บทที่ 4

เฌอปรางค์ช่วยงานในร้านกาแฟไม่วางมือ แม้ว่าจะมีแตงโม ลูกจ้างสาววัยสิบเจ็ดปี ซึ่งเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลาย ที่มาทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน คอยช่วยงานส้มแป้นอยู่แล้วคนหนึ่งก็ตาม แต่ช่วงเวลาเย็นจนเลยไปถึงหัวค่ำนั้นมีลูกค้าหนาตากว่าช่วงเช้าหลายเท่าตัว เพราะร้าน Sweet Cup Coffee ของส้มแป้นนอกจากจะขึ้นชื่อเรื่องกาแฟรสเลิศ แล้วยังมีขนมเค้กนานาชนิดที่เจ้าของร้านเป็นผู้ลงมือทำเองทุกเช้าเป็นพระเอกในการเรียกลูกค้าอีกด้วย ดังนั้นช่วงเย็นจึงมีลูกค้าแวะเวียนมาที่ร้านจำนวนมาก ทั้งมานั่งรับประทานเป็นกลุ่ม และซื้อกลับบ้าน จนจัดใส่กล่องแทบไม่ทัน 

เฌอปรางค์ทำงานด้วยความสนุกสนาน แม้ว่าส้มแป้นจะบอกให้ไปพักผ่อน เพราะเห็นว่าเธอมีอาการเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล แต่หญิงสาวก็ยืนกรานจะอยู่ช่วย ดังนั้นสามสาวจึงวิ่งวุ่นกันตั้งแต่เย็นจนกระทั่งสามทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาปิดร้าน

“พี่ส้มคะ โมปิดประตูหน้าร้านให้แล้วกลับบ้านเลยนะคะ” แตงโมตะโกนบอก ในขณะที่แขนเรียวเล็กของเจ้าตัวก็ดึงประตูอลูมิเนียมม้วนหน้าร้านลงมาด้วย

“พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานนะจ๊ะ อาทิตย์หน้าโมมีสอบ พี่ให้หยุดเตรียมตัวสอบ ไม่หักค่าจ้าง สอบเสร็จแล้วค่อยมาทำงานนะ” ส้มแป้นบอกลูกจ้างสาวอย่างมีน้ำใจ

“ขอบคุณค่ะ พี่ส้มน่ารักที่สุดในสามโลกเลย” แตงโมตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงระรื่น

“จ้ะ กลับบ้านดีๆ นะ” แม้ว่าบ้านของแตงโมจะอยู่ลึกเข้าไปในซอย ซึ่งห่างจากร้านกาแฟแห่งนี้ไปเพียงสองร้อยเมตร แต่ส้มแป้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ที่เด็กสาวต้องปั่นจักรยานกลับบ้านคนเดียวในเวลาค่ำมืดเช่นนี้

ส้มแป้นมองสำรวจความเรียบร้อยของประตู และหน้าต่างรอบร้านอีกครั้ง ก่อนจะพาเฌอปรางค์ขึ้นไปชั้นสองของร้าน ซึ่งเธอใช้เป็นที่พักอาศัย บริเวณชั้นสองถึงแม้จะมีห้องนอนขนาดเท่ากันอยู่สองห้อง แต่เพราะส้มแป้นอยู่คนเดียว ดังนั้นอีกห้องจึงถูกปล่อยให้ว่าง หากแต่เจ้าของห้องก็ไม่ได้ทิ้งให้สกปรก เธอหมั่นทำความสะอาดอยู่เสมอ แต่คงจะไม่สะอาดพอที่จะให้เฌอปรางค์พักในคืนนี้

“แกนอนห้องเดียวกับฉันไปก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะจัดห้องนั้นให้” ส้มแป้นกล่าวพลางพยักพเยิดไปทางห้องว่าง แล้วก้าวนำเฌอปรางค์เข้าไปในห้องนอนของตนที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม

“อย่าลำบากเลยแป้น ฉันคงอยู่กับแกแค่ไม่กี่วันหรอก” เฌอปรางค์ก้าวตามเข้าไปในห้อง แล้ววางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้นข้างเตียงนอน จากนั้นจึงทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียงอย่างอ่อนล้า ทั้งเหนื่อยกายจากการเดินทางไกล อีกทั้งยังเหนื่อยใจกับบางสิ่งที่มองไม่เห็น ซึ่งติดหนึบอยู่ในหัวใจตั้งแต่ก้าวออกจากบ้าน

“แล้วแกจะไปไหน” ส้มแป้นถาม

“ยังไม่รู้” เฌอปรางค์ตอบตามตรง เพราะเธอหนีออกจากบ้าน โดยที่ไม่ได้วางแผนอะไรไว้ในใจเลย นอกจากคิดว่าจะต้องหนีออกมาให้เร็วที่สุด และไกลที่สุด เนื่องจากยายเสาวรสกำลังจะรวบรัดจัดงานแต่งงานให้เธอในสัปดาห์หน้า หากไม่รีบหนีออกมา เธอคงจะต้องตกนรกทั้งเป็นไปตลอดชีวิตแน่นอน

“ถ้ายังไม่รู้ ก็อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ”

“ฉันเกรงใจ” เฌอปรางค์บอกเสียงเบาหวิว

“ถ้าคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน ก็อย่าพูดคำว่าเกรงใจอีก จำไว้ว่าเพื่อนคนนี้จะไม่มีวันทิ้งแกเด็ดขาด” ส้มแป้นกล่าวพลางเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เฌอปรางค์ แล้วเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเธอแผ่วเบา แล้วพูดต่อไปอีกว่า “แกจำไว้นะว่าเพื่อนมีไว้สำหรับช่วงเวลาแบบนี้นี่แหละ แกจะอยู่กับฉันสักกี่วันก็ได้ หรือจะอยู่ตลอดไปก็ยังได้ ดีซะอีกฉันจะได้มีเพื่อน อยู่คนเดียวเหงาจะตาย”

เมื่อเห็นว่าส้มแป้นมีสีหน้าสลดลงยามที่คำว่า ‘เหงา’ หลุดออกจากปาก เฌอปรางค์ก็อดที่จะถามถึงคนรักของเพื่อนไม่ได้ “แล้วแฟนแกไม่มาหาบ้างเหรอ”

“ช่วงนี้เต้งานยุ่งมาก เลยไม่มีเวลามาหาฉัน” ดวงตาเรียวเล็ก ภายใต้เปลือกตาชั้นเดียว หม่นแสงลง เมื่อเอ่ยถึงคนรักที่ไม่ได้มาหาเธอนานนับเดือน ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มาคุย มิหนำซ้ำเวลาที่เธอโทร. ไปหา เขาก็ไม่ยอมรับสาย และไม่เคยโทร. กลับแม้แต่ครั้งเดียว 

“ถึงจะงานยุ่งยังไง ก็น่าจะปลีกเวลามาหาแกบ้าง นายเต้ของแกนี่มันเป็นแฟนประสาอะไร” เฌอปรางค์ไม่พอใจ ที่เขาไม่ใส่ใจดูแลความรู้สึกของเพื่อนเธอบ้างเลย

“อย่าว่าเต้เลย ฉันเข้าใจเขาดี” แม้ปากจะบอกว่าเข้าใจ แต่ส่วนลึกในใจของส้มแป้นก็คิดไม่ต่างจากเฌอปรางค์

“แกก็เป็นอย่างนี้ตลอด เอะอะอะไรก็ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แล้วก็มาแอบคิดมาก แอบเสียใจอยู่คนเดียว” เฌอปรางค์รู้นิสัยเพื่อนเป็นอย่างดี

ส้มแป้นหันไปยิ้มแห้งๆ ให้เฌอปรางค์แล้วลุกขึ้นบอกว่า “เดี๋ยวฉันลงไปทำกับข้าวข้างล่างนะ แกรีบอาบน้ำ เก็บข้าวเก็บของ เสร็จแล้วรีบตามลงไปกินข้าวด้วยกัน”

เมื่อส้มแป้นออกจากห้องไปแล้ว เฌอปรางค์จึงเอนกายนอนแผ่ลงบนเตียงนอนอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง จากนั้นก็ปิดเปลือกตาที่ปราศจากเครื่องสำอางเพื่อพักสายตา ในขณะที่เปลือกตาปิดสนิทจนเห็นแต่ความมืดมิด ภายในใจกลับมีภาพเหตุการณ์ในคืนก่อนที่เธอจะรอนแรมจากเชียงใหม่ มาสู่ใจกลางเมืองหลวงของประเทศแห่งนี้แจ่มชัดขึ้น

คืนก่อน...

เวลาเกือบเที่ยงคืน ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ ซึ่งถูกตกแต่งไว้ด้วยเครื่องเรือนชั้นดี สมกับเป็นห้องของหลานสาวสุดที่รักของเจ้าของบูติกรีสอร์ตที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงใหม่ หากเป็นยามปกติ เฌอปรางค์คงจะหลับใหลอย่างมีความสุข บนเตียงนอนหนานุ่มหลังใหญ่ไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าคืนนี้ ผู้เป็นเจ้าของห้องกลับยังคงนั่งตาค้างอยู่ที่ปลายเตียง สายตาคู่หม่นประทับไว้ที่ชุดเจ้าสาว สีขาวฟูฟ่อง ที่ถูกออกแบบและตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ชุดนั้นสวมอยู่บนหุ่นจำลอง แล้วตั้งไว้ที่มุมหนึ่งของห้องนอน งานแต่งงานของเฌอปรางค์กำลังจะเกิดขึ้นในสัปดาห์หน้า โดยมียายเสาวรสเป็นหัวเรือใหญ่ในการเตรียมการให้ทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่ง ‘เจ้าบ่าว’ ผู้เป็นยายก็คัดสรรมาให้หลานสาวด้วยตัวเอง

เฌอปรางค์ละสายตาออกจากชุดเจ้าสาวแสนสวย เมื่อประตูห้องนอนของเธอถูกเปิดออก จากนั้นร่างผอมของสตรีวัยกลางคนคนหนึ่ง ก็ก้าวเข้ามาภายในห้อง

“คุณป้าวัลย์” เจ้าของห้องเอ่ยทักวิลาวัลย์ ผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ ของมารดาผู้ล่วงลับของตนอย่างแผ่วเบา

“ป้าเห็นไฟในห้องหนูยังเปิดอยู่ เลยเข้ามาดู ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะลูก” วิลาวัลย์กล่าวพลางนั่งลงข้างๆ หลานสาว แล้วยกมือที่ปรากฏริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัยขึ้นลูบผมดำขลับของเฌอปรางค์อย่างรักใคร่ “สีหน้าหนูไม่ดีเลย มีเรื่องไม่สบายใจอะไร บอกป้าได้มั้ย”

“คุณป้าวัลย์ขา มะปรางจะทำยังไง ถึงจะหยุดงานแต่งงานครั้งนี้ได้คะ ทำไมคุณยายถึงใจร้ายกับมะปรางขนาดนี้ล่ะคะ” หลานสาวกล่าวพลางยกแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นโอบกอดรอบเอวของผู้เป็นป้า อีกทั้งยังซบศีรษะได้รูปของตนลงบนไหล่ของคนที่ถูกกอดอีกด้วย

“ป้าก็ไม่เห็นด้วยนักหรอกนะ ที่คุณยายคิดคลุมถุงชนหนูกับชานนท์แบบนี้ แต่หนูก็รู้ ว่าป้าก็ไม่มีสิทธิ์จะไปคัดค้านคุณยายได้ เพราะตัวป้าเอง ก็ผ่านการคลุมถุงชนจากคุณยายมาเหมือนกัน” วิลาวัลย์ตอบพลางยกมือขึ้นกอดร่างบอบบางของหลานสาวกำพร้าเอาไว้หลวมๆ ด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง

“แต่คุณลุงนพก็เป็นคนดี และรักคุณป้าวัลย์มากนะคะ” เฌอปรางค์แย้ง เพราะถึงแม้วิลาวัลย์และมานพจะแต่งงานกันเพราะถูกคลุมถุงชน แต่เมื่อทั้งสองได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน ก็รักและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาเกือบสามสิบปี จนมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนคือ ภาคิน

“ป้าโชคดีที่ได้เจอคนดีอย่างลุงมานพของหนู ถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่รู้ว่าชีวิตป้าจะเป็นยังไง” วิลาวัลย์ระบายยิ้มอบอุ่นเมื่อนึกถึงสามี ที่ทั้งเอาการเอางาน และรักครอบครัวมาก “ชานนท์เขาก็อาจจะดีกับหนู เหมือนที่ลุงมานพดีกับป้าก็ได้นะ ป้าเห็นเขาเอาอกเอาใจหนูสารพัด”

“นายนั่นไม่มีทางดีเท่าคุณลุงนพแน่นอนค่ะ” เฌอปรางค์แย้ง เมื่อวิลาวัลย์ยกชายที่เธอไม่ชอบขี้หน้าขึ้นมาเปรียบเทียบกับลุงมานพ ผู้ที่เธอเคารพรักเสมือนบิดา

วิลาวัลย์เพียงแค่ยิ้มกว้างรับคำพูดของหลานสาว โดยไม่พูดอะไร

“คุณป้าวัลย์ขา ที่คุณยายใจร้ายกับมะปรางอย่างนี้ เพราะมะปรางเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ใช่มั้ยคะ” หญิงสาวสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จนคนฟังรู้สึกสะท้านในอก

“อย่าพูดอย่างนั้นสิลูก ถึงแม่สินีของหนูจะเสียไปแล้ว แต่หนูก็ยังมีพ่ออยู่นะ” ผู้เป็นป้าต้องการปลอบใจหลานสาว จึงเผลอเอ่ยถึงบุคคลต้องห้ามออกมา

เฌอปรางค์ได้ทีจึงรีบถามต่อ “แล้วคุณพ่อของมะปรางอยู่ที่ไหนล่ะค่ะ ทำไมไม่มีใครยอมบอกอะไรมะปรางเลย โดยเฉพาะเวลาที่มะปรางถามคุณยาย คุณยายก็จะโกรธมาก แล้วก็ดุมะปรางทุกครั้งเลย”

“ป้าว่าเราอย่าพูดถึงเรื่องนี้กันอีกเลยนะ ดึกแล้ว หนูนอนเถอะ” วิลาวัลย์ตัดบท เมื่อเห็นว่าหลานสาวกำลังพยายามจะค้นหาคำตอบ ในเรื่องที่ยายเสาวรสสั่งให้เก็บเป็นความลับ ห้ามไม่ให้แพร่งพรายให้เฌอปรางค์รู้เด็ดขาด ดังนั้นบุตรสาวคนโตผู้หัวอ่อน และอยู่ในโอวาทของมารดามาค่อนชีวิตอย่างวิลาวัลย์ จึงต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

เฌอปรางค์กระชับเรียวแขน ที่โอบอยู่รอบเอวของวิลาวัลย์ให้แน่นกว่าเดิม เมื่อผู้เป็นป้ากำลังจะขยับตัวลุกขึ้น หญิงสาวกอดผู้ที่เธอรักเสมือนมารดาเอาไว้แน่นแล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “ขอมะปรางกอดคุณป้าวัลย์เป็น...” เฌอปรางค์รีบกลืนคำว่า ‘ครั้งสุดท้าย’ ให้หายไปในลำคออย่างรวดเร็ว เพราะกลัววิลาวัลย์จะจับพิรุธได้

               วิลาวัลย์เอื้อมมือไปลูบศีรษะของหลานสาวอีกครั้ง แล้วกล่าวด้วยความรักล้นใจว่า “โตจนจะเป็นเจ้าสาวอยู่ไม่กี่วันนี้แล้ว ยังจะอ้อนเป็นเด็กๆ อยู่อีกนะเรา”

               เฌอปรางค์เงยหน้าขึ้นยิ้มให้วิลาวัลย์ แล้วคลายมือออกอย่างอาวรณ์ หญิงสาวทอดสายตามองตามจนร่างผอมของผู้เป็นป้าเดินลับตาออกจากห้องไป จากนั้นจึงเหลือบลงมองกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมที่วางซุกไว้ใต้เตียง แล้วรำพึงในใจว่า ‘มะปรางขอโทษนะคะคุณป้าวัลย์ขา แต่มะปรางไม่มีทางเลือกจริงๆ ในเมื่อคุณยายไม่ยอมยกเลิกงานแต่งงาน มะปรางก็ต้องหนี’

            ส้มแป้นนั่งรอเฌอปรางค์อยู่ที่โต๊ะอาหารชั้นล่างเป็นเวลานาน จนกับข้าวเริ่มเย็น แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนสาวจะตามลงมา ดังนั้นเธอจึงขึ้นไปตาม แต่เมื่อแง้มประตูห้องแล้วชะโงกหน้าเข้าไปภายใน ก็พบว่าคนที่เธอตั้งใจมาตามไปรับประทานอาหารนั้นหลับไปเสียแล้ว ส้มแป้นคิดว่าเฌอปรางค์คงจะเหนื่อยจากการเดินทางไกล และไหนจะวิ่งวุ่นช่วยงานในร้านตั้งแต่ช่วงสายจนค่ำอีก ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เพื่อนได้นอนพัก