่านไฟเก่าระหว่างเธอและเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งได้

“พ่อตกลงกับคุณหญิงนลินีไว้แล้วว่าเย็นนี้จะให้อธินมารับดาไปทานอาหารเย็นนอกบ้าน เราอยากให้ลูกทั้งสองรู้จักกันมากกว่านี้”

“ทำไมคุณพ่อไม่ถามดาก่อน ว่าอยากจะไปหรือเปล่า” บุตรสาวทำเสียงกระเง้ากระงอด

“พ่อเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ทำตามที่พ่อบอกแล้วทุกอย่างจะดีเอง” นายสมบัติกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางเอามือลูบเส้นผมดำขลับที่ยาวเลยกลางหลังของบตุรสาวคนเดียวอย่างรักใคร่ หากแต่ผู้ฟังรู้ดีว่านี่คือการออกคำสั่งและเป็นคำสั่งที่เธอต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น

คุณหญิงนลินีเปิดประตูห้องนอนของอธินเข้าไปอย่างถือสิทธิใน ความเป็นมารดาโดยไม่เคาะประตูส่งสัญญาณให้เจ้าของห้องรู้ตัวก่อน สตรีสูงวัยเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงของบุตรชายแล้วเบนสายตาไปที่นาฬิกาเรือนเล็กบนโต๊ะข้างหัวเตียงซึ่งบอกเวลาบ่ายสี่โมงเย็น จากนั้นจึงเบนสายตากลับมาที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องซึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขอยู่ในห้วงนิทรา

“ธินตื่นได้แล้ว ได้เวลาไปรับหนูดาแล้ว”

คนถูกปลุกยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง คนปลุกจึงเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นอีกระดับหนึ่งพร้อมๆ กันกับอุณหภูมิความร้อนของอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นอีกระดับเช่นกัน “ธินตื่นได้แล้ว จะตื่นดีๆ หรือจะให้แม่ใช้กำลังฮ่ะ”

ผู้หลับใหลยังคงนอนนิ่งอยู่ดังเดิม คราวนี้คุณหญิงนลินีไม่เพียงพูดแต่ปากหากแต่พูดพร้อมกระชากผ้าห่มผืนหนาที่บุตรชายห่มอยู่ออกอย่างแรงและใช้ฝ่ามือตบไปที่ต้นแขนของเขาอย่างแรง “จะไม่ยอมตื่นดีๆ ใช่มั้ย”

“อะไรกันครับคุณแม่” อธินหรี่ตาถามด้วยอาการงัวเงีย “ผมไม่ใช่ๆ เด็กๆ ที่คุณแม่ต้องมาปลุกไปโรงเรียนแต่เช้าแล้วนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวทั้งที่ยังนอนอยู่ในท่าเดิม

“แกก็เป็นซะอย่างนี้ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่โดนตีก็ไม่ยอมตื่น ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ใกล้เวลาที่ต้องไปรับหนูดาไปทานข้าวเย็นแล้วนะ มัวโอ้เอ้เดี๋ยวน้องจะรอนาน นัดแรกไปสายไม่ดีนะ” ผู้เป็นมารดาบ่นยืดยาวพลางเข้าไปฉุดบุตรชายตัวโตออกจากเตียงนอนหลังใหญ่

ชายหนุ่มนึกสนุกอยากแกล้งมารดาจึงแกล้งฝืนตัวไว้ เมื่อฉุดอธินออกจากเตียงไม่ได้คุณหญิงนลินีก็โมโหขึ้นมาอีกครั้งจึงตีเขาซ้ำลงไปที่เดิมอีกหนึ่งทีด้วยน้ำหนักมือที่แรงขึ้นกว่าครั้งแรก

“จะลุกมั้ยเจ้าเด็กดื้อ ดื้อตั้งแต่เล็กจนโต เมื่อไหร่แกจะหายดื้อสักที” คุณหญิงนลินีดุบุตรชายเสียงดังลั่นห้อง

“โอเคครับ โอเค ผมยอมแล้วคร้าบ คุณหญิงแม่ที่รัก” อธินหยอกเย้าผู้เป็นมารดาก่อนจะรีบวิ่งหนีฝ่ามือพิฆาตที่กำลังจะมาถึงตัวเป็นครั้งที่สาม

คุณหญิงนลินีมองบุตรชายวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

แพรวพรรณรีบวิ่งไปเกาะขอบหน้าต่างแล้วชะโงกหน้าออกไปมองด้านนอกทันทีที่ได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านและเมื่อเห็นว่าเจ้าของรถยุโรปคันหรูนั้นคืออธิน ชายหนุ่มผู้ซึ่งเธอเฝ้ารอการมาของเขาตลอดทั้งบ่าย กลีบปากบางได้รูปที่ถูกเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้มอย่างสมใจก่อนจะก้าวเท้าออกไปต้อนรับเขาอย่างระริกระรี้

“สวัสดีค่ะธิน” แพรวพรรณโปรยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดเข้าใส่ผู้มาเยือน

“แพรว” ชายหนุ่มเอ่ยชื่อหญิงสาวผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนเคยรักออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้ เขาคิดอยู่แล้วว่าจะต้องเจอเธอที่นี่แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้

“มารับคุณดาเหรอคะ” แพรวพรรณถามพลางชม้ายชายตา

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับแต่เพียงสั้นๆ แล้วมองผ่านหญิงสาวตรงหน้าเข้าไปภายในตัวบ้านเพื่อมองหาหญิงสาวอีกคนที่ถูกกล่าวถึง

“ธินเข้าไปนั่งรอข้างในก่อนดีกว่า” แพรวพรรณไม่เพียงพูดแต่ปากหากแต่ยังก้าวเข้ามาแตะแขนชายหนุ่มอย่างแนบสนิทดังเช่นที่เคยทำสมัยยังคบหากันอยู่อีกด้วย

อธินชักแขนตัวออกจากการเกาะเกี่ยวด้วยตระหนักดีกว่าเป็นกิริยาที่ไม่เหมาะสม อีกทั้งในเวลานี้เขาไม่ได้มีความรู้สึกรักเธอเหมือนอดีตอีกแล้ว “ถ้าคุณสมบัติมาเห็นภรรยาของเขาจับมือถือแขนผมอย่างนี้ มีหวังผมคงถูกตะเพิดออกจากบ้านไม่ทันแน่ๆ” ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริงเพื่อเน้นย้ำสถานะของอดีตคนรักว่าในปัจจุบันนี้เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะทำแบบนี้ได้อีกต่อไป ซึ่งเป็นผลให้คนฟังถึงกับชักสีหน้าเซ็งในอารมณ์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นไม่กี่วินาทีแพรวพรรณก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินนำอธินเข้าไปนั่งรอนวินดาภายในบ้าน

“มาแล้วเหรอ” นายสมบัติร้องทักทันทีที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามายังห้องรับแขก

“สวัสดีครับคุณลุง” อธินกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ผู้อาวุโส

แพรวพรรณรีบผละออกห่างจากอธินแล้วเดินเข้าไปหาสามีวัยปลายคนที่นั่งอยู่ที่โซฟารับแขกพร้อมหันไปสั่งสาวใช้ที่ยกน้ำมาเสิร์ฟให้แก่อธินว่า “แป๋ว ไปเรียนคุณดานะว่าคุณอธินมาแล้ว ให้คุณดาเธอรีบลงมาได้แล้ว” สาวใช้รับคำแล้วรีบรุดไปปฏิบัติตามคำสั่งคุณผู้หญิงของบ้านทันที

“มาตรงเวลาดีนี่” นายสมบัติยิ้มพอใจ

“ผมไม่อยากให้ดารอนาน” ชายหนุ่มเลือกคำตอบที่คิดว่าเหมาะที่สุดแทนที่จะตอบไปตามความจริงว่าที่ต้องรีบมานั้นเป็นเพราะคุณหญิงนลินีไปขุดเขาออกจากเตียงและเร่งให้เขาออกมารับนวินดาให้ตรงเวลา มิเช่นนั้นเขาคงยังมีความสุขอยู่กับการหลับใหลในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำอยู่เป็นแน่