บทที่ 60

บทที่ 20

การถ่ายแบบดำเนินไปด้วยความเรียบร้อยและรวดเร็วเพราะงานทุกอย่างถูกวางแผนไว้เป็นอย่างดี ดังนั้นอธินจึงสั่งพักการทำงานสิบห้านาทีก่อนทีจะเริ่มถ่ายเซทสุดท้าย

“คุณธินทำงานเก่งและไวมากเลยนะคะ สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆ ค่ะ” นันทลีเดินเข้าไปคุยกับอธินเมื่อเขาสั่งพักการทำงานเพื่อรอนางแบบคนสุดท้ายและเป็นนางแบบคนสำคัญเสียด้วย

“เป็นเพราะนางแบบที่คุณลีเลือกมาแต่ละคนล้วนเป็นมืออาชีพทั้งนั้น เลยทำให้ผมทำงานได้ไวอย่างนี้ นี่ถ้าเป็นพวกนางแบบหน้าใหม่ก็คงจะต้องถ่ายกันอีกนานล่ะครับกว่าจะเสร็จแต่ละชุด” อธินกล่าวอย่างถ่อมตัวซึ่งเป็นปกตินิสัยของเขาอยู่แล้ว

นันทลีมองทุกอากัปกิริยาของอธินด้วยความปลาบปลื้มจนความรู้สึกนั้นเผยตัวเองออกมาอย่างชัดเจนทางแววตาคู่สวยของเธอ จนปราบดาผู้ซึ่งแอบปลื้มในตัวของหญิงสาวอดรนทนไม่ไหวถึงกับต้องเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของสองหนุ่มสาว

“เหลืออีกแค่ชุดเดียวก็เสร็จแล้วใช่มั้ยครับคุณลี” ปราบดาเอ่ยถามเสียงดังเมื่อเดินเข้ามาใกล้

“เหลือชุดฟินาเล่ย์เป็นชุดสุดท้ายค่ะ” หญิงสาวหมายถึงชุดสุดท้ายซึ่งเป็นชุดที่โดดเด่นและสำคัญที่สุดซึ่งตามธรรมเนียมจะต้องเอาไว้เป็นชุดปิดโชว์

“น่าเสียดายนะครับที่คนสวยๆ อย่างคุณลีไม่ยอมมาเป็นนางแบบในครั้งนี้ด้วย” ปราบดาชื่นชมอย่างออกนอกหน้าพร้อมจ้องตานันทลีอย่างต้องการสื่อความรู้สึกที่เขามีอยู่ล้นหัวใจในตอนนี้ให้เธอได้รับรู้

“แค่เป็นคนคุมงานดูแลความเรียบร้อยของงานก็จะแย่อยู่แล้วค่ะ ถ้าให้ฉันเป็นนางแบบอีกคงไม่ไหวแล้วค่ะ”

วีณาเลขาสาวประจำตัวของนันทลีวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานเจ้านายว่า “นางแบบคนสำคัญของเราแผลงฤทธิ์แล้วค่ะ คุณลีช่วยไปจัดการทีเถอะค่ะ”

นันทลีถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปบอกกับสองหนุ่มตรงหน้า “ฉันขอตัวไปจัดการกับนางแบบฤทธิ์มากก่อนนะคะ”

“ให้ผมไปช่วยนะครับ” ปราบดารีบขันอาสา

“ไอ้บ้า นั่นมันห้องแต่งตัวผู้หญิงนะ มึงจะเข้าไปได้ยังไง” อธินทักท้วง

“เอ้อ...ขอโทษครับ ผมแค่อยากจะช่วยคุณลีเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นเลยจริงๆ ครับ”

“ฉันเข้าใจค่ะ” นันทลีบอกยิ้มๆ “ฉันขอตัวก่อนนะคะ” กล่าวจบหญิงสาวก็รีบวิ่งไปยังห้องแต่งตัวนางแบบทันที

ปราบดามองตามนันทลีไปด้วยแววตาหลงใหลได้ปลื้มแล้วพูดกับอธินอย่างเพ้อๆ ว่า “นางในฝันของกูน่ารักมากเลยใช่มั้ย”

“อืม ก็น่ารักดี” อธินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“บอกไว้ก่อนนะโว้ยว่าคนนี้กูจอง มึงห้ามยุ่งเด็ดขาด” ปราบดารีบตีวงกั้นเพื่อนรัก

“สบายใจได้เพื่อน คนที่มึงเล็งไว้ กูไม่เคยยุ่งอยู่แล้ว”

ถึงแม้ว่าคำตอบจากอธินจะทำให้ปราบดาใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งว่าเพื่อนคนนี้จะไม่มีวันเป็นคู่แข่งหัวใจกับเขาอย่างแน่นอน แต่สายตาของนันทลียามที่มองไปยังอธินนั้นกลับทำให้หัวใจของเขาแทบจะสิ้นเรี่ยวแรง ปราบดาไม่ใช่เด็กชายไร้เดียงสาที่จะมองไม่ออกว่านันทลีนั้นกำลังแอบมีใจให้อธิน เห็นทีว่าการพิชิตใจหญิงสาวในครั้งนี้คงจะเป็นงานหินสำหรับเขาเสียแล้ว

“ฉันไม่แต่งหน้า ไม่ทำผม ไม่แต่งตัว ไม่ทำอะไรทั้งนั้น!”

เมื่อสิ้นเสียงที่ตะเบงลั่นห้องของนางแบบคนสำคัญ ทีมงานและช่างแต่งหน้าก็พากันถอยกรูไปรวมตัวกันที่มุมห้องแล้วมองมายังเจ้าของเสียงด้วยความหวาดหวั่น

“เมอาละวาดอะไรน่ะ!” นันทลีร้องถามคนที่เป็นต้นเรื่องของความวุ่นวายครั้งนี้

“ทำไมต้องบังคับให้เมถ่ายแบบชุดฟินาเลย์ด้วยล่ะ เมไม่ยอมถ่ายเด็ดขาด” เมษิตายื่นคำขาด

“นี่เป็นคำสั่งของคุณแม่นะ” นันทลีบอกเสียงเรียบ “คุณแม่ตั้งใจจะใช้แฟชั่นชุดนี้เพื่อเปิดตัวเมในฐานะจิวเวอร์รี่ดีไซด์เนอร์มือหนึ่งของบริษัทเรา แล้วอีกอย่างรูปชุดนี้ก็จะเอาไปประกอบบทสัมภาษณ์ของเมที่จะลงในหนังสือเวิลด์จิวเวอร์รี่เวิลด์ที่จะวางแผงเดือนหน้าด้วยนะ” นันทลีหมายถึงนิตยสารเกี่ยวกับเครื่องเพชรที่ตีพิมพ์เป็นรายเดือนและวางจำหน่ายพร้อมกันทั่วทั้งภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ซึ่งฉบับเดือนหน้าจะมีบทสัมภาษณ์ของเมษิตาในฐานะนักออกแบบเครื่องเพชรรุ่นใหม่ที่มีผลงานโดดเด่นติดอันดับหนึ่งในสิบของภูมิภาคนี้ด้วย

“ถือว่าทำเพื่อคุณแม่ ทำเพื่อบริษัทของเราสักครั้งนะ” นันทลีของร้อง

เมษิตาต้องยอมจำนนเมื่อนันทลียกชื่อคุณมณีกาญจน์ ผู้เป็นมารดามากล่าวอ้าง “ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น”

เมื่อเห็นว่าเมษิตาอารมณ์เย็นลงแล้วนันทลีจึงหันไปพยักหน้าให้ช่างแต่งหน้าและคอสตูมสาวประเภทสองที่ยืนกอดกันกลมด้วยความหวาดกลัวอารมณ์ร้ายของนางแบบจำเป็นอยู่มุมห้องให้เข้ามาทำหน้าที่ของแต่ละคน

“ลีจะออกไปดูงานข้างนอกนะ เมอย่าอาละวาดอีกล่ะ” นันทลีกำชับเพื่อนรักก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

ด้วยความดื้อรั้นและฤทธิ์เยอะของเมษิตาจึงทำให้การแต่งหน้าและแต่งตัวเป็นไปด้วยความยากลำบากและใช้เวลามากกว่าปกติ ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่อธินจะเริ่มถ่ายชุดสุดท้ายนางแบบจึงยังไม่พร้อมทำงาน

“นางแบบยังไม่พร้อมอีกเหรอครับคุณลี” ตากล้องหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแข็งเพราะเลยเวลาไปมากแล้ว

“เดี๋ยวฉันจะไปตามเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” นันทลีร้อนรนขึ้นมาทันทีเมื่อสังเกตเห็นว่าอธินเริ่มมีอาการไม่พอใจ

“ฉันพร้อมที่จะทำงานแล้ว” เสียงของเมษิตาดังขึ้นพร้อมกับร่างระหงในชุดราตรียาวกรุยกรายสีโอลด์โรสที่ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าทุกคน

อธินมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่านางแบบคนสุดท้ายที่เขาจะต้องถ่ายภาพให้นั้นจะเป็นเมษิตา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งวันนี้หญิงสาวสวยกว่าวันที่ไปงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมซันสวีตที่หัวหินกับเขาเสียอีก

ชายหนุ่มประสานสายตากับดวงตาคู่สวยของเมษิตาที่ถูกล้อมกรอบไว้ด้วยขนตาเพชรน้ำงามซึ่งเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขาจะต้องถ่ายในวันนี้ อธินบอกกับตัวเองว่าแฟชั่นเซทสุดท้ายนี้เขาจะต้องตั้งใจถ่ายให้สุดฝีมือเลยทีเดียว

“จะจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ยคุณตากล้อง คุณ รีบไม่ใช่เหรอ งั้นก็เริ่มถ่ายสิ จะได้เสร็จๆ สักที” หญิงสาวแกล้งเสียงดังเพื่อกลบความประหม่าของตนเมื่อถูกจ้องอยู่นาน

“โอเคคร้าบ เชิญคุณนางแบบประจำที่ได้เลยครับ เราจะได้เริ่มงานกันสักที” อธินกล่าวพลางผายมือให้เมษิตาเข้าไปยืนอยู่ในฉากที่ได้จัดเตรียมไว้พร้อมอยู่แล้ว แล้วตัวเขาก็เดินเข้าไปประชิดตัวนางแบบจากนั้นจึงใช้อุปกรณ์วัดแสงทาบไว้ใกล้ๆ กับใบหน้าของเธอเพื่อวัดค่าแสง เมื่อยืนอยู่ในระยะห่างกันไม่ถึงคืบ อธินจึงแอบกระซิบเบาๆ กับเมษิตาว่า “ยิ้มหน่อยสิครับคุณนางแบบ หรือว่าขนตาเพชรมันหนักจนคุณยิ้มไม่ออก”

“นี่มันเวลางานนะ ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น” หญิงสาวดุเสียงแข็ง

อธินระบายยิ้มบนใบหน้าก่อนจะถอยออกมาประจำที่อยู่หลังกล้องแล้วตะโกนบอกนางแบบของเขาเสียงดังลั่นสตูดิโอว่าว่า “จะเริ่มงานแล้วนะครับ คุณนางแบบช่วยยิ้มหวานๆ ให้ผม...เอ้ย ให้กล้องหน่อยนะคร้าบ”

เมษิตารู้ดีว่าเขาตั้งใจยั่วเธอแต่เพราะตอนนี้อยู่ระหว่างการทำงานเธอจึงตอบโต้อะไรไม่ได้นอกจากจะต้องยิ้มหวานไปตามหน้าที่ทั้งที่ในใจอยากจะกระโจนไปหักหอเขาอยู่รอมร่อ

การถ่ายแฟชั่นชุดสุดท้ายสำหรับอธินไม่ใช่งานง่ายๆ อย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว เนื่องจากนางแบบคนนี้นอกจากจะเป็นนางแบบจำเป็นที่ไม่เคยถ่ายแบบมาก่อนเลยสักครั้งในชีวิตแล้วมิหนำซ้ำยังฤทธิ์เยอะอีกต่างหาก ไม่ว่าตากล้องหนุ่มจะสั่งให้หันซ้าย หันขวา เชิดหน้า หรือว่ายิ้ม นางแบบคนนี้เป็นต้องแผลงฤทธิ์ให้ต้องเหน็ดเหนื่อยทุกทีไป

“นี่คุณนางแบบครับ ถ้ามัวแต่ดื้ออยู่อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่งานจะเสร็จสักทีล่ะคร้าบ” อธินตะโกนถามอย่างอ่อนใจเมื่อสั่งให้เมษิตาโพสท์ท่าไหนนางแบบจอมดื้อก็ไม่ยอมทำตามสักท่า

“ทำไมต้องสั่งให้ฉันหันทางโน้นทางนี้ ทำท่าโน้นท่านี้อยู่ตลอดเวลาด้วยล่ะ”

“ก็ผมเห็นว่าเป็นมุมที่ถ่ายแล้วสวยนี่ครับคุณนางแบบ” ตากล้องหนุ่มตะโกนตอบเสียงดัง จนนางแบบสาวต้องหลุบตาซ่อนอาการเขินที่เกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อถูกชมซึ่งๆ หน้า

“ไม่ต้องพูดมากหรอกน่า รีบๆ ถ่ายสิ จะได้เสร็จสักที” เมษิตาแกล้งบ่นกลบเกลื่อนความเขิน

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องโพสท์ท่าตามที่ผมบอก ห้ามดื้อ ห้ามเถียง เข้าใจมั้ยครับ” ไม่พูดแต่ปากหากแต่อธินกลับเดินเข้าไปประชิดตัวนางแบบจำเป็นแล้วจัดการจัดท่าทางให้เธอด้วยตัวเขาเอง “ต้องเชิดหน้าขึ้นนิดนึงอย่างนี้นะ” ชายหนุ่มพูดพลางใช้มือหนาเชยคางกลมมนของเมษิตาให้เชิดขึ้นในมุมที่เขามองว่าสวย ทันทีที่นางแบบสาวเงยหน้าขึ้นตามมือของตากล้องหนุ่มนั้น สายตาของเธอก็ประสานเข้ากับสายตาของเขาที่มองลงมาเช่นเดียวกัน ทั้งสองสบตากันนิ่งงันอยู่ชั่วครู่เพราะต่างก็ถูกความรู้สึกหวั่นไหวบางอย่างจู่โจมอย่างไม่ทันรู้ตัว

เมษิตาเป็นฝ่ายที่เรียกสติกลับคืนได้ก่อนจึงรีบปัดมือของอธินออกอย่างแรงพร้อมกับกัดฟันพูดเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนว่า “ถอยออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้ แล้วก็ไม่ต้องมาถูกเนื้อต้องตัวฉันอีก เห็นมั้ยว่าคนมองกันทั้งสตูดิโอแล้ว” หญิงสาวเริ่มมีอาการประหม่าขึ้นมาอีกรอบ เมื่อสายตาทุกคู่ของทีมงานจับจ้องมาที่เขาและเธอเป็นตาเดียวกัน

“ใครๆ เขาก็คิดว่าเราเป็นแฟนกันอยู่แล้วนี่ ใกล้กันแค่นี้ไม่มีใครว่าอะไรหรอกน่า หรือว่าคุณเขิน” อธินกล่าวอย่างอารมณ์ดีแล้วแกล้งขยับเข้าใกล้มากขึ้นไปอีก

“ตาบ้านี่ ถอยออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วหันไปดูซะให้เต็มตาว่าใครมา” เมษิตาพูดพร้อมกับผลักร่างสูงของอธินให้ออกห่างจากตัวเองแล้วใช้สายตาส่งสัญญาณให้ตากล้องหนุ่มหันไปมองทางด้านหลัง

“ดา” อธินเรียกชื่อของผู้ที่เขามองเห็นออกมาเบาๆ เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่านวินดาจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้

“คุณนวินดา แฟนตัวจริงของคุณมาแล้วโน่นไง”

“คุณก็รู้ว่าไม่ใช่ แล้วก็ไม่มีวันจะใช่ด้วย” อธินบอกอย่างเซ็งๆ แล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวหน้าหวานซึ่งกำลังมองมาที่เขาอยู่เช่นเดียวกัน