บทที่ 63

บทที่ 23

อธินระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตะเบ็งเสียงแข่งกับเสียงของไดร์เป่าผม “เห็นหน้าดาแล้วผมพูดไม่ออก ผมเองก็ผ่านผู้หญิงมามากก็พอจะมองออกว่าดารู้สึกยังไงกับผม แต่สำหรับผมดาเป็นเหมือนน้องสาวของผมคนนึงเท่านั้น ผู้รู้สึกกับดาไม่ต่างกับที่ผมรู้สึกกับยัยธารน้องสาวแท้ๆ ของผมเลย”

“ยิ่งคุณคิดว่าคุณดาชอบคุณมากเท่าไหร่คุณก็ต้องรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วขึ้นเท่านั้นนะ”

“ผมไม่กล้าทำร้ายจิตใจดา”

“คุณมันเป็นผู้ชายขี้ขลาด คุณกำลังทำร้ายหัวใจของผู้หญิงคนนึงด้วยความขี้ขลาดของตัวเองอยู่รู้ตัวหรือเปล่า คุณดาเธออาจจะเจ็บกับการถูกปฏิเสธแต่เธอจะเจ็บมากกว่าหากคุณยังยื้อเธอไว้ด้วยคำว่าไม่กล้าทำร้ายจิตใจเธออยู่อย่างนี้” เมษิตาเสียงดังแข่งกับเสียงไดร์เป่าผมขึ้นมาบ้าง

อธินคว้าไดร์เป่าผมในมือของหญิงสาวมากดปิดเพื่อหยุดเสียงดังหึ่งๆ ที่รบกวนการสนทนาอยู่ตลอดเวลา “มันไม่ใช่แค่เพราะผมไม่กล้าพูดความจริงหรอกนะ มันยังมีอีกอย่างนึงที่คุณไม่รู้และผมจะบอกให้คุณได้รู้ในวันนี้ว่า...” อธินเว้นจังหวะนิดหนึ่งเพื่อชั่งใจว่าเขาควรจะบอกเรื่องนี้กับเมษิตาหรือไม่และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดมันออกมา “แพรวพรรณเป็นแฟนเก่าของผม”

“แฟนเก่า!?” เมษิตาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “คุณแพรวพรรณ แม่เลี้ยงคุณนวินดาเนี่ยนะ แล้วคุณดารู้เรื่องนี้หรือเปล่า”

“ไม่มีใครรู้นอกจากไอ้ปราบกับคุณ”

“แต่ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเรื่องของคุณกับคุณดาเลย” เมษิตายังไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับการที่เขาไม่ยอมปฏิเสธนวินดาได้อย่างไร

“เกี่ยวสิ เพราะผมดูออกว่าแพรวกำลังพยายามจะกลับมาหาผม” อธินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง “และการที่ดาบุกมาหาผมถึงสตูดิโอในวันนี้ผมคิดว่าต้องเป็นฝีมือของแพรว เธอคงคิดจะทำอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน”

“หลงตัวเองหรือเปล่าที่บอกว่าคุณแพรวจะกลับมาหาคุณน่ะ” เมษิตาไม่ค่อยอยากจะเชื่อ “คุณแพรวเธอเป็นภรรยาคุณสมบัติ เป็นแม่เลี้ยงของคุณดาแล้วเธอจะกลับมาหาคุณได้ยังไง แล้วอีกอย่างนึงนะเธอคงไม่คิดจะแย่งว่าที่เจ้าบ่าวของลูกเลี้ยงตัวเองหรอก ถ้าทำแบบนั้นได้ก็บ้าแล้ว”

“คุณยังไม่รู้จักแพรวเหมือนที่ผมรู้จัก คนอย่างแพรวทำได้ทุกอย่างเพื่อตัวเอง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยแววตาเจ็บปวดเมื่อหวนนึกถึงอดีตที่เคยถูกแพรวพรรณทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

“คุณคิดมากไปหรือเปล่า”

“เซนส์ผมไม่เคยพลาด แพรวต้องกำลังวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ แล้วงานนี้คุณก็ต้องเป็นคนช่วยผมด้วย”

“จะให้ฉันทำอะไรอีก ชีวิตคุณ คุณก็จัดการเองสิ”

“ชีวิตผม แต่อยากให้คุณช่วยจัดการ” อธินกล่าวพลางสบตาหญิงสาวตรงหน้าอย่างเว้าวอน

“ไม่ต้องมองฉันด้วยแววตาแบบนี้ ฉันจะไม่ช่วยอะไรคุณอีกแล้ว แค่นี้คุณก็ทำให้ชีวิตฉันก็ยุ่งเหยิงพออยู่แล้วอย่าให้ฉันต้องวุ่นวายไปมากกว่านี้อีกเลยนะ ฉันขอร้อง” หญิงสาวรีบหันหน้าหนีแววตาเว้าวอนนั้นทันทีเพราะสายตาแบบนี้ของเขามันทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะ

“ถ้าคุณไม่ช่วย ผมก็จะไม่คืน...” ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบก็ถูกเมษิตาชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า

“คุณจะไม่คืนสร้อยให้ฉัน มุกเดิมตลอดเลยนะคุณ ฉันรู้ทันคุณหมดแล้ว” อธินใช้มุกนี้บ่อยจนเมษิตเริ่มชินและไม่ร้อนใจจนต้องเต้นเร่าไปกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว

“อ้าว รู้ทันซะแล้ว” อธินหัวเราะเมื่อถูกจับทางได้

“ฉันหิวข้าวแล้ว ไปทำอะไรกินดีกว่า คุณจะกินมั้ย” เมษิตาเปลี่ยนเรื่อง

“กินสิครับ ผมก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าเหมือนคุณนั่นแหละ หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ว่าแต่คุณทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสาวมั่นบุคลิกทันสมัยอย่างเมษิตาจะเข้าครัวทำอาหารเหมือนผู้หญิงทั่วไปเป็นด้วย

“ยังมีอีกหลายอย่างเกี่ยวกับตัวฉันที่คุณยังไม่รู้” หญิงสาวตอบโต้ทันควันแล้วลุกจากโซฟาตรงไปยังห้องครัว

“ผมช่วยนะ” อธินอาสาเป็นลูกมือแล้วลุกเดินตามไปติดๆ

“ไม่ต้อง คุณนั่งรออยู่ข้างนอกนี่แหละ อยู่ใกล้คุณนานๆ แล้วฉันหายใจไม่สะดวก”

“ผมไม่ใช่ไวรัสนะคุณ อยู่ใกล้ผมแล้วจะได้หายใจไม่ออกน่ะ”

“คุณน่ะมันยิ่งกว่าไวรัสอีกนะ” เมษิตาสวนกลับ

อธินเตรียมจะอ้าปากเถียงอีกครั้งแต่ก็ถูกเมษิตาส่งสายตาพิฆาตมาปิดปากเขาไว้ในทันที ชายหนุ่มจึงจำใจต้องกลับไปนั่งที่โซฟาดังเดิม

เมื่อเมษิตาหายลับเข้าไปในครัวได้สักครู่ เสียงโทรศัพท์บ้านของเธอก็ดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนที่ยังคงตกอยู่อย่างไม่ขาดสาย อธินปล่อยให้โทรศัพท์ส่งเสียงร้องอยู่นานเพราะคิดว่าคงไม่เหมาะหากเขาจะรับโทรศัพท์แทนเธอ แต่เมื่อเห็นว่านานเกินไปแล้วเจ้าของบ้านก็ยังไม่ออกมารับสายเขาจึงตัดสินใจรับแทน

“สวัสดีครับ” ปลายสายเงียบจนอธินต้องเอ่ยอีกครั้ง “สวัสดีครับ ที่นี่บ้านคุณเมษิตาครับ”

“เอ่อ คุณอธินใช่มั้ยคะ” เสียงจากปลายสายถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

“ใช่ครับ ว่าแต่รู้ได้ยังไงว่าเป็นผม” ชายหนุ่มผู้รับโทรศัพท์อดประหลาดใจไม่ได้ว่าอีกฝ่ายทราบได้อย่างไรว่าเป็นเขา

“ลีเองค่ะ”

“อ้อ คุณลีนั่นเอง คุณเมทำกับข้าวอยู่ในครัว รอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะไปตามเธอมารับสาย” คำตอบที่ฟังดูสนิทสนมกันมากระหว่างอธินและเมษิตานั้นทำให้นันทลีอดที่จะอิจฉาไม่ได้แต่ก็ต้องกดความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่ให้มันแสดงตัวออกมาในเวลานี้

“ไม่ต้องไปตามหรอกค่ะ เมถึงบ้านแล้วลีก็สบายใจเพราะตั้งแต่คุณพาเมออกจากสตูดิโอลีก็ติดต่อเมกับคุณไม่ได้เลย ก็เลยนึกเป็นห่วงเท่านั้นเองค่ะ”

“ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณต้องเป็นกังวล” อธินกล่าวอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง

“ไม่ต้องขอโทษลีหรอกค่ะ คนที่คุณควรต้องขอโทษน่าจะเป็นเมมากกว่านะคะ”

“คุณพูดถูก เป็นเพราะผมคุณเมถึงต้องวุ่นวายแบบนี้ และผมก็ต้องขอโทษคุณลีด้วยนะครับที่ทิ้งงานของคุณออกมากลางคัน เดี๋ยวผมจะจัดการถ่ายซ่อมให้นะครับ แล้วงานนี้ผมไม่ขอรับค่าจ้างถือเป็นการขอโทษจากผม”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณปราบดาช่วยเช็คไฟล์งานที่คุณถ่ายไว้ให้แล้ว เซทสุดท้ายที่เมเป็นแบบได้รูปที่ใช้งานได้อยู่หลายรูปคงไม่ต้องถ่ายซ่อมหรอกค่ะ”

“ถึงยังไงผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีล่ะครับ”

“คุณธินอย่าคิดมากเลยค่ะ งานก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่คะ”

นันทลีวางสายจากอธินด้วยหัวใจที่โหวงเหวงอย่างประหลาด หญิงสาวเฝ้าถามตัวเองว่าเธอกำลังหลงรักผู้ชายคนนี้อย่างนั้นหรือ...เธอกำลังหลงรักผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเพื่อนอย่างนั้นหรือ แต่อีกเสียงหนึ่งในใจก็ค้านออกมากว่า ก็ในเมื่ออธินและเมษิตาไม่ได้เป็นคนรักกันจริงๆ ก็ไม่ผิดที่เธอจะรักเขาไม่ใช่หรือ

“คุณลีติดต่อคุณเมได้หรือยังครับ” ปราบดาเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลไม่แพ้กันเพราะตั้งแต่อธินพาเมษิตาออกจากสตูดิโอไปนั้น นันทลีก็ได้แต่ร้อนรนกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก ซึ่งเขาก็พยายามช่วยติดต่ออธินโดยการโทร. หาอธินแต่ปรากฏว่าโทรศัพท์ของอธินถูกทิ้งไว้กลางสตูดิโอนั่นเอง

“ได้แล้วค่ะ”

“เฮ้อ โล่งอกไปทีนะครับ” ปราบดาระบายลมหายใจออกมาอย่างคลายกังวล “แล้วตอนนี้สองคนนั้นอยู่ไหนครับ”

“อยู่ที่บ้านเมค่ะ”

น้ำเสียงของนันทลีนั้นฟังดูเศร้าสร้อยจนปราบดารู้สึกได้ว่าหญิงสาวกำลังรู้สึกหวั่นไหวกับความใกล้ชิดของอธินและเมษิตาแต่ก็พยายามมองกูมมันไป เขาบอกตัวเองว่าถึงแม้วันนี้นันทลีจะรักอธิน แต่สักวันเขาจะทำให้ผู้หญิงคนนี้หันมารักเขาให้ได้

แม้ว่าระยะเวลาที่ปราบดาได้รู้จักกับนันทลีจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาก็มั่นใจว่านี่คือความรักหรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็น รักแรกพบ ก็คงไม่ผิดเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาได้สบตาผู้หญิงคนนี้เขาก็บอกตัวเองได้ในวินาทีเดียวกันว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาตามหาและรอคอยมาทั้งชีวิต อาจเป็นเรื่องที่โง่เง่าและไร้สาระในสายตาของใครๆ แต่นี่คือสิ่งที่จริงจังที่สุดในชีวิตเขา

“ถ้าหมดเรื่องแล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณลีที่บ้านนะครับ” ปราบดารีบฉวยโอกาสอันดีที่จะได้ใกล้ชิดและรู้จักบ้านของนันทลีไว้ในทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้”

“จะกลับเองได้ยังไงล่ะครับนี่ก็มืดมากแล้ว แถมฝนยังตกอีกต่างหาก และอีกอย่างรถของบริษัทคุณก็กลับไปกันหมดแล้ว ให้ผมไปส่งเถอะนะครับ หรือว่าไม่ไว้ใจผม” เขาถามหยั่งเชิง

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” นันทลีมีท่าทีอึดอัดเพราะพอจะเดาได้ว่าปราบดานั้นรู้สึกอย่างไรกับตน

“ถ้าไว้ใจผมก็ให้ไปส่งที่บ้านนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ” นันทลีจำยอมเพราะมองไม่เห็นหนทางที่จะหลีกเลี่ยงได้