บทที่ 54

บทที่ 14

ประตูห้องนอนไม้สักสลักลายอย่างประณีตของนวินดาถูกเคาะเบาๆ สองถึงสามครั้งเพื่อเป็นเป็นสัญญาณแจ้งให้ผู้เป็นเจ้าของห้องทราบว่ามีบุคคลภายนอกต้องการเข้าไปด้านใน

“เข้ามาได้จ้ะ ประตูไม่ได้ล็อค”

บานประตูหนาถูกเปิดออกทันทีที่เสียงเล็กหวานกล่าวอนุญาต “คุณผู้หญิงให้มาเรียนคุณดาว่าคุณอธินมาแล้วค่ะ”

“ไปบอกคุณพ่อกับคุณแพรวนะว่าอีกสักครู่ดาจะลงไป”

“ค่ะ” สาวใช้ซึ่งค้อมตัวอยู่ใกล้เจ้านายสาวรับคำแล้วเดินออกจากห้องไป

นวินดาลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้า ใบหน้าและทรงผมอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งก่อนจะลงไปพบอธินที่ด้านล่าง ในยามนี้ดวงตาคู่ที่เคยหวานนั้นกลับท่วมท้นไปด้วยความหม่นหมองอย่างปิดไม่มิด

“ถ้าพี่ธินไม่ได้มีคุณเมอยู่แล้ว ดาคงไม่ลำบากใจแบบนี้” หญิงสาวพึมพำเบาๆ

เมื่อลงมายังชั้นล่างนวินดาก็ตรงเข้าไปกล่าวทักทายอธินที่นั่งคอยอยู่ที่ห้องรับแขก พร้อมหน้ากับนายสมบัติและแพรวพรรณแต่ยังมิทันจะได้ทักทายอะไรกันมากมายนักผู้เป็นบิดาก็รีบไล่สองหนุ่มสาวให้ออกจากบ้านด้วยเกรงว่ารถจะติด แพรวพรรณมองอธินและนวินดาเดินเคียงกันไปด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟริษยา

อธินขับรถออกจากคฤหาสน์หรูของนวินดาได้ครู่ใหญ่ แต่ยังไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าจะพาหญิงสาวไปรับประทานอาหารเย็นที่ไหนดี เขาจึงเอ่ยปากถามเผื่อว่าเธอจะมีร้านที่อยากไปอยู่ในใจบ้างแล้ว

“ดาอยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ”

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวตอบแต่เพียงสั้นๆ แล้วนิ่งเงียบ

“ดูเหมือนดาไม่ค่อยอยากคุยกับพี่เท่าไหร่” อธินพูดโพล่งออกมาอย่างที่คนฟังเองก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะถามพูดตรงๆ เช่นนี้

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ดาแค่ไม่ชินกับการที่ต้องไปดินเนอร์กับแฟนคนอื่น” นวินดาตอบด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจอยู่ในที

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ อย่างพอใจกับท่าทีที่นวินดาแสดงออกมา เขาต้องหาทางทำให้หญิงสาวไม่พอใจให้มากกว่านี้ มากจนกระทั่งเธอทนไม่ไหวและเป็นฝ่ายปฏิเสธการจับคู่ในครั้งนี้ให้ได้

“คุณเมคงไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่ดามากับพี่ธิน” หญิงสาวยังคงพูดต่อ

“นั่นซินะ คุณเมยิ่งเป็นคนขี้หึงอยู่ด้วย” ชายหนุ่มไหลตามน้ำทันที

นวินดาหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ “ดาทราบว่าเรื่องวันนี้เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่จัดการให้โดยที่เราสองคนต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ แต่ดาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ ธินถึงยอมมากับดา”

“แล้วทำไมดาถึงยอมมากับพี่” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับย้อนถามด้วยคำถามเดียวกันซึ่งอีกฝ่ายก็ยากที่จะหาเหตุผลมาอธิบายเช่นกัน

“พี่ธินไม่กลัวคุณเมเธอจะเข้าใจผิดเหรอคะ” นวินดาอดไม่ได้ที่จะกล่าวถึงเมษิตา เพราะถึงอย่างไรชายหนุ่มที่เธอมาด้วยในวันนี้ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของผู้หญิงอีกคนซึ่งเธอจะละเลยไม่ใส่ใจความรู้สึกของเธอคนนั้นไปไม่ได้

“คุณเมเข้าใจเรื่องระหว่างเราดี” ชายหนุ่มกล่าวพลางพยายามนึกหาความมีเหตุผลจากหญิงสาวผู้ที่ถูกกล่าวถึงแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

“อีกอย่างดาเป็นเพื่อนธารก็เหมือนเป็นน้องสาวของพี่ แล้วทำไมพี่จะไปทานข้าวกับน้องสาวไม่ได้” น้ำเสียงของอธินค่อนไปทางเอ็นดูมากกว่าไปในทางชู้สาวจนคนฟังรู้สึกได้

นวิดาหน้าเจื่อนไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘น้องสาว’ จากปากของอธิน หากแต่เธอก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้รวดเร็วจนคนที่กำลังมีสมาธิอยู่กับการขับรถไม่ทันสังเกต

“ว่าแต่เราจะทานอะไรกันดีครับ” ชายหนุ่มถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเริ่มขับรถมาไกลอย่างไร้จุดหมาย

“ดาทานอะไรก็ได้ค่ะ แล้วแต่พี่ธิน”

อธินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ถ้าอย่างนั้นพี่จะพาดาไปทานก๋วยเตี๋ยวคุณชายก็แล้วกัน ร้านนี้เป็นร้านประจำของพี่ เวลาทำงานดึกๆ ก่อนเข้าบ้านพี่ก็แวะฝากท้องที่ร้านนี้”

“ก๋วยเตี๋ยวคุณชาย ชื่อฟังดูไฮโซจังเลยนะคะ”

“ไฮโซหรือเปล่า เดี๋ยวก็รู้ครับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

อธินขับรถมาถึงบริเวณด้านข้างอาคารหรูแห่งหนึ่งแล้วถอยรถเข้าจอดอย่างคุ้นเคย

“ถึงแล้วครับ” เขาหันไปบอก หญิงสาวที่นั่งมาด้วยกัน จากนั้นจึงเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปยืนบิดซ้ายบิดขวาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบ เมื่อเห็นว่านวินดายังไม่ยอมตามลงมาเขาจึงเปิดประตูรถด้านที่ตัวเองยืนอยู่แล้วก้มหน้าเข้าไปเรียก “ถึงแล้วครับดา ลงมาได้แล้ว”

นวินดางุนงงที่อธินไม่เดินมาเปิดประตูรถให้เธออย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำต่อหญิงสาวที่ตนพามาออกเดตด้วย ซึ่งผิดจากชายหนุ่มทุกคนที่เคยปฏิบัติต่อเธอ แต่ถึงอย่างไรหญิงสาวก็ยังคงซ่อนอาการนั้นไว้ได้อย่างดีแล้วเปิดประตูรถออกมาด้วยตัวเอง

“ร้านนี้เหรอคะ” นวินดาถามพลางแหงนหน้ามองอาคารสูงสี่ชั้นที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปซึ่งขัดกับชื่อก๋วยเตี๋ยวคุณชายที่อธินบอกอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่ครับ ร้านที่พี่จะพาดาไปอยู่ฝั่งโน้น แต่ที่นั่นไม่มีที่จอดรถเราเลยต้องจอดรถไว้ที่นี่แล้วเดินข้ามถนนไป” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับชี้มือไปยังอีกฝั่งของถนน

“ร้านอาหารอะไรกันคะทำไมถึงไม่มีที่จอดรถ” หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้

อธินเพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้าบอกให้นวินดาเดินตามเขาไปแทนการตอบคำถาม ชายหนุ่มร่างสูงเดินนำหญิงสาวข้ามไปยังอีกฟากของถนนแล้วพาเดินเลาะไปตามทางเดินเท้าแคบๆ ที่ปูด้วยอิฐตัวหนอนซึ่งบางช่วงอิฐก็หลุดออกจนเป็นหลุมลึกจนทำให้หญิงสาวผู้สวมรองเท้าส้นสูงเกือบสามนิ้วต้องใช้ความระมัดระวังในการเดินทุกย่างก้าว ร่างสูงที่เดินนำหน้าหันมามองผู้อยู่เบื้องหลังที่กำลังเดินตามเขาด้วยความทุลักทุเลแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหนึ่งว่าเขากำลังแกล้งเธอมากเกินไปหรือไม่

“ถึงแล้วครับร้านก๋วยเตี๋ยวคุณชาย” อธินบอกเมื่อเดินมาสุดทางพลางหันไปมองหญิงสาวเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเธอ

นวินดากวาดตามองไปทั่วบริเวณลานกว้างซึ่งมีรถเข็นขายอาหารนานาชนิดตั้งอยู่อย่างแออัดและหยุดสายสายตาไว้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวชายสี่บะหมี่เกี๊ยวที่อธินชี้ให้ดู ร้านนี้เป็นเพียงร้านรถเข็นที่มีโต๊ะสังกะสีเก่าๆ ตั้งอยู่เพียงสี่ถึงห้าโต๊ะเท่านั้น

“เนี่ยเหรอคะก๋วยเตี๋ยวคุณชายที่พี่ธินบอก” หญิงสาวทำหน้าเจื่อนแล้วหลุดปากถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าอธินจะพาเธอมาสถานที่แบบนี้

“ชายสี่บะหมี่เกี๊ยวยังไงล่ะครับ” อธินตอบรับพลางดึงมือหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะริมสุดที่ว่างอยู่ ซึ่งคนถูกดึงก็เดินตามไปอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก

“เราจะทานที่นี่จริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวถามย้ำอีกครั้งเผื่อว่าคนที่พาเธอมาจะเปลี่ยนใจ

“ดาทานไม่ได้เหรอ” อธินจงใจถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าคุณหนูอย่างนวินดาคงจะไม่เคยชินกับสถานที่แบบนี้แน่นอน

“เอ่อ ได้ค่ะ ดาทานได้” นวินดาก้มหน้าซ่อนรอยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความน้อยใจที่เดตแรกของเธอกับอธินไม่ได้สวยหรูอย่างที่เธอวาดหวัง

จากความคิดแรกที่อธินอยากแกล้งให้นวินดาไม่พอใจในตัวเขาแต่เมื่อสังเกตเห็นอาการของหญิงสาวเขาก็อดที่จะสงสารและรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ การนั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างถนนคงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนทั่วไปแต่สำหรับนวินดาผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างคุณหนูทุกกระเบียดนิ้วคงไม่ใช่เรื่องปกติ แต่ในเมื่อเหตุการณ์ล่วงเลยมาถึงขนาดนี้แล้วเขาคงต้องปล่อยให้มันดำเนินต่อไปจนจบ

เมษิตาขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากที่แวะส่งนันทลีที่คอนโดมิเนียมกลางกรุงเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าถนนสายที่หญิงสาวกำลังขับรถเคลื่อนผ่านอยู่นี้จะไม่ใช่ถนนสายหลักแต่ก็มีรถลาวิ่งกันขวักไขว่ หญิงสาวกำลังเพลินกับเพลงที่เปิดคลอเบาๆ แต่แล้วจู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นกรีดอารมณ์สุนทรีของเธอให้ขาดลงในฉับพลัน เมษิตาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูชื่อที่แสดงบนหน้าจอก่อนที่จะรับสาย

“ลีมีอะไร เพิ่งจะแยกกันเมื่อกี้นี้เองนะ”

“คุณแม่เพิ่งโทร. มาบอกว่าพรุ่งนี้มีประชุมที่ออฟฟิศตอนเก้าโมงเช้า ให้เราสองคนไปประชุมแทน” ปลายสายเน้นเสียงหนักแน่นอย่างเป็นงานเป็นการ

“ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเมเลยนี่ ลีเป็นผู้จัดการ เป็นลูกสาวประธานบริษัท ลีก็ไปประชุมแทนท่านสิ” เมษิตาบอกเพื่อนสาวไปอย่างไม่เห็นความจำเป็นว่าตนเองจะต้องเข้าร่วมประชุมด้วยสักนิด

“เมอย่าทำเหมือนมันเป็นเรื่องไม่สำคัญสิ งานนี้เป็นการประชุมเพื่อวางแผนงานการเปิดตัวเครื่องเพชรคอลเลคชั่นใหม่ของบริษัทเลิฟไดมอนด์นะ ในฐานะที่เมเป็นจิวเวอรี่ดีไซน์เนอร์ เป็นคนออกแบบเครื่องเพชรคอลเลคชั่นนี้ เมต้องไปร่วมประชุมด้วยว่าต้องการให้อิมเมจของแฟชั่นชุดนี้ออกมาแบบไหน ลีก็เป็นแค่ผู้จัดการฝ่ายการตลาดและประชาสัมพันธ์คงไม่เข้าใจงานของเมได้ลึกซึ้งเท่าเมหรอกนะ” นันทลีพูดยาวเหยียด

“โอเค เมไปก็ได้ พอใจหรือยัง หยุดบ่นได้แล้ว” เมษิตารับปากอย่างคร้านจะต่อปากต่อคำไปมากกว่านี้

คนปลายสายกำลังจะขยับปากพูดต่อแต่ก็ถูกเมษิตาตัดบทไปเสียก่อน “แค่นี้ก่อนนะลี เมคิดว่าเมเจอเจ้าหัวขโมยตัวแสบแล้วล่ะ” หญิงสาวรีบกดตัดสัญญาณโทรศัพท์แล้วโยนเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วลงบนเบาะว่างข้างคนขับทันที

เมษิตาเขม้นมองเป้าหมายผ่านกระจกมองหลังจนมั่นใจว่าไม่ผิดตัว จากนั้นจึงเหยียบเบรกรถอย่างกะทันหันจนรถคันที่ขับตามมาเกือบจะชนท้ายเข้าให้ “นายอธิน นายจริงๆ ด้วย” ภาพที่ปรากฏแก่สายตาหญิงสาวนั้นคืออธินและนวินดากำลังยืนรอจังหวะข้ามถนนเพื่อกลับไปยังรถที่จอดไว้อีกฝั่ง

หญิงสาวพยายามหาทางกลับรถแต่ด้วยความแออัดของท้องถนนทำให้หาจังหวะกลับรถได้ยากเต็มที เมษิตามองผ่านกระจกมองหลังอีกครั้งก็พบว่าอธินพานวินดาข้ามไปยังอีกฝั่งของถนนแล้ว เธอจึงตัดสินใจเบี่ยงรถเข้าจอดที่ข้างทางแล้วดีดตัวเองออกจากรถอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วิ่งย้อนกลับไปหาเป้าหมายอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่ว่าเมษิตาจะเร่งฝีเท้าอย่างไรก็ยังช้ากว่าอธิน อยู่ดี เพราะเมื่อเธอวิ่งมายังจุดที่เป้าหมายของเธอยืนอยู่เมื่อครู่และมองไปยังอีกฝั่งของถนนก็พบว่าวชายหนุ่มผู้นั้นได้เคลื่อนรถออกไปเสียแล้ว

“โธ่เอ๊ย!” เมษิตาสบถออกมาอย่างหัวเสีย “วันนี้นายอาจจะรอด แต่ถ้าเจอกันคราวหน้านายไม่รอดแน่” หญิงสาวกล่าวอาฆาตพลางมองตามจนกระทั่งรถยนต์ของอธินลับตาไป