บทที่ 72

บทที่ 32

อธินตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของตนทันทีที่เข้ามาถึงสตูดิโอและ พบว่าปราบดาก็นั่งประจำที่อยู่ที่โต๊ะทำงานของตนแล้ว ผู้มาทีหลังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนมาทำงานเร็วผิดปกติ

“ทำไมวันนี้มาเช้านักวะ ทุกทีเห็นมาโน่น ไม่เที่ยงก็บ่ายไปแล้ว”

“มึงก็พูดเกินไป แบบนั้นน่ะ นานๆ ครั้งโว้ย” คนถูกกล่าวหารีบแก้ตัว จากนั้นจึงวกมาคุยเรื่องงานทันที “เออ...มึงรีบทำไฟล์งานส่งให้คุณลีกับคุณเมเธอด้วยนะ”

‘อีกแล้ว...ชื่อของเมษิตาตามมาหลอกหลอนเขาอีกแล้ว’ อธินคิดในใจพลางเปิดไฟล์รูปที่เขาถ่ายไว้เมื่อวันก่อนขึ้นมาเพื่อที่จะทำงานตามที่ปราบดาบอก แต่แล้วรูปแรกที่เขาเจอก็คือรูปของเมษิตานั่นเอง

“เฮ้อ...!” ชายหนุ่มเผลอระบายลมหายใจออกมาอย่างแรง แล้วบ่นคนเดียวในใจว่า ‘จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหน...รู้บ้างไหมว่าทำใจลำบากน่ะฮึ...ยัยบ๊องเอ๊ย’

“เป็นอะไร!?” ปราบดาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงกันกูมร้องถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของเพื่อนร่วมห้อง

“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยว่ะ” อธินตอบเสียงอ่อยแล้วทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนแรง

“เกิดอะไรขึ้น เล่าให้กูฟังได้มั้ย เผื่อมีอะไรที่พอจะช่วยได้บ้าง” ปราบดาปรับน้ำเสียงให้จริงจังมากขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังกว่าทุกครั้ง

อธินตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้ปราบดาฟังโดยละเอียด ตั้งแต่เรื่องที่เขาขอให้เมษิตาแกล้งเป็นแฟนเขาเพื่อตบตานวินดาและคุณหญิงนลินี รวมถึงเรื่องที่เมษิตาไปอาละวาดที่บ้านเขาเมื่อคืนนี้ด้วย

“คุณเมนี่เจ๋งจริงๆ ที่กล้าเข้าไปชิงตัวลูกเสือถึงในถ้ำเสืออย่างนั้นน่ะ” ปราบดาเอ่ยปากชมอย่างถูกใจเมื่อได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด “ในเมื่อเรื่องราวทุกอย่างก็จบลงอย่าที่มึงต้องการ แล้วมึงจะมานั่งทำหน้าเซ็งหาพระแสงอะไรอีกวะ”

“ที่เซ็งก็เพราะทุกอย่างมันจบไง”

“หมายความว่ายังไง” ปราบดายังไม่เข้าใจ

“จบ...จบทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องของกูกับคุณเมก็จบด้วย” อธินเน้นย้ำ

“แล้วไง?”

“กูคืนสร้อยให้คุณเมไปแล้ว แล้วเธอก็บอกว่าต่อไปนี้ไม่ต้องเจอกันอีก...” อธินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “...ทีนี้ก็คงไม่มีข้ออ้างอะไรไปคุยกับเธอแล้ว”

“ก็แล้วทำไมต้องมีข้ออ้างด้วยล่ะ อยากคุย...ก็โทร. หา อยากเจอ...ก็ไปหาเธอสิ บ้านเธออยู่ที่ไหน ออฟฟิศเธอยู่ที่ไหนมึงก็รู้หมดแล้ว”

“คุณเมเธอเกลียดขี้หน้ากูจะตาย เธอคงยอมคุยด้วยหรอกนะ” อธินกล่าวอย่างรู้นิสัยของเมษิตาดี และโดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำเสียงตอนที่เธอเอ่ยคำว่า ลาก่อน นั้นหนักแน่นเสียจนเขาอดน้อยใจไม่ได้ว่าเธอไม่อยากเจอเขาแล้วจริงๆ

ปราบดาสังเกตอาการของเพื่อนแล้วเริ่มเอะใจ “เอ๊ะ...เอ๊ะ กูชักสงสัย หรือว่า...มึงจะชอบคุณเมเข้าแล้วจริงๆ ถึงได้มานั่งทำหน้าเป็นหมาป่วยอย่างนี้”

อธินพยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบว่า “สงสัยว่ะ”

“แบบนี้ไม่ต้องสงสัยแล้วเพื่อน ชอบชัวร์” ปราบดาเดินเข้ามาตบบ่าอธินเบาๆ เพื่อเป็นการตอกย้ำความรู้สึกนั้นแล้วพูดต่อไปอีกว่า “จีบเลยเพื่อน ถ้าชอบก็จีบ ในเมื่อมึงก็ไม่มีใคร คุณเมก็ยังไม่มีแฟน งานนี้กูเชียร์เต็มที่ ลุยเลยเพื่อน”

อธินมองหน้าเพื่อนซี้อย่างลังเลว่าควรจะทำตามคำแนะนำนั้นดีหรือไม่ เพราะการจะจีบผู้หญิงใจแข็ง ปากร้าย ขี้วีนอย่างเมษิตาดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เมษิตาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของนันทลีเนิ่นนานราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ ดวงตาคู่สวยในวันนี้ไม่มีแววความสดใสเหมือนเคย หญิงสาวเหลือบลงมองถุงกระดาษที่ถือไว้ในมือแวบหนึ่งแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะยกมือที่ว่างอีกข้างขึ้นบิดลูกบิดแล้วผลักประตูเข้าไป ร่างโปร่งระหงเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นเจ้าของห้องแล้ววางถุงกระดาษขนาดพอเหมาะใบนั้นไว้บนโต๊ะตัวดังกล่าว

นันทลีมองที่ถุงที่ถูกวางลงตรงหน้าแล้วช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเพื่อนสาวคนสนิทที่ยืนทำหน้าเรียบเฉยผิดปกติอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนแล้วเอ่ยถาม “ถุงอะไรน่ะเม”

“ถุงเสื้อผ้าของคุณอธิน เขาทิ้งไว้ที่บ้านเมวันที่ฝนตกวันนั้น ลีช่วยเอาไปคืนเขาให้หน่อยสิ”

“ทำไมเมไม่เอาไปคืนเขาเอง” คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันขณะที่เจ้าตัวเอ่ยถาม

“ไม่ล่ะ เมไม่อยากเจอเขา” คนพูดเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้คนฟังจับได้ว่าสิ่งที่พูดออกมานั้นมันค้านกับความรู้สึกที่แท้จริงอยู่มาก ไม่อยากเจอ แต่กลับมีแต่หน้าเขาที่ลอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดตั้งแต่เมื่อคืนจนกระทั่งบัดนี้

“เมไม่สบายหรือเปล่า วันนี้ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

“เปล่า เมไม่ได้เป็นอะไร” เมษิตาพ่นลมหายใจออกมาราวกับต้องการระบายบางสิ่งที่หนักอึ้งอยู่ในใจให้หลุดออกมาด้วย แล้วกล่าวย้ำกับนันทลีอีกครั้งว่า “ลีช่วยเอาไปคืนเขาทีนะ เมไม่อยากเก็บไว้ให้รกบ้าน”

“ถ้าให้ลีไปคนเดียวมันจะไม่น่าเกลียดเหรอ” นันทลีกังวล

“ไปเถอะ ลีก็ชอบเขาอยู่นี่ ก็ถือโอกาสไปเจอเขาด้วยซะเลยสิ” เมษิตาชี้ช่องให้เพื่อน

“เมไปเป็นเพื่อนลีนะ ถ้าเราไปด้วยกันคงไม่เป็นไร”

“เมไม่ว่าง เย็นนี้เมมีนัดกับพี่อรรถ” เมษิตาปฏิเสธเสียงเรียบ

“ว่าไงนะ!?” นันทลีเผลออุทานเสียงดังลั่นห้อง

“อืม ลีได้ยินไม่ผิดหรอก เมนัดพี่อรรถไว้ เมจะเอาสร้อยไปคืนเขา”

“คุณอธินคืนสร้อยให้เมแล้วเหรอ แล้วคืนให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ลีไม่เห็นรู้เรื่องเลย” นันทลีซักไซ้อย่างใคร่รู้ ความจริงแล้วเธอไม่ได้ต้องการรู้สึกนิดว่าเพื่อนรักได้สร้อยคืนมาแล้วหรือไม่ แต่ที่เธออยากรู้คือทั้งสองคนไปเจอกันได้อย่างไรและเมื่อไหร่ต่างหาก

เมษิตาปฏิเสธที่จะเล่าถึงเหตุการณ์ทีผ่านมาเพราะเธอเองไม่อยากตอกย้ำความทรงจำของตัวเองด้วยการกล่าวถึงมันซ้ำๆ เธออยากจะลืม ลืมว่าเคยรู้จักผู้ชายชื่อ อธิน

นันทลีฉายเดี่ยวมาหาอธินถึงสตูดิโออัลต้าซึ่งเป็น สถานที่ทำงานของเขา หญิงสาวยืนลังเลอยู่หน้าประตูเป็นเวลานานแต่สุดท้ายเธอก็รวบรวมความกล้าแล้วเดินหน้าอย่างเต็มตัวโดยมีปุ้มปุ้ยลูกน้องสาวร่างอวบของอธินเป็นผู้พาไปยังห้องทำงานของลูกพี่

เมื่อก้าวผ่านประตูห้องทำงานของอธินเข้าไปแล้วนันทลีก็แอบเซ็งเล็กน้อยที่เห็นปราบดานั่งอยู่ในนั้นด้วย ซึ่งผิดกับปราบดาที่มีสีหน้าระรื่นจนออกนอกหน้าเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือน

“สวัสดีครับคุณลี” คนหน้าระรื่นรีบร้องทักพร้อมกับพาตัวเองออกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งแล้วตรงรี่เข้าไปหานางในดวงใจอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะคุณปราบดา คุณอธิน” นันทลีมองหน้าปราบดาแค่แวบเดียวแล้วหันไปส่งยิ้มให้อธินเนิ่นนาน

“สวัสดีครับคุณลี มาได้ยังไงครับ อย่าบอกนะครับว่าจะมาตามงาน นี่ผมก็กำลังเร่งมือทำให้อยู่เลย” ชายหนุ่มผู้ถูกทักเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์แล้วแกล้งเย้าเธอเล่น

“ลีไม่ได้มาเรื่องงานหรอกค่ะ พอดีว่าเมให้ลีเอาของมาคืนคุณน่ะค่ะ” หญิงสาวกล่าวพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ว่างหน้าโต๊ะทำงานของอธินโดยมีสายตาของปราบดามองตามอย่างหวงแหนปนกับความน้อยใจที่หญิงสาวในดวงใจไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาบ้างเลย

“ของอะไรเหรอครับ” คิ้วดกดำนั้นขมวดเข้าหากันอย่างคิดไม่ออกว่าของสิ่งนั้นควรเป็นอะไร แต่เมื่อเจ้าตัวเอื้อมมือไปหยิบถุงใบนั้นมาเปิดดูจึงได้คลายสงสัยลงได้ และวินาทีต่อมาหัวใจของชายหนุ่มก็สะท้อนความรู้สึกน้อยใจออกมาว่า ‘นี่คุณไม่อยากเจอผมอีกแล้วจริงๆ ใช่ไหม ถึงได้ฝากของให้เพื่อนคุณเอามาคืนให้ผมอย่างนี้’

“คุณธินคะ คุณธิน” นันทลีร้องเรียกเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้านิ่งเงียบไปนาน

“ครับ”

“เป็นอะไรไปคะ หรือว่าของไม่ครบคะ”

“ครบครับ คุณเมเธอเก็บมาให้ผมครบทุกชิ้นเลย แถมยังรีดให้ซะเรียบกริบอีกต่างหาก” ชายหนุ่มพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึก

“เห็นคุณทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ ลีก็นึกว่าของไม่ครบซะอีก”

“ว่าแต่ทำไมคุณเมเธอถึงไม่มาด้วยล่ะครับ” อธินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“เมไม่ว่างค่ะ เห็นว่าเย็นนี้มีนัดกับพี่อรรถ” นันทลีตอบอย่างไม่คิดอะไร

อธินหน้าตึงแล้วขบกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกขุ่นเคือง เมื่อได้ยินว่าหญิงสาวที่อยู่ในความคิดของเขาตลอดเวลาตั้งแต่เช้าจนกระทั่งบัดนี้กำลังจะไปพบอรรถพล ซึ่งเป็นผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักมาก เพียงแค่นี้ความหึงก็แล่นเข้ามายึดพื้นที่ของหัวใจเกือบทั้งหมดแล้ว

“คุณธินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมทำหน้าเหมือนโกรธใครอย่างนั้นล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้ามีท่าทีขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด

“มันหึงคุณเมน่ะสิครับ” ปราบดารีบชิงตอบคำถามนั้นแทนเพื่อน

“หึง!?” นันทลีตกใจกับประโยคที่ได้ยิน

“คุณลีได้ยินไม่ผิดหรอกครับ เพื่อนผมมันเพิ่งสารภาพกับผมก่อนที่คุณลีจะมาว่ามันหลงรักเพื่อนคุณเข้าแล้ว” ปราบดารีบอธิบายตัดหน้าอธินอีกตามเคย

“ไอ้ปราบ...พูดมากไปแล้วนะมึง” อธินปรามเพื่อน

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่หว่า ดีซะอีกคุณลีจะได้ช่วยแก ใช่มั้ยครับคุณลี” ประโยคหลังนั้นปราบดาหันไปพูดกับหญิงสาวที่นั่งปั้นหน้าไม่ถูกอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอธิน

“เอ่อ...ค่ะ” นันทลีตั้งตัวไม่ติดกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน แน่ชัดแล้วว่าผู้ชายที่เธอแอบรักกำลังหลงรักเพื่อนของเธออยู่ แล้วเพื่อนของเธอล่ะ รู้สึกอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ ‘นี่ลีกำลังทำร้ายเมโดยไม่รู้ตัวอยู่หรือเปล่า?’