บทที่ 5

ในเวลาเช้า รถยนต์คันหรูแล่นเข้าไปจอดนิ่งอยู่หน้าบ้านของคุณยายเสาวรส สักครู่ประตูด้านข้างคนขับก็ถูกเปิดออกโดยผู้ที่นั่งอยู่ภายใน จากนั้นคุณนายสร้อยสุดาก็ก้าวออกมายืนเชิดหน้าอย่างคนถือตัว สตรีวัยกลางคนหน้าแฉล้มแต่งตัวจัด และมีเครื่องประดับเพชร ทอง แพรวพราวเต็มตัวผู้นี้ เป็นภรรยาม่ายของนายตำรวจใหญ่ประจำจังหวัดเชียงใหม่ สามีของเธอเสียชีวิตขณะเข้าปราบปราบผู้ก่อการร้ายเมื่อหลายปีก่อน คุณนายสร้อยสุดามีรีสอร์ตขนาดกลาง ซึ่งมีพื้นที่อยู่ติดด้านท้ายรีสอร์ตของยายเสาวรส แต่เมื่อสามีเสียชีวิต ธุรกิจรีสอร์ตของเธอก็ซบเซาลง เพราะขาดผู้บริหารงาน

               ประตูรถด้านคนขับถูกเปิดออกในเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นร่างขาวท้วมของชานนท์ ผู้มีความสูงเพียงห้าฟุต ก็ก้าวออกมายืนปั้นหน้าหล่อ ทั้งที่ความจริงแล้ว ชายผู้นี้ห่างไกลจากคำว่า ‘หล่อ’ อยู่มากโข ด้วยใบหน้ารูปเหลี่ยม คิ้วหนาเป็นแผ่น คล้ายตัวการ์ตูนเด็กชายจอมทะเล้นชาวญี่ปุ่น ซึ่งดูแล้วไม่เข้ากับดวงตาเรียวรีที่ส่อแววเจ้าเล่ห์อยู่ตลอดเวลา จมูกเป็นสันโด่ง ช่วงปลายใหญ่คล้ายผลชมพู่ขนาดย่อม ริมฝีปากที่ชอบยกยิ้มมุมปากอยู่เนืองๆ นั้น ก็ค่อนข้างหนา จะมีดีอยู่อย่างเดียวก็คือ ผิวที่ขาวละเอียดดังเช่นชาวเหนือส่วนใหญ่เท่านั้นเอง

               “รีบเข้าไปข้างในกันได้แล้วชานนท์” คุณนายสร้อยสุดาเร่งบุตรชาย

               “เดี๋ยวก่อนครับคุณแม่” ชานนท์ร้องเรียกผู้เป็นมารดา ซึ่งขณะนี้ก้าวนำหน้าเขาไปหลายก้าวแล้ว

               คุณนายสร้อยสุดาชะงักเท้า แล้วหันมาดุบุตรชายตาเขียว “อย่ามากเรื่องได้มั้ย รีบเดินตามมาเร็วๆ เข้า”

               “คุณแม่คิดดีแล้วเหรอครับ ที่จะเอาเครื่องเพชรชุดนี้ไปให้ยายมะปราง ตอนนี้ฐานะทางบ้านเราก็ไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ” ชานนท์กล่าวพลางเหลือบตามองกล่องกำมะหยี่สีแดงกล่องใหญ่ในมือมารดา อย่างแสนเสียดาย

               คุณนายสร้อยสุดาชูกล่องเครื่องเพชรในมือขึ้น แล้วยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะพูดกับบุตรชายว่า “ถ้าคิดจะตกปลาใหญ่ก็อย่าเสียดายเหยื่อ เอาไว้ให้แกแต่งงานกับยายมะปรางเมื่อไร ฉันจะเรียกคืนทุกบาท ทุกสตางค์ที่ลงทุนไปให้สาสมเชียวล่ะ” 

               “แต่ว่า...เหยื่อของคุณแม่ไม่ชิ้นใหญ่ไปหน่อยเหรอครับ ผมว่าให้ผมเอาไปต่อทุนน่าจะดีกว่านะครับ”

               “ถ้าแกอยากถูกไอ้พวกนักเลงคุมบ่อนมันยิงทิ้ง เพราะเอาเพชรปลอมไปหลอกมันก็เอาสิ!”

               “คุณแม่คิดจะใช้เหยื่อปลอมตกปลาเหรอครับ” ชานนท์รู้สึกทึ่งในความฉลาดแกมโกงของผู้เป็นมารดา

               คุณนายสร้อยสุดาใช้กล่องเครื่องเพชรเคาะศีรษะชานนท์อย่างแรง แล้วพูดว่า “ของมีค่าทุกอย่างในบ้าน แกก็เอาไปถลุงในบ่อนจนหมด แล้วแกคิดว่าบ้านเราจะยังเหลือเครื่องเพชรราคาแพงพวกนี้อยู่อีกอย่างนั้นเหรอ ไอ้ลูกไม่รักดี ตั้งแต่พ่อแกตายไป แกก็ไม่เคยคิดจะช่วยฉันดูแลรีสอร์ต จนตอนนี้รีสอร์ตกำลังจะเจ๊ง แบงค์จะมายึดอยู่เดือนสองเดือนนี้แล้ว ทรัพย์สมบัติอะไรก็แทบจะไม่มีเหลือ ไม่ใช่เพราะแกหรอกเหรอไอ้ลูกล้าง ลูกผลาญ”

               “โอ๊ย ผมเจ็บนะครับคุณแม่” คนถูกตีร้องเสียงดังลั่น

               “แค่นี้ยังน้อยไป ฉันไม่เอาเลือดหัวแกออก ที่ทำให้ฉันสิ้นเนื้อประดาตัวก็ดีแค่ไหนแล้ว ฉันจะให้โอกาสแกไถ่โทษ ด้วยการสูบเงิน สูบทอง จากยายมะปรางมาให้ฉันให้มากที่สุด ฉันอุตส่าห์ทำให้ยายเสาวรสยอมยกหลานสาวให้แกได้แล้ว ถ้าส่วนที่เหลือแกยังจัดการไม่ได้ ฉันจะตัดหางแกปล่อยวัดแล้วนะ” ผู้เป็นมารดาด่าจบก็สะบัดหน้าพรืด แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปภายในตัวบ้านทันที

ภายในห้องโถง คุณยายเสาวรสวัยเจ็ดสิบปี กำลังใช้แปรงขัดทำความสะอาดเครื่องเพชรอย่างเพลิดเพลินอยู่ที่โซฟาชุดสุดหรูกลางห้อง มือเหี่ยวย่นที่มีแหวนเพชรวงเขื่องประดับอยู่ที่นิ้วกลาง และแหวนเพชรวงเล็กอีกวงหนึ่งที่นิ้วนางหยุดชะงัก เมื่อเห็นสร้อยสุดาและชานนท์ก้าวเข้ามา

               “สวัสดีค่ะคุณเสาวรส” คุณนายสร้อยสุดายกมือขึ้นไหว้อย่างอ่อนช้อยยิ่งกว่านางงามเวทีใดๆ 

               “สวัสดีครับคุณยาย” ชานนท์เอ่ยทักพร้อมกระพุ่มมือไหว้ผู้อาวุโสอย่างนอบน้อมเช่นกัน

               “คุณสุดา ตานนท์ มากันแต่เช้าเชียว มีธุระอะไรรึ” ยายเสาวรสวางมือจากเครื่องเพชร แล้วเงยหน้าขึ้นทักทายสองแม่ลูก

               “แหม คุณเสาวรสก็พูดเป็นอื่นไปได้ค่ะ เราก็กำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันอยู่แล้ว ต้องมีธุระด้วยหรือคะ ถึงจะไปมาหาสู่กันได้”

“ฉันเห็นว่ามันยังเช้าอยู่น่ะคุณสุดา” ยายเสาวรสบอกเหตุผลด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ดิฉันตั้งใจเอาเครื่องเพชรมาให้หนูมะปรางไว้ใช้ในวันแต่งงานค่ะ” คุณนายสร้อยสุดากล่าวหน้าระรื่น แล้วยื่นกล่องเครื่องเพชรไปตรงหน้ายายเสาวรส ในขณะเดียวกัน สายตาก็แอบชำเลืองมองเครื่องเพชรมากมายที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้วยแววตาละโมบ

               “ไม่เห็นจะต้องลำบากเอาอะไรมาให้เลย นี่ฉันก็กำลังเลือกเครื่องเพชรไว้ให้ยายมะปรางใช้ในวันงานอยู่ แต่ยังไงก็ขอบใจมากนะ เดี๋ยวฉันจะเอาให้เขาดูก็แล้วกันว่าจะชอบมั้ย” ผู้อาวุโสกล่าวพลางเปิดกล่องเครื่องเพชรที่รับมาจากคุณนายสร้อยสุดาออกดูอย่างเผินๆ สักครู่ก็ปิดกล่อง แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างไม่ให้ความสนใจสักเท่าใด

               สองแม่ลูกลอบมองหน้ากัน แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ยายเสาวรสไม่ทันสังเกต ว่าเครื่องเพชรชุดนี้เป็นของปลอม

               “น้องมะปรางอยู่มั้ยครับคุณยาย” ชานนท์กวาดตามาองไปทั่วบริเวณ แล้วเอ่ยถามถึงว่าที่เจ้าสาวของตน 

               “เช้านี้ยายก็ยังไม่เห็นหน้าเห็นตาเหมือนกัน เดี๋ยวยายให้บัวบานไปตามมาให้นะ” เมื่อกล่าวจบยายเสาวรสก็หันไปบอกบัวบาน สาวใช้เก่าแก่ ซึ่งมีวัยไล่เลี่ยกับวิลาวัลย์ ให้ไปตามเฌอปรางค์ลงมาพบว่าที่เจ้าบ่าว บัวบานรับคำสั่งแล้วรีบลุกออกไปทันที แต่เพียงครู่เดียวก็วิ่งหน้าตาตื่นกลับมา

“เกิดเรื่องแล้วค่ะคุณท่าน!”

               “เกิดอะไรขึ้น” ยายเสาวรสเริ่มใจไม่ดี

               “คุณมะปรางหนีไปแล้วค่ะ นี่จดหมายที่คุณมะปรางทิ้งไว้ค่ะ” บัวบานส่งกระดาษสีขาว ขนาดเอสี่ที่ไม่มีรอยพับแม้แต่รอยเดียวส่งให้ยายเสาวรส

               คุณนายสร้อยสุดาและชานนท์มองหน้ากันเลิกลัก เมื่อได้ยินว่าเฌอปรางค์หนีออกจากบ้าน และก็เป็นชานนท์ที่เอ่ยขึ้นก่อน

               “น้องมะปรางหายไปไหนครับคุณยาย น้องมะปรางหนีผมไปไหนแล้วครับ โธ่...น้องมะปรางของพี่นนท์ ทำไมถึงได้ทำกับพี่นนท์อย่างนี้ ไม่มีเจ้าสาว แล้วพี่นนท์จะแต่งงานกับใคร นี่พี่นนท์ต้องเป็นม่ายขันหมากเหรอเนี่ย ไม่นะ...พี่นนท์รับไม่ได้ พี่นนท์เสียใจ...เสียใจที่สุด” ชานนท์แสร้งคร่ำครวญ บีบน้ำตาและตีหน้าเศร้าสุดชีวิต ทว่าภายในใจนั้น กำลังนึกเสียดายบ่อเงินบ่อทอง ที่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยต่างหาก

               “หยุดร้องไห้ก่อนนะนนท์ ให้คุณยายอ่านจดหมายก่อนดีกว่า เราจะได้รู้ว่าน้องหายไปไหน” คุณนายสร้อยสุดาแสร้งปลอบใจบุตรชาย แล้วหันไปเร่งเร้าให้ยายเสาวรสรีบอ่านจดหมาย

               มือเหี่ยวย่นของยาวเสาวรสสั่นระริกขณะที่ถือจดหมายของเฌอปรางค์ สายตาฝ้าฟางของหญิงชรา กวาดมองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงของหลานสาว ผ่านแว่นสายตากรอบสีทองอย่างเชื่องช้า

เรียนคุณยายที่รัก

            ในขณะที่คุณยายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ มะปรางคงจากคุณยายไปไกลแสนไกลแล้ว มะปรางกราบขอโทษ ที่ต้องหนีไปแบบนี้ แม้ว่ามะปรางจะเป็นลูกกำพร้า ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ แต่มะปรางก็มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ มะปรางยอมไม่ได้ ที่จะให้คุณยายจับแต่งงานกับคนที่มะปรางไม่ได้รัก ในเมื่อมะปรางขอร้องให้คุณยายยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้แล้ว แต่คุณยายไม่ยอม มะปรางก็ไม่มีทางเลือกอื่น ยกโทษให้หลานสาวคนนี้ด้วยนะคะ สักวันมะปรางจะกลับมากราบเท้าขอโทษคุณยายด้วยตัวเองค่ะ

รักคุณยาย

เฌอปรางค์

               ยายเสาวรสกำจดหมายไว้แน่น จนกระดาษแผ่นนั้นยับยู่ยี่ แล้วปล่อยให้ความเจ็บปวดในอดีตแผ่ตัวเข้าครอบคลุมพื้นที่หัวใจ ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานเท่ากับอายุของเฌอปรางค์ ยายเสาวรสเคยได้รับจดหมายแบบเดียวกันนี้จากสินี ผู้เป็นมารดาของเฌอปรางค์เช่นกัน แต่ต่างกันเพียงครั้งนั้น สินีเขียนจดหมายลา เพื่อหนีไปอยู่กับชายคนรัก ผู้ที่ยายเสาวรสไม่อนุญาตให้คบหาเท่านั้นเอง

               ‘ทำไมประวัติศาสตร์จะต้องซ้ำรอยด้วยนะ ทั้งลูกสาวและหลานสาวที่ฉันรักดั่งดวงใจ ทำไมถึงได้ทำร้ายจิตใจฉันขนาดนี้’ ยายเสาวรสนิ่งงันอยู่เนิ่นนาน และในที่สุดก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทว่าเจือความโกรธขึ้งอยู่ในทีว่า

               “ตามเจ้าเกลือมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

ภาคินใช้เวลาเพียงสิบนาที ในการขับรถกระบะโฟวีลคู่ใจจากไร่ดอกไม้เมืองหนาวซึ่งมีเนื้อที่กว่าหนึ่งร้อยไร่ ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไปเพียงไม่กี่กิโลเมตรกลับมาที่บ้าน เมื่อก้าวเข้าไปภายในห้องโถง ภาคินก็พบคุณนายสร้อยสุดา และชานนท์นั่งอยู่กับยายเสาวรส แต่ชายหนุ่มร่างสูง ผิวขาวจัดก็ไม่ได้ใส่ใจทักทาย เนื่องจากไม่ชอบหน้าสองแม่ลูกคู่นี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  

               “เกิดอะไรขึ้นครับคุณยาย” ภาคินเอ่ยถามอย่างร้อนรน เพราะไม่บ่อยนักที่ยายเสาวรสจะเรียกตัวมาพบด่วนแบบนี้

               ยายเสาวรสส่งจดหมายของเฌอปรางค์ให้หลานชายแทนคำตอบ และเมื่อเขาอ่านจนหมายจบ ก็อุทานเสียงดังลั่นห้อง

               “มะปรางหนีออกจากบ้าน!”

               “เกลือต้องไปตามน้องกลับมาให้ทันวันแต่งงานนะ” ผู้เป็นยายออกคำสั่งราวกับเป็นเรื่องง่าย เช่นการไปซื้อผักซื้อปลาที่ตลาดสด

               ภาคินระบายลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะตอบว่า “คุณยายก็ทราบว่ามะปรางหนีไปเพราะไม่อยากแต่งงาน ถ้าคุณยายอยากได้หลานสาวคืน ก็แค่ยกเลิกงานแต่งงานก็สิ้นเรื่อง”

               ชานนท์พรวดพราดลุกขึ้น แล้วกล่าวแย้งคำพูดของว่าที่พี่เขยว่า “อ้าว คุณเกลือ ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะครับ หรือว่าคุณเกลืออยากให้น้องสาวเป็นม่ายขันหมาก”

               ภาคินก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวชานนท์อย่างเหลืออด ด้วยความสูงหกฟุตกว่าของภาคิน เมื่อเทียบกับชานนท์ที่มีความสูงเพียงแค่ห้าฟุต ทำให้คนตัวสูงกว่าต้องก้มหน้าพูดกับคนตัวเตี้ยว่า “คนที่เป็นม่ายขันหมากคือคุณต่างหาก ถึงขนาดนี้แล้วยังคิดไม่ได้อีกรึไง ว่าที่น้องสาวผมต้องหนีออกจากบ้าน ก็เพราะไม่อยากแต่งงานกับคุณ”

               ชานนท์เห็นว่าตัวเองสู้ภาคินไม่ได้ทั้งทางด้านสรีระและเหตุผล ดังนั้นเขาจึงปรี่เข้านั่งข้างๆ ยายเสารส แล้วเกาะแขนของหญิงชราไว้มั่น จากนั้นก็สวมวิญญาณนักแสดงนอกจอ “ผมรักน้องมะปรางด้วยใจจริงนะครับคุณยาย ผมอยากแต่งงานกับน้องมะปราง อยากดูแลน้องมะปรางจริงๆ นะครับ ถ้าต้องอยู่โดยไม่มีน้องมะปราง ผมขอตายซะดีกว่า” 

               ยายเสาวรสยกมือขึ้นลูบศีรษะของชายหนุ่มที่ซบอยู่กับท่อนแขนของตนแล้วปลอบใจว่า “ใจเย็นๆ นะตานนท์ ยังไงยายก็จะต้องเอาตัวยายมะปรางกลับมาแต่งงานกับนนท์ให้ได้ เชื่อยายนะ”

               ชานนท์ลอบส่งรอยยิ้มสมใจให้คุณนายสร้อยสุดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ส่วนภาคินก็แอบทำหน้าเซ็ง ที่เห็นยายเสาวรสหลงว่าที่หลานเขยอย่างไม่ลืมหูลืมตา

               “เกลือต้องไปตามน้องกลับมาให้ทันงานแต่งงานให้ได้นะ” ยายเสาวรสออกคำสั่งซ้ำอีกครั้ง

               “คุณยาย...” ชายหนุ่มจะแย้ง แต่ก็ถูกผู้อาวุโสชิงตัดบทเสียก่อน

               “ไม่ต้องเถียง ทำตามที่ยายสั่ง”

“ผมไม่เห็นด้วยที่คุณยายทำแบบนี้”

               “ถ้าอย่างนั้น โครงการพัฒนาไร่ดอกไม้ให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงเกษตร ที่แกอยากจะทำนักหนาก็ไม่ต้องทำ ยายกำลังจะเขียนเช็คให้อยู่พอดี ก็ดีเหมือนกัน ยายจะได้ไม่ต้องเสียเงินตั้งสิบล้าน ให้แกไปทำโครงการที่ไม่รู้ว่าจะเกิดประโยชน์โภคผลอะไรขึ้นมาบ้างหรือเปล่า” ผู้เป็นยายงัดไม้ตายขึ้นมาต่อรองกับหลานชาย

               ภาคินไตร่ตรองข้อเสนอของยายเสาวรสนิ่งนาน เขาอยากพัฒนาไร่ดอกไม้เมืองหนาวให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงเกษตร เหมือนอย่างไร่องุ่นและฟาร์มต่างๆ ที่มีให้เห็นในหลายจังหวัด แต่ก็ติดที่ไม่มีเงินลงทุนมากพอ ชายหนุ่มเคยเสนอโครงการนี้ให้ยายเสาวรสเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ก็ยังไม่ได้รับความเห็นชอบ แต่แล้ววันนี้ผู้เป็นยายบอกว่ากำลังจะอนุมัติโครงการ และมันก็ทำให้เขาต้องเลือก ว่าจะทำเพื่อน้องสาว หรือทำเพื่อตัวเอง

               “ว่าไงเจ้าเกลือ ตกลงมั้ย” ยายเสาวรสเอ่ยถาม เมื่อเห็นหลานชายใช้เวลาคิดนานเกินไป

               “ตกลงครับ” ในที่สุดภาคินก็ตกปากรับคำ

               “มะปรางกลับมาเมื่อไร ยายจะเซ็นเชคให้ทันที” ยายเสาวรสยิ้มพอใจ

               “ให้ผมไปช่วยตามหาน้องมะปรางด้วยนะครับคุณเกลือ” ชานนท์รีบเสนอตัว

               “ไม่ต้อง เกะกะ” ภาคินตอบอย่างรำคาญใจ

               “ก็ผมเป็นห่วงน้องมะปรางนี่ครับ” ชานนท์แสร้งตีหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเรียกคะแนนสงสารจากยายเสาวรส

               “น้องผม ผมไปตามหาเองได้” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง แล้วหันไปพูดกับยายเสาวรสว่า “ถ้าคุณยายอยากให้ผมตามหามะปรางให้เจอไวๆ ก็ช่วยบอก ‘ไอ้เตี้ย’ นี่ให้อยู่ห่างๆ ผมด้วย” ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องโถงทันทีที่พูดจบ โดยไม่สนใจชานนท์ ซึ่งทำท่าฟึดฟัด ไม่พอใจที่ถูกตอกย้ำปมด้อย

ภาคินขับรถกลับเข้าไร่ดอกไม้ด้วยความกังวลใจ เขาพยายามกดโทรศัพท์หาเฌอปรางค์เป็นร้อยๆ ครั้ง แต่ก็ติดต่อไม่ได้

               “ปิดเครื่องหนีเลยเหรอยายตัวแสบ” ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดลงบนเบาะว่างข้างตัวอย่างไม่ไยดี ตอนนี้หัวอกของคนเป็นพี่ชายรู้สึกเป็นห่วงน้องสาวมากกว่าสิ่งใด ตั้งแต่เล็กจนโต เฌอปรางค์ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเชียงใหม่ หากจะไปเที่ยวหรือไปทำธุระที่อื่น ยายเสาวรสก็จะสั่งให้เขา หรือไม่ก็มานพ เป็นผู้พาไปทุกครั้ง ภาคินนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเฌอปรางค์จะหนีไปไหนได้

               ‘คงต้องเริ่มต้นตามหาในเชียงใหม่ก่อน ถ้าไม่เจอ ก็ค่อยว่ากันอีกที’ ชายหนุ่มบอกตัวเองขณะขับรถโฟวีลคู่ใจทะยานฝ่าแสงแดดยามสายผ่านเข้าไปในประตูหน้าไร่ดอกไม้ของตัวเอง