บทที่ 61

บทที่ 21

นวินดามีสีหน้าเกรงอกเกรงใจอธินมากเมื่อเห็นว่าเขากำลังทำงานสำคัญอยู่และยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมาผิดจังหวะเพราะเมษิตาก็อยู่ที่นี่ด้วย ความจริงเธอไม่ได้เต็มใจมาหาอธินถึงสตูดิโอแห่งนี้ แต่เพราะแพรวพรรณเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการอีกทั้งยังดึงนายสมบัติเข้ามาช่วยในการหว่านล้อมให้นวินดายอมมาในครั้งนี้อีกด้วย

“ดาขอโทษนะคะที่มารบกวน ดาไม่คิดว่าพี่ธินจะกำลังทำงานยุ่งอยู่” นวินดารีบบอกเมื่ออธินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ไม่ได้รบกวนอะไรเลย เหลือถ่ายภาพให้คุณเมเป็นเซทสุดท้ายก็เสร็จแล้วครับ” อธินตอบด้วยรอยยิ้มเพราะเขาไม่ได้คิดว่าการมาของนวินดาจะเป็นเรื่องรบกวนเขาเลยจริงๆ แต่การที่แพรวพรรณมาด้วยต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก

“ว่าแต่ทำไมคุณเมถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยแล้วยังมาเป็นนางแบบให้คุณธินอีก” แพรวพรรณเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้จนออกนอกหน้า

“งานนี้เป็นงานถ่ายแบบเครื่องเพชรของบริษัทคุณลีกับคุณเมน่ะครับ” อธินกล่าวพลางหันไปสบตากับเมษิตาซึ่งยืนหน้าง้ำอยู่ที่เดิม “ผมขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ นางแบบของผมกำลังรออยู่”

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะผละจากสองสาวไปทำงานของตนนั้นเขาก็ได้หันไปเรียกปุ้มปุ้ยลูกน้องสาวร่างอวบอั๋นให้มาทำหน้าที่ดูแลและหาที่นั่งให้กับแขกของเขาอย่างเอาใจใส่

แม่เลี้ยงสาวซึ่งวัยไล่เลี่ยกับลูกเลี้ยงกล่าวอย่างขัด ใจเมื่ออยู่กันตามลำพัง “ทำไมคุณดาไม่พูดหรือทำอะไรให้มากกว่านี้ล่ะคะ เราอุตสาห์มาจนถึงที่แล้ว อย่าให้เสียแรงเปล่าสิคะ”

“คุณแพรวก็เห็นอยู่นี่คะว่าพี่ธินเขาอยู่กับแฟนเขา แล้วจะให้ดาทำอะไรได้อีก เรื่องจะให้ดาไปแย่งชิงผู้ชายของใคร ดาทำไม่เป็นหรอก” นวินดาพูดด้วยสีหน้าเรียบหากแต่คำพูดนั้นกลับทิ่มตำหัวใจแพรวพรรณให้เจ็บแสบเหลือเกิน

‘แกไม่คิดจะแย่งผู้ชายคนนี้ก็ดีแล้วนังดา เพราะถึงแกจะอยากได้เขาแค่ไหนแกก็ไม่มีวันจะได้หรอกเพราะผู้ชายคนนี้ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น’ แพรวพรรณคิดร้ายอยู่ภายในใจซึ่งตรงกันกูมกับสิ่งที่เธอพูดออกมา “อย่าเรียกว่าแย่งชิงสิคะคุณดา เราต่างก็รู้กันดีอยู่แล้วว่าคุณธินกับคุณดากำลังจะแต่งงานกัน ใครตัวจริงใครตัวปลอมก็รู้ๆ กันอยู่” พูดจบแม่เลี้ยงสาวก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างน่าหมั่นไส้

“ใครจะแต่งงานกับใครกับเหรอคะ” เสียงสูงปรี๊ดของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา

“คุณแซนดี้” นวินดาร้องทักเพราะจำได้ว่าเคยเจอกับหญิงสาวคนนี้แล้วครั้งหนึ่งที่งานเปิดตัวโรงแรมซันสวีตสาขาหัวหินของเธอเอง

“สวัสดีค่ะคุณนวินดา ดีใจจังที่จำแซนดี้ได้” ไฮโซสาวยิ้มทักอย่างไม่เป็นมิตรเท่าใดนัก

“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ คุณแซนดี้ออกจะสวยสะดุดตาขนาดนี้” นวินดากล่าวชมอย่างจริงใจ

แซนดี้ยกมือเรียวขึ้นป้องปากแล้วหัวเราะออกมาอย่างพอใจกับคำชมที่ได้รับก่อนที่จะพูดว่า “คุณดามาทำอะไรที่นี่คะ” โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบเธอก็รีบพูดต่อขึ้นมาทันทีว่า “แซนดี้มาหาพี่ธินค่ะ แซนดี้มาหาพี่ธินที่นี่บ่อยๆ จนรู้จักทุกซอกทุกมุมของที่นี่หมดแล้ว” สาวเปรี้ยวผู้มีความมั่นใจในตัวเองสูงพยายามบอกเป็นนัยว่าเธอสนิทกับอธินมากและอาจจะมากกว่านวินดาด้วยซ้ำ

“เมื่อกี้คุณแซนดี้ถามใช่มั้ยคะ ว่าใครจะแต่งงานกับใคร” แพรวพรรณนึกหมั่นไส้ไฮโซสาวคนนี้ขึ้นมาจับใจจึงตั้งใจจะพูดตอกหน้า “ก็คุณดากับคุณธินยังไงล่ะคะที่กำลังจะแต่งงานกัน ตอนนี้คุณหญิงนลินีคุณแม่ของคุณธินกำลังหาฤกษ์แต่งให้อยู่ค่ะ คิดว่าน่าจะได้ฤกษ์เร็วๆ นี้”

“ก็แฟนพี่ธินยืนอยู่โน่นนี่คะ แล้วพี่ธินจะไปแต่งงานกับคุณดาได้ยังไง” แซนดี้ตอบกลับด้วยเสียงที่สูงปรี๊ด

นวินดาหน้าเจื่อนทันทีที่ได้ยินประโยคนี้จากแซนดี้ แต่คนที่อารมณ์พุ่งสูงขึ้นกลับเป็นแพรวพรรณแทน

“เอ๊ะ! ก็ฉันบอกอยู่นี่ไงคะว่าคุณดากำลังจะแต่งงานกับคุณธิน ในเมื่อผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันหมดแล้วอย่างนี้จะไม่แต่งได้ยังไง”

“นี่เธอ! อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงได้กล้ามาขึ้นเสียงกับฉันอย่างนี้” แซนดี้ผู้ไม่เคยยอมใครเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันทีที่ถูกแพรวพรรณเหวี่ยงอารมณ์ร้ายเข้าใส่

“คิดตัวเองวิเศษกว่าคนอื่นนักหรือไง” แพรวพรรณก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน

สองสาวเถียงกันเสียงดังลั่นสตูดิโออย่างไม่มีใครยอมใคร จนอธินและเมษิตาต้องหยุดการทำงานแล้วรีบวิ่งมายังจุดเกิดเหตุ

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“ก็ยัยคุณแพรวน่ะสิคะ บอกแซนดี้ว่าพี่ธินจะแต่งงานกับคุณดา” แซนดี้จีบปากจีบคอฟ้องแล้วปราดเข้าไปเกาะแขนอธินโดยไม่แคร์สายตาใครทั้งสิ้น

“หรือว่าที่ฉันพูดไม่จริง” พูดจบก็เชิดหน้าอย่างคิดว่าตนเองเหนือกว่า

“ก็แฟนพี่ธินยืนหัวโด่อยู่นี่ทั้งคน แล้วจะให้พี่ธินไปแต่งงานกับคุณดาได้ยังไงคะ” แซนดี้ชี้นิ้วไปตรงหน้าเมษิตาจนปลายเล็บที่เคลือบน้ำยาทาเล็บสีแดงสดแทบจะทิ่มตาหญิงสาวอยู่แล้ว อันที่จริงแซนดี้ไม่อยากจะยกอธินให้เป็นของใครเลย นอกจากตัวเธอเองแต่สถานการณ์ตอนนี้บีบบังคับให้เธอต้องยอมพูดว่าอธินเป็นแฟนเมษิตาเพื่อต่อกรกับแพรวพรรณได้อย่างสูสีเท่านั้นเอง

“ดาขอตัวกลับก่อนนะคะ” นวินดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะไม่อาจทนรับความกดดันจากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นได้

“เดี๋ยวก่อนสิคะคุณดา เราต้องเคลียร์ให้ทุกคนได้รับรู้ซะก่อนว่าใครเป็นตัวจริง” แพรวพรรณเน้นย้ำคำว่า ตัวจริง แล้วจิกสายตาไปที่เมษิตาและแซนดี้ ราวกับจะตอกย้ำว่าสองสาวนี้ก็เป็นแค่ ตัวปลอม

“ผมว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะครับ” ชายหนุ่มคนกลางถอนหายใจพรืด อย่างเหนื่อยใจ

“ไม่ได้ค่ะ พี่ธินต้องเคลียร์ให้ชัดไปเลยว่าที่ยัยคุณแพรวพูดเป็นความจริงหรือเปล่า ไม่งั้นแซนดี้ไม่ยอมนะคะ จู่ๆ จะมาขี้ตู่ว่าพี่ธินจะแต่งงานกับคุณดาได้ยังไงกัน แซนดี้ไม่ยอมนะคะ” แซนดี้ไม่ยอมเลิกราง่ายๆ

“บอกคุณแซนดี้เธอไปสิคะว่าคุณธินกำลังจะแต่งงานกับคุณดา คุณแซนดี้เธอจะได้เลิกวุ่นวายกับผู้ชายของคนอื่นซะที” แพรวพรรณกล่าวกับอธินแต่ก็มิวายพ่วงคำพูดเหน็บแนมแซนดี้เข้าไปด้วย

“ว่าไงล่ะคะพี่ธิน” แซนดี้เขย่าแขนชายหนุ่มคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้เดี๋ยวนั้น

อธินเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรจึงจะดีกับทุกฝ่าย นาทีนี้ทุกคนต่างรอคอยคำตอบจากเขาเพียงคนเดียว ในสถานการณ์นี้คนที่น่าสงสารที่สุดในสายตาเขาก็คือนวิดา เพราะชายหนุ่มมองเห็นว่าดวงตาคู่หวานของเธอนั้นเริ่มมีน้ำตาคลอขึ้นมาจนเต็มหน่วยตา ซึ่งทำให้เขาไม่อาจพูดออกไปตามตรงได้ว่า เขาจะไม่แต่งงานกับเธอ ครั้นมองไปทางเมษิตาก็พบสายตาท้าท้ายราวกับกำลังบอกให้เขาตัดสินใจอะไรสักอย่างเพื่อจบเรื่องนี้ และโดยไม่มีใครคาดคิดจู่ๆ อธินก็ฉุดข้อมือของเมษิตาออกมาจากสตูดิโอและพาเธอขับรถออกมาไกลอย่างไร้จุดหมาย ชายหนุ่มขับรถไปเรื่อยเปื่อย ไร้จุดหมายอยู่นานร่วมชั่วโมงจนหญิงสาวทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม

“คุณจะพาฉันไปไหน”

“ไม่รู้” คนขับตอบหน้าตาเฉย

“แล้วคุณลากฉันออกมาทำไม ทำไมไม่เคลียร์ให้ทุกอย่างมันจบไปเลย”

“ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะดีกับทุกฝ่าย” ชายหนุ่มยังคงตอบคำเดิม

“อะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้อะไรสักอย่าง ถ้าอย่างนั้นก็จอดรถ ฉันจะลงตรงนี้แหละ” เมษิตาออกคำสั่งอย่างหัวเสีย

“คุณแน่ใจนะว่าจะลงไปเดินข้างถนนด้วยชุดนี้”

อธินกล่าวพลางมองสำรวจชุดราตรีเกาะอกยาวกรุยกรายที่หญิงสาวสวมอยู่ อีกทั้งขนตาเพชรที่ยังติดอยู่รอบดวงตาประกายกล้าของเมษิตานั้นยิ่งไม่เหมาะกับการลงไปเดินข้างถนนหรือแม้แต่จะนั่งแท็กซี่กลับบ้านคนเดียวเลยด้วยซ้ำ

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็พาฉันกลับบ้านสิ หรือจะขับรถวนไปทั่วกรุงเทพฯ ทั้งคืน” หญิงสาวประชด

“คุณก็บอกมาสิครับว่าบ้านคุณอยู่ที่ไหน ผมจะได้ไปส่งคุณได้ถูก” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวของหญิงสาวข้างกายเลยสักนิด

“คุณนี่มันตัววุ่นวายในชีวิตฉันจริงๆ เลย นับตั้งวินาทีแรกที่ฉันได้เจอคุณชีวิตฉันก็มีแต่ความวุ่นวายและวุ่นวายมากขึ้นทุกวันๆ สิน่า” เมษิตาบ่นอุบอิบ

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ชีวิตคุณจะได้ไม่เงียบเหงา”

“ไม่ต้องพูดมาก รีบขับรถไปตามทางที่ฉันบอกเร็วๆ เข้าเถอะ เห็นไหมว่าฝนทำท่าจะตกแล้ว” เมษิตาพูดพลางมองออกไปนอกรถแล้วก็เห็นแสงฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่บนท้องฟ้าใกล้เข้ามาเต็มที

“คุณจะกลัวทำไมกับฝนตก รถผมมีหลังคา ยังไงเราก็ไม่เปียก” สารถีหนุ่มยังคงมีอารมณ์ขันแต่คนฟังกลับไม่นึกสนุกด้วยเลยสักนิด

“ฉันไม่ชอบขับรถตอนฝนตกนี่”

“อ๋อ ผมลืมไปว่าคุณเป็นโรคกลัวน้ำ” เมื่อสิ้นประโยคนี้เสียงหัวเราะของคนพูดก็ดังลั่นรถขึ้นมาทันที

“คุณนี่มันปากเสียจริงๆ เลยนะ” หญิงสาวใช้ฝ่ามือเรียวตบลงที่ต้นแขนของคนที่กำลังขับอย่างอดไม่ไหว

คนถูกตียังคงหัวเราะไม่หยุด

“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้ แล้วก็ขับรถไปเงียบๆ ไม่อย่างนั้นคุณจะโดนอีก” หญิงสาวเงื้อมือขึ้นขู่

“ดุจังเลยนะคุณ” อธินพูดเสียงอ่อยขณะใช้มืออีกข้างลูบต้นแขนบริเวณที่ถูกตบเมื่อครู่

“ไม่ต้องพูดมาก ขับรถไปเร็วๆ เข้า เห็นมั้ยว่าฝนเริ่มตกลงมาแล้ว” เมษิตาโวยวายเมื่อเห็นหยาดฝนเม็ดแรกตกลงมากระทบกระจกรถด้านหน้าและหยาดฝนเม็ดต่อมาก็ตามมาอย่างไม่ขาดสายและกลายเป็นตกหนักในที่สุด

“ท่าทางจะตกหนักและตกนานด้วย” ชายหนุ่มกล่าวพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าดำมืดเบื้องหน้า