บทที่ 52

บทที่ 12

“ว้าย! ผู้ชายคนนั้นมาพักที่นี่หรือแก หล่อลากไส้เลยว่ะ เห็นแล้วเปรี้ยวปาก” พนักงานเสิร์ฟกะเทยคนหนึ่งเดินถือถาดถ้วยกาแฟที่เตรียมจะไปเสิร์ฟให้แขกปรี่เข้ามาที่เคาน์เตอร์ทันทีที่อธินเดินจากไป

“เขามาหาเพื่อน แต่เพื่อนเขาเช็คเอาท์ออกไปแล้วก็เลยฝากเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ฉันโทรไปบอกเพื่อนเขา”

พนักงานเสิร์ฟกะเทยตาลุกวาวแล้วรีบคว้ากระดาษโน้ตที่จดเบอร์โทรศัพท์ของอธินไปจากมือของเพื่อนสาวทันที

“นังนี่! อยากโดนไล่ออกหรือไง ผู้จัดการสั่งแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้วุ่นวายกับแขก” เพื่อนสาวดุพร้อมกระชากกระดาษโน้ตนั้นคืนกลับไป

“ก็ไม่ได้จะวุ่นวายอะไรนี่ ก็แค่ขอดูเบอร์เฉยๆ”

“ฉันรู้ทันแกหรอกน่า”

สาวแท้และสาวเทียมยื้อแย่งกระดาษโน้ตใบเล็กกันเป็นพัลวันแล้วจู่ๆ ถาดกาแฟก็คว่ำลงราดรดกระดาษนั้นจนเละเทะ พนักงานต้อนรับสาวรีบหันไปคว้าทิชชู่ใกล้มือมาซับกาแฟออกทันทีแต่กระดาษใบน้อยก็บอบบางเกินกว่าจะทานทน มันจึงเปื่อยยุ่ย มิหนำซ้ำชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของอธินที่จดไว้ก็เลือนจนมองไม่ออกว่าเป็นตัวเลขอะไรบ้าง

พนักงานทั้งสองก้มลงมองกระดาษเละๆ ใบนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากันพร้อมกับทำหน้าเหวอด้วยกันทั้งคู่!?

“เมจำได้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง”

นันทลีถามเมื่อขับรถออกจากรีสอร์ตได้พักใหญ่ คนถูกถามส่ายหน้าแล้วเอียงตัวหันหน้าเข้าหาคนถามซึ่งกำลังขับรถอยู่พร้อมจ้องหน้าเพื่อนรักอย่างตั้งอกตั้งใจฟัง

เมื่อเหตุการณ์ทั้งหมดถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของเพื่อนรัก เมษิตาก็แทบจะกัดลิ้นตัวเองให้สิ้นใจด้วยความอับอายที่เผลอเมามายและทำตัวอ่อนแอให้ชายแปลกหน้าเห็น แต่เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นโวยวายเสียงดังลั่นรถแทนเมื่อนึกถึงของสำคัญขึ้นมาได้

“แล้วสร้อยเมล่ะ เขาฝากไว้ที่ลีหรือเปล่า!?”

“เปล่า ลีนึกว่าเขาคืนให้เมแล้วซะอีก”

“ยังไม่ได้คืน คนไม่รักษาสัญญา หาความจริงใจไม่ได้เลย” เมษิตาเข่นเขี้ยวอย่างแค้นเคือง

“เขาคงลืมมั้ง เพราะเมื่อคืนตอนที่มาส่งเมก็ดึกมากแล้วด้วย” นันทลีพยามหาเหตุผลเพื่อทำให้เพื่อนรักใจเย็นลงแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

เมษิตาหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะโทร. ไปถามที่รีสอร์ตว่าอธินได้นำสร้อยคอมามาฝากคืนให้เธอหรือเปล่า อย่างน้อยเธอก็พยายามมองโลกในแง่ดีว่าถ้าเขาลืมจริง เช้านี้เขาก็ต้องมาหาเธอที่รีสอร์ตเพื่อจะเอาสร้อยมาคืนให้ แต่แล้วเมษิตาก็ต้องหัวเสียหนักเข้าไปอีกเมื่อเธอหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดขึ้นมาแล้วพบว่าโทรศัพท์แบตหมด

“แบตหมด อะไรกันเนี่ย!” หญิงสาวกระแทกโทรศัพท์ลงกับหน้าตักของตัวเองอย่างหงุดหงิด

“ใจเย็นนะเม เอาโทรศัพท์ลีไปโทร. ก็ได้” นันทลีกล่าวกับเพื่อนรักพลางยื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้

“เมจำเบอร์รีสอร์ตไม่ได้ เมเมมฯ ไว้ในเครื่อง” เมษิตาบ่นอุบอิบ

“ดูในใบเสร็จรับเงินที่เช็คเอาท์มาเมื่อกี้นี้ซิ น่าจะมีเบอร์อยู่นะ”

เมษิตาหยิบใบเสร็จรับเงินขึ้นมาดูซึ่งมีหมายเลขโทรศัพท์ของรีสอร์ตอยู่ด้านบนสุดจริงๆ จากนั้นหญิงสาวเจ้าอารมณ์จึงกดโทรศัพท์โทร. ออกไปยังหมายเลขของแผนกต้อนรับส่วนหน้าของรีสอร์ตทันที เมื่อได้ยินปลายสายตอบรับเมษิตาก็กรอกเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปกติที่สุดลงไปเพราะไม่อยากพาลอารมณ์เสียใส่คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

“ฉันชื่อเมษิตานะคะ เพิ่งเช็คเอาท์ออกจากบ้านพักเลขที่ C18 เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาแต่ลืมไปว่าต้องรอของสำคัญจากเพื่อนก่อน ไม่ทราบว่ามีใครมาหาฉันหรือเอาอะไรมาฝากไว้ให้บ้างมั้ยคะ”

“เอ่อ ไม่มีเลยค่ะ” เสียงปลายสายอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบปฏิเสธ ก็จะให้พนักงานต้อนรับรายนี้ตอบไปตรงๆ ได้อย่างไรว่ามีชายหนุ่มมาหาเมษิตาและฝากเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อกลับไว้ให้แต่เธอและเพื่อนกะเทยของเธอกลับทำเบอร์โทรศัพท์ของชายหนุ่มผู้นั้นเปียกกาแฟจนเละเทะอ่านไม่อออกไปเสียแล้ว

“แน่ใจเหรอคะ เขาฝากไว้กับพนักงานคนอื่นหรือเปล่า ยังไงช่วยถามให้หน่อยนะคะ เพราะของที่เขาจะเอามาให้มันสำคัญกับฉันมาก” เมษิตาไม่ละความพยายามลงง่ายๆ

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับสาวทิ้งจังหวะไว้สักครู่โดยที่ไม่ได้ตรวจสอบกับพนักงานคนอื่นอย่างที่บอกออกไปเพราะอะไรเป็นอะไรพนักงานรายนี้รู้อยู่แก่ใจดีอยู่แล้ว หากแต่เธอต้องทำทีเป็นตามใจลูกค้าเพื่อป้องกันไม่ให้ลูกค้าเกิดความไม่พอใจจนเรื่องราวลุกลามใหญ่โตจนถึงขั้นมีการตรวจสอบ หากเป็นเช่นนั้นตัวเธอเองก็จะเดือดร้อนได้

“ตรวจสอบให้อย่างละเอียดแล้ว ไม่มีจริงๆ ค่ะ” พนักงานต้อนรับยืนยันผ่านสายโทรศัพท์อย่างหนักแน่นแต่ก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อยว่าคนต้นสายจะจับพิรุธได้

เมษิตาไม่รู้จะทำอย่างไรได้อีกแล้วจึงกดตัดสัญญาณโทรศัพท์แล้วกล่าวอย่างขุ่นเคืองเต็มที่

“อย่านึกนะว่าฉันจะตามหานายไม่เจอ นายอธิน คนไม่รักษาคำพูด” เมษิตานึกเกลียดอธินขึ้นมาอย่างจับขั้วหัวใจกับการไม่รักษาสัญญาของเขา

“แล้วเมรู้เหรอว่าบ้านคุณธินอยู่ที่ไหน” นันทลีสงสัย

“ก็พอจะเดาได้” ผู้พูดมีประกายตามุ่งมั่นและมั่นใจว่าเธอจะสารถตามหาเขาพบได้ไม่ยากเพราะคนใกล้ชิดชายหนุ่มเช่น คุณหญิงนลินีหรือนวินดาก็ล้วนเป็นที่รู้จักกันดีในวงสังคมการจะแกะรอยตามหาอธินคงไม่ใช่เรื่องยากหากเริ่มต้นจากบุคคลเหล่านี้

อธินขับรถออกจากหัวหินตรงเข้ากรุงเทพฯ เพียงลำพังหลังจากที่ไปหาเมษิตาที่รีสอร์ตแล้วไม่พบ ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงเศษๆ ก็มาถึงกรุงเทพฯ หากแต่เขายังไม่อยากเข้าบ้านจึงแวะไปที่สตูดิโอถ่ายภาพของตนเองก่อน เมื่อไปถึงสตูดิโอเขาก็เดินตรงดิ่งไปยังห้องทำงานที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในโดยไม่ใส่ใจทักทายลูกน้องสองสามคนที่นั่งทำงานกันอยู่ด้านหน้าซึ่งผิดไปจากทุกครั้งที่ชายหนุ่มจะต้องทักทายหยอกล้อกับลูกน้องอย่างเป็นกันเองทุกครั้งที่เขาเข้าสตูดิโอ

ห้องทำงานของอธินเป็นห้องขนาดกลางมีโต๊ะทำงานสองตัวตั้งอยู่คนละมุม ตัวหนึ่งเป็นโต๊ะทำงานของเขาเองและอีกตัวหนึ่งเป็นของปราบดาหุ้นส่วนผู้ร่วมก่อตั้งของสตูดิโออัลตร้าแห่งนี้

“มาแล้วเหรอเพื่อน” ปราบดาซึ่งนั่งจดจ่อยู่กับงานในจอคอมพิวเตอร์ร้องทักขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน

“เออ” อธินตอบรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แล้วกระแทกตัวลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งอย่างเซ็งในอารมณ์

“เป็นอะไร ฟังเสียงไม่ค่อยดีเลย”

“หลายเรื่อง จะให้เล่าเรื่องไหนก่อนล่ะ”

“เล่ามาทีละเรื่อง” ปราบดาพูดทั้งที่ไม่ละสายตาจากงาน

“แม่กูมัดมือชก นัดคุณดาให้กูพาไปกินข้าวเย็นนี้”

ปราบดาเงยหน้าออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า “มีนัดกินข้าวกับสาวสวยขนาดนั้น มึงยังจะมาทำหน้าเหมือนหมาโดนบังคับให้กินข้าวบูดแบบนี้อีกเหรอวะ ถ้าเป็นกูนะคงไม่รอให้ถึงเย็นหรอก จะรีบไปหาคุณดาซะเดี๋ยวนี้เลย” ปราบดาว่าพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ

“ถ้าไปในฐานะเพื่อนหรือคนรู้จักมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่มึงก็รู้ว่าแม่กูต้องการอะไร ขนาดแม่กูเห็นว่ากูมีแฟนแล้วยังไม่ยอมรามือง่ายๆ เลย” อธินพูดอย่างเหนื่อยใจเต็มทน

ปราบดาหัวเราะลั่นห้องทันทีเมื่อสิ้นประโยคของอธิน ทั้งสองคบตั้งแต่อนุบาลจนจบมหาวิทยาลัยและจนกระทั่งมาร่วมหุ้นเปิดสตูดิโอด้วยกันในขณะนี้ ไส้กี่ขดต่อกี่ขดทั้งสองก็เห็นของกันและกันมาจนหมดสิ้น ดังนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่อธินจะแอบไปมีแฟนโดยที่เขาไม่ระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อน

“ขำอะไรของมึงวะ” อธินนึกฉุน

“มึงนึกว่าแผนตื้นๆ ของมึงจะหลอกแม่มึงได้เหรอวะ แม้แต่กูยังไม่เชื่อเลยว่าคุณเมเป็นแฟนมึงจริงๆ” ปราบดาพูดพลางเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนสนิทแล้วยิ้มกริ่ม “บอกมาซะดีๆ ว่าคุณเมเป็นใคร มาจากไหน สาวสวยขนาดนั้นทำไมกูไม่เคยรู้จักมาก่อน”

“คนที่กูอยากให้เชื่อไม่ใช่แม่หรือมึง แต่เป็นดา”

อธินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดของปราบดาเพราะไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่มันก็ไม่ใช่สาระสำคัญ คนสำคัญที่เขาอยากให้เชื่อคือนวินดาเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะเขาต้องการให้เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้เพื่อทุกอย่างจะได้จบลงอย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้อธินยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอย่างไรให้หญิงสาวหัวอ่อนอย่างนวินดาลุกขึ้นมาขัดใจบิดาจอมบงการอย่างนายสมบัติ

“มึงก็ทำตัวให้เลวสุดๆ สิ คุณดาจะได้เกลียดมึง ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนที่ชอบชายเลวๆ หรอก กูเห็นในละครชอบใช้มุกนี้กัน” ปราบดาเสนอทางออกแบบสิ้นคิดให้เพื่อนรัก

“คนอย่างกูไม่เคยหยาบคายกับผู้หญิง” ปากปฏิเสธหากแต่แววตากลับมีประกายความคิดบางอย่างปรากฏขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“นอกจากเรื่องคุณดาแล้วยังมีเรื่องอะไรอีก” ปราบดาถามถึงเรื่องต่อไป

“แม่กูจะให้เลิกทำงานถ่ายภาพ เลิกทำสตูดิโอแล้วให้ไปช่วยงานที่บริษัท ต่อไปมึงคงต้องทำคนเดียวแล้วนะ” อธินพูดพลางระบายลมหายใจออกมาอย่างอ่อนล้าเต็มทน

“เมื่อไหร่” ปราบดาถามเสียงนิ่งเรียบโดยไม่มีอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด เพราะเรื่องนี้เขารู้ดีอยู่แล้วว่าคุณหญิงนลินีอนุญาตให้อธินทำงานตามความฝันของเขาเพียงแค่สามปีเท่านั้น เมื่อครบกำหนดอธินต้องกลับไปช่วยบริหารกิจการของครอบครัว

“อีกสามเดือน”

“งั้นก็ถ่ายแฟชั่นเครื่องเพชรเซ็ตนี้เป็นงานส่งท้ายก็แล้วกันนะเพื่อน” ปราบดากล่าวหน้าตาเฉย

“ไอ้บ้า! รับงานถ่ายแบบเครื่องเพชรทำไมไม่ถามกูก่อน มึงก็รู้ว่างานแบบนี้กูไม่ชอบ” อธินโวยวายทันทีที่ได้ยินว่าเพื่อนรักรับงานที่เขาเกลียดโดยไม่ถามความสมัครใจของเขาก่อน

“งานนี้ขัดไม่ได้จริงๆ เพราะเจ้าของงานเป็นเพื่อนกับแม่กู แม่ขอร้องให้ช่วย อีกอย่างเจ้าของงานเขาก็ชื่นชอบฝีมือการถ่ายภาพของมึงมาก ขอร้องเถอะนะเพื่อน ถือว่าเห็นแก่หน้าแม่กูสักครั้ง” ปราบดาอ้อนวอน

“รับก็รับวะ เห็นแก่แม่มึงหรอกนะ แล้วส่งรายละเอียดงานมาให้กูดูด้วยก็แล้วกัน” อธินตอบรับอย่างจำยอมแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่บอกกล่าว

“จะไปไหน” ปราบดาร้องถาม

“กลับบ้าน” อธินตะโกนตอบโดยไม่หันกลับไปมองคนถามแล้วเดินตัวปลิวออกจากห้องไป