บทที่ 62

บทที่ 22

อธินขับรถฝ่าสายฝนและเสียงฟ้าร้องโดยไม่พูดไม่จาตามคำสั่งของเมษิตา จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านชั้นเดียวหลังกะทัดรัดที่อยู่ชานเมือง ชายหนุ่มบีบแตรรถส่งสัญญาณให้คนในบ้านออกมาเปิดประตูบ้านให้

“ไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้คุณหรอก บ้านนี้ฉันอยู่คนเดียว” พูดจบเมษิตาก็ทิ้งตัวลงพิงกับเบาะรถพร้อมทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นิ่งนานอยู่ราวสามทีจนชายหนุ่มอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม

“จะนั่งอยู่ในรถอย่างนี้ทั้งคืนหรือไงคุณ เอากุญแจบ้านมาสิผมจะลงไปเปิดประตูให้ หรือคุณจะวิ่งตากฝนลงไปเปิดเองก็ได้นะครับ” ชายหนุ่มแกล้งยั่วไปอย่างนั้นเองเพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใจดำถึงขนาดนั้นหรอก

“ฉันไม่มีกุญแจ” เมษิตาตอบหน้าตาเฉย

“นี่บ้านคุณนะครับ ถ้าคุณไม่มีแล้วใครจะมี”

“แล้วคุณจะให้ฉันมีกุญแจบ้านได้ยังไง ก็จู่ๆ คุณก็ลากตัวฉันออกมาจากสตูดิโอ กระเป๋าถือ ข้าวของอะไรของฉันสักชิ้นฉันก็ไม่ทันได้หยิบมา มีแต่ตัวแค่นี้ แล้วคุณจะให้ฉันไปเอากุญแจบ้านมาจากไหน” หญิงสาวตอบหน้าตึง

“แล้วเราจะเข้าบ้านกันยังไง” อธินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกวาดสายตามองหาอะไรบางอย่างไปรอบรถ พลันสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของเมษิตาแล้วยิ้มอย่างมีเลสนัยจนคนถูกจ้องหวาดระแวง

“จ้องอะไรของคุณน่ะ” หญิงสาวตวาดแหวแล้วถอยกรูดไปจนชิดประตูรถ

อธินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบ “คุณคิดว่าผมจะทำอะไรคุณเหรอ”

“แล้วคุณมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ทำไม” คนถูกจ้องยังคงไม่ไว้ใจ

“ผมก็แค่จะขอกิ๊บดำที่ติดอยู่ที่ผมคุณตัวนึง” อธินกล่าวพลางยื่นมือเข้าไปใกล้กลุ่มผมดำขลับของหญิงสาวหมายจะดึงกิ๊บออกมาตามที่พูด แต่กลับถูกเมษิตาปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว

“คุณไม่ต้อง เดี๋ยวฉันแกะให้เอง ว่าแต่คุณจะเอาไปทำอะไร” หญิงสาวจัดการแกะกิ๊บดำออกมาจากผมของตนหนึ่งตัวแล้วส่งให้ตามที่เขาร้องขอ แล้วถามอย่างอดสงสัยไม่ได้

“ก็จะเอาไปเปิดประตูบ้านให้คุณไง” ชายหนุ่มตอบอย่างมาดมั่น

อธินวิ่งฝ่าสายฝนตรงไปยังแม่กุญแจลูกใหญ่ที่คล้องอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน แล้วพยายามใช้กิ๊บดำตัวเล็กนั้นสะเดาะกุญแจอย่างตั้งอกตั้งใจ เมษิตานั่งมองเขาผ่านกระจกรถอยู่นานร่วมสิบนาทีแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าชายหนุ่มจะทำสำเร็จ ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดลงมาอย่างไม่ขาดสาย หญิงสาวมองเห็นชัดเจนว่าร่างสูงนั้นกำลังสั่นสะท้าน

คนที่นั่งสบายอยู่ภายในรถกวาดตามองไปรอบรถเพื่อมองหาอะไรที่พอจะนำไปบังฝนให้อธินได้บ้าง แล้วโชคก็เข้าข้างเมื่อเมษิตาหันไปเห็นว่ามีถุงพลาสติกขนาดใหญ่พอที่จะคลุมตัวได้วางอยู่ที่เบาะนั่งด้านหลัง ดังนั้นเธอจึงเอื้อมมือไปหยิบถุงใบนั้นมาถือไว้ในมือแล้วยิ้มกับตัวเองก่อนที่จะวิ่งลงจากรถไปยืนกางถุงพลาสติกเพื่อกันฝนให้กับอธิน แม้ว่าถุงใบนั้นจะมีขนาดใหญ่พอสมควรแต่ก็เล็กเกินกว่าที่คนสองคนจะใช้บังฝนได้ซึ่งทำให้ทั้งสองต้องยืนชิดจนตัวติดกันเพื่อให้เปียกน้อยที่สุด

“ลงมาทำไม ไปนั่งรอผมในรถ เดี๋ยวก็เปียกหรอก” ชายหนุ่มตะโกนแข่งกับเสียงฝน

“ไม่ต้องพูดมาก อยากหนาวตายหรือไง ดูสิปากซีดตัวสั่นไปหมดแล้ว”

“คุณมายืนบังฝนให้ผมตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะถึงยังไงผมก็เปียกไปแล้ว”

“เอาน่า บังไว้หน่อยก็ดีกว่ายืนตากฝนนานๆ”

“คุณนี่ดื้อจริงๆ” ชายหนุ่มส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจกับความดื้อรั้นของคนตัวเล็กที่ยืนกางถุงพลาสติกบังฝนให้เขาอยู่ตอนนี้

“คุณคิดว่าคุณจะสะเดาะกุญแจด้วยกิ๊บดำตัวนี้ได้จริงๆ เหรอ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงขำๆ และพยายามกลั้นหัวเราะไว้อย่างเต็มที่ ถึงอย่างไรเขาก็มีความตั้งใจจริงที่จะช่วยเปิดประตูบ้านให้เธอ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจะทำให้เขารู้สึกเสียหน้าไปมากกว่านี้

“อย่ามาดูถูก ผมเป็นลูกเสือสามัญมาก่อนนะ”

“อย่าขี้โม้ ไม่มีโรงเรียนที่ไหนเขาสอนสะเดาห์กุญแจหรอก”

“คุณคอยดูก็แล้วกัน” อธินกล่าวอย่างมั่นใจว่าเขาจะสามารถทำได้

“ฉันว่าคุณอย่าเสียเวลาเลย ต่อให้ยืนตากฝนทั้งคืนก็เปิดไม่ได้” เมื่อจบประโยคเมษิตาก็เดินผละจากอธินไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ห่างบ้านของเธอออกไปสามหลัง เพียงครู่เดียวหญิงสาวก็เดินกลับมาหาอธิน

“คุณถอยไป ฉันจัดการเอง” ผู้เป็นเจ้าของบ้านกล่าวพลางโชว์พวงกุญแจให้อธินดู

“ไหนว่าไม่มีกุญแจ” อธินโวยวายเสียงดังลั่น

“ฉันไม่มีแต่ป้าแม่บ้านที่ฉันจ้างมาทำความสะอาดบ้านให้ฉันเป็นประจำมีนี่นา” เมษิตาพูดหน้าตาเฉย

“แล้วทำไมคุณไม่บอกผมตั้งแต่แรก ปล่อยให้ผมยืนตากฝนอยู่ได้ตั้งนาน หนาวจะตายอยู่แล้ว” ชายหนุ่มเสียงดังแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่ดังมาเป็นระยะ

“ก็คุณบอกเองว่าคุณสามารถใช้กิ๊บดำตัวนั้นสะเดาะห์กุญแจได้ ฉันก็ไม่อยากขัดศรัทธาคุณ”

“แกล้งผมใช่มั้ย ร้ายนักนะ ถ้าอย่างนั้นก็เปียกด้วยกันซะเลย” อธินพูดจบก็ดึงถุงพลาสติกใบใหญ่ที่เมษิตาใช้คลุมศีรษะอยู่ออกจากมือของเธอ แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมง่ายๆ สองหนุ่มสาวยื้อแย่งถุงพลาสติกกันอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท่ามกลางเสียงร้องครืนๆ ของฟ้าฝนหากฟังให้ดีจะมีเสียงหัวร่อต่อกระซิกอย่างมีความสุขของสองหนุ่มสาวปนอยู่ในนั้นด้วย

เมษิตาพาอธินเข้ามาภายในบ้านด้วยสภาพเปียกปอนด้วยกันทั้งคู่ หญิงสาวเจ้าของบ้านเดินหายเข้าไปในห้องนอนของสักพักแล้วออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำของผู้หญิงลายคิทตี้สีชมพูและผ้าเช็ดตัวสีชมพูอ่อนอีกหนึ่งผืน

“เอานี่ไป แล้วก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำตรงโน้น” หญิงสาวส่งของสองสิ่งนั้นให้อธินแล้วชี้มือไปทางห้องน้ำสำหรับแขกที่อยู่อีกด้าน

“คุณจะให้ผมใส่ชุดคลุมอาบน้ำลายคิทตี้สีชมพูเนี่ยนะ” อธินมองชุดในมือแล้วทำหน้าแหย

“ชุดนี้เป็นของใหม่ ตั้งแต่ซื้อมาฉันยังไม่เคยใช้เลยสักครั้ง แต่ซักแล้วนะ สะอาดแน่นอน คุณสบายใจได้”

“ผมไม่ได้รังเกียจ แต่คุณจะให้ผู้ชายมาดแมนอย่างผมใส่ชุดลายคิทตี้นี่นะ” ชายหนุ่มตัวโตถามย้ำอีกครั้งหนึ่งเผื่อว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจหาชุดอื่นมาให้เปลี่ยน

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญคุณใส่ชุดเปียกๆ นี่กลับบ้านไปได้เลย” เมษิตารำคาญกับความเรื่องมากของชายหนุ่มตรงหน้า

“พอหมดประโยชน์ก็ไล่เลยนะ ผมยังไม่กลับตอนนี้หรอก รอให้ฝนซาก่อน คุณดูสิทั้งลมทั้งฝน ทั้งฟ้าร้องฟ้าผ่า เกิดผมขับรถออกไปแล้วต้นไม้ล้มทับผมขึ้นมาจะทำยังไง” อธินพูดยังไม่ทันขาดคำเสียงฟ้าผ่าก็ดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

“ถ้าไม่กลับก็ต้องใส่ชุดนี้ เพราะนอกจากชุดนี้แล้วฉันก็ไม่มีชุดอื่นให้คุณใส่แล้วนะ”

“โอเคคร้าบ ชุดนี้ก็ชุดนี้” อธินรีบบอกเมื่อเห็นเจ้าของชุดทำหน้าง้ำ “งั้นผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน คุณเองก็รีบไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย” ปลายประโยคนั้นแฝงความห่วงใยออกมาอย่างที่คนพูดไม่ทันรู้ตัวหากแต่คนฟังนั้นกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจน

เมื่ออธินและเมษิตาออกมาเจอกันอีกครั้งหลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเจ้าของบ้านถึงกับกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นผู้ชายตัวโตสวมชุดคลุมอาบน้ำลายคิทตี้สีชมพูยืนเช็ดผมอยู่ริมหน้าต่าง

ชายหนุ่มซึ่งกำลังมองสายฝนด้านนอกที่ยังคงตกหนักอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ หันมาพูดด้วยความอายสุดชีวิต เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ ดังมาจากทางด้านหลัง

“ไม่ต้องมาหัวเราะ” อธินพูดพลางก้มลงมองชุดที่ตัวเองสวมอยู่

เมษิตาเดินเข้าไปจับแขนเสื้อที่สั้นเต่อของอธินและเมื่อก้มลงมองความยาวของตัวเสื้อที่อยู่เหนือหัวเข่าขึ้นไปมากนั้นก็ยิ่งทำให้เธอขำมากขึ้นไปอีก “มันเล็กไปหน่อยเนอะ”

“ก็นี่มันไซส์ผู้หญิงนี่คุณ และโดยเฉพาะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณ ชุดมันก็ต้องเล็กเป็นธรรมดา” ชายหนุ่มพูดเบาๆ ด้วยความเขิน ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาใส่ชุดคลุมอาบน้ำลายคิทตี้สีชมพูหวานแหววขนาดนี้

“คุณเหมือนกะเทยยักษ์เลย แบบว่าหน้าคิตตี้บอดี้มาเวลไรงี้” ว่าแล้วเมษิตาก็หัวเราะออกมาดังๆ อย่างสุดจะทน

“หยุดหัวเราะผมได้แล้ว แค่นี้ผมก็อายจะแย่อยู่แล้ว ยังจะมาหัวเราะเยาะผมอีกเหรอ” อธินพูดเสร็จก็ยกผ้าขนหนูในมือขึ้นเช็ดผมแล้วจามออกมาสองถึงสามครั้งติดๆ กัน

เมษิตามองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วครุ่นคิดอะไรในใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วผละจากเขากลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งหนึ่ง เพียงครูเดียวหญิงสาวกก็กลับออกมาพร้อมกับถือไดร์เป่าผมติดมือออกมาด้วย

“เอานี่ไป” หญิงสาวยื่นไดร์เป่าผมให้

“จะให้ผมเอาไปทำอะไรครับ”

“เอาไปดูดฝุ่นมั้ง” เมษิตาประชด “ก็เอาไปเป่าผมน่ะสิถามได้”

อธินระบายยิ้มอย่างสบายใจออกมาก่อนจะพูดว่า “คุณนี่ไม่โรแมนติกเอาซะเลยนะ เคยเห็นมั้ย ในหนังที่นางเอกเอาผ้าขนหนูเช็ดผมให้พระเอกแล้วก็นั่งมองตากัน นี่อะไรกัน เอาไดร์เป่าผมมาให้ผมเป่าเองซะงั้น”

“ก็ฉันไม่ใช่นางเอกนี่ แล้วอีกอย่างนะ ถ้ามัวแต่เอาผ้าเช็ดแล้วเมื่อไหร่ผมคุณจะแห้ง ฉันเห็นคุณจามฟุดฟิดๆ ถ้าไม่รีบเป่าผมให้แห้งเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” แม้สีหน้าและน้ำเสียงจะฟังเหมือนไม่ค่อยใส่ใจแต่แววตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใย

“เป็นห่วงผมเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับสบตาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างต้องการค้นหาความอาทรที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น

“ฉันทำเพื่อมนุษยธรรม ฉันไม่อยากเห็นใครเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา” หญิงสาวแกล้งตอบด้วยเหตุผลที่ยิ่งใหญ่เกินจริง แล้วเมินหน้าหลบสายตาวาวของคนตรงหน้า

“ผมใช้ไดร์เป่าผมไม่เป็น คุณทำให้ผมหน่อยนะ นะ...นะ นะครับคุณเม” อธินอ้อนราวกับเป็นเด็กๆ

“คุณนี่มันน่ารำคาญจริงๆ” เมษิตาบ่นแต่ก็ยอมเป่าผมให้ชายหนุ่มตามที่เขาร้องขอ แต่ระหว่างที่เป่าผมอยู่นั้นหญิงสาวก็อดที่จะพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้ไม่ได้ “ตอนที่อยู่ในสตูดิโอทำไมคุณไม่บอกไปเลยว่าคุณจะไม่แต่งงานกับคุณดา เรื่องมันจะได้จบ”