บทที่ 76

บทที่ 36

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วอธินก็ขับสปีดโบ๊ทฝ่าเกลียวคลื่นพาเมษิตามาหยุดอยู่กลางทะเลลึกตามที่เขาบอกเมื่อครู่ การนั่งอยู่ในเรือลำเล็กท่ามกลางทะเลกว้างใหญ่ที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่น้ำกับน้ำ ทำให้หญิงสาวที่ว่ายน้ำไม่เป็น อีกทั้งยังเคยจมทะเลมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างเมษิตาต้องนั่งเกาะเบาะเรือไว้แน่นไม่ยอมกระดุกกระดิกตัวไปไหนเลย จนคนอธินอดที่จะขำไม่ได้

“ไม่ต้องกลัวหรอกคุณ”

“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย” คนที่บอกว่าไม่กลัวยังคงเกาะเบาะไว้แน่นไม่ยอมปล่อยดังเดิม

“คุณรู้มั้ยว่าผมพาคุณมาที่กลางทะเลนี่ทำไม” ชายหนุ่มเอ่ยถามและโดยไม่รอให้หญิงสาวตอบ เขาก็ล้วงเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตแขนสั้นของเขา แล้วกำของสิ่งนั้นไว้ในมือโดยไม่ให้เมษิตาเห็นว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

“ผมจะพาคุณมาทิ้งขยะ”

“ทิ้งขยะกลางทะเลเนี่ยนะ มีแต่คนเขามาเก็บขยะขึ้นจากทะเล นี่อะไรจะเอาขยะมาทิ้งทะเล”

“ขยะบางชิ้นมันก็ต้องทิ้งให้จมทะเลไปเลยนั่นแหละถึงจะดี อย่างเช่นขยะชิ้นนี้” พูดจบอธินก็แบมือให้เมษิตาดูขยะชิ้นที่เขากล่าวถึง

“นั่นมันสร้อยคอของฉันนี่! คุณเอาไปได้ยังไง”

อธินให้ป้าแม่บ้านถอดสร้อยเส้นนี้ออกจากคอของเมษิตาตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเมื่อคืนนี้ เพราะเขารู้สึกขัดหูขัดตาทุกครั้งที่ได้เห็นมัน และอีกอย่างปัญหาความวุ่นวายต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันก็มาจากสร้อยเส้นนี้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าควรจะกำจัดมันไปเสียให้พ้นๆ

“เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” เมษิตาพูดพร้อมกับตวัดมือไปหมายจะแย่งสร้อยกลับคืนแต่อธินก็ชักมือหลบไปก่อน

“คุณจะเก็บมันไว้อีกทำไม” ชายหนุ่มหยุดถอนหายใจหนึ่งเฮือกแล้วพูดต่อว่า “ไม่ต้องบอกผมนะว่าจะเอาไปคืนให้นายอรรถพลนั่นอีก คุณก็เห็นแล้วว่าเมื่อคืนตอนที่คุณเอาสร้อยไปคืนให้มันน่ะ มันคิดจะทำอะไรคุณ อย่าให้ผมเจอมันอีกนะ ไม่งั้นมันตายแน่” อธินขบกรามแน่นอย่างแค้นจัดเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา

“ถึงยังไงฉันก็ต้องเอาไปคืนเขา สร้อยเส้นนี้มันเป็นเหมือนบ่วงพันธนาการที่ผูกฉันไว้กับความเจ็บปวดตลอดเวลาสองปีเต็มที่ผ่านมา ถ้าเขาไม่ยอมรับมันกลับคืนไป ฉันก็คงต้องติดอยู่กับความรู้สึกนี้ไปจนตลอดชีวิต” เมษิตเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น

อธินก้าวเข้ามาประชิดตัวเมษิตาแล้วใช้สองมือแข็งแรงของตนจับต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวให้หันหน้าเข้าหาตัวเอง ร่างสูงก้มลงสบตากับคนตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเช่นกัน

“คุณเม คุณฟังผมให้ดีๆ นะ สิ่งที่ผูกคุณไว้กับอดีตไม่ใช่สร้อยคอเส้นนี้ แต่เป็นหัวใจของคุณเองต่างหาก ไม่ว่านายอรรถพลจะยอมรับสร้อยเส้นนี้กลับคืนไปหรือไม่ แต่ถ้าหัวใจของคุณยังไม่ลืม คุณก็จะยังติดอยู่กับความรู้สึกที่คุณว่านี้ไปตลอดชีวิต สิ่งที่คุณต้องทำคือ จัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้ได้ต่างหาก”

อธินคว้ามือเรียวของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมาแล้วบรรจงวางสร้อยคอเส้นนั้นลงบนฝ่ามือของเธอ จากนั้นเขาจึงจูงมือเธอไปยังขอบเรือ เมษิตามองหน้าอธินอย่างไม่เข้าใจเจตนาว่าเขาต้องการอะไร แต่ก็ยอมก้าวเท้าตามไป

“ทิ้งอดีตของคุณไปซะ ปล่อยให้มันจมหายไปในทะเล” ชายหนุ่มกล่าวพลางจับมือหญิงสาวยื่นออกไปนอกเรือ

ฝ่ามือเรียวเล็กที่ถูกจับยื่นออกไปในทะเลยังคงกำสร้อยคอเส้นนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ไม่มีประโยชน์ที่คุณจะเก็บมันไว้เพื่อทำร้ายตัวเอง”

เมษิตาคลายมือออกช้าๆ แล้วตัดใจปล่อยให้สร้อยคอเส้นนั้นหลุดออกจากมือตามที่อธินบอก หญิงสาวทอดสายตามองตามสร้อยที่ทิ้งตัวดิ่งลึกลงสู่ก้นทะเลจนมันหายลับไปกับตา ‘จบสิ้นกันเสียทีนะอดีตที่คอยตามหลอกหลอนฉันมาแสนนาน’ หญิงสาวบอกตัวเองแล้วหันหน้ากลับเข้ามาในตัวเรืออีกครั้งก็พบสายตาของอธินที่จับจ้องอยู่ที่เธอ

“ลืมอดีตซะแล้วเรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นฟังดูอบอุ่น ทว่าแววตาที่มองมานั้นยิ่งทำให้หัวใจคนฟังอบอุ่นมากกว่า

“คุณหมายความว่ายังไง” เมษิตากลัวเหลือเกินกับสิ่งที่เขากำลังจะพูดออกมา

“หมายความว่า ผมรักคุณ เรามาเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ด้วยกันนะ” อธินจ้องลึกเข้าไปในแววตาของหญิงสาวตรงหน้าราวกับต้องการตอกย้ำความรู้สึกนี้ด้วยสายตาอีกครั้ง

เมษิตารีบหันหลังให้เขาแล้วหลับตาสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะกลั้นใจบอกกับเขาว่า “ฉันรักคุณไม่ได้”

“ทำไมคุณถึงรักผมไม่ได้” แม้ว่าจะคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าคำตอบจะต้องออกมาในรูปแบบนี้ แต่อธินก็ยังอดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้อยู่ดี

“อย่าถามอะไรฉันเลยนะ คุณแค่รู้ไว้ว่าฉันรักคุณไม่ได้เท่านั้นก็พอ”

“รักไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าไม่ได้รักใช่มั้ย จริงๆ แล้วคุณก็รักผมเหมือนกันใช่มั้ย”

“ไม่มีประโยชน์ที่คุณจะรู้ว่าฉันคิดยังไงกับคุณ เพราะถึงยังไงเรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้ คุณได้ยินมั้ยคุณอธิน”

เมษิตาเบือนหน้าหนีชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อซ่อนรอยน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเอ่อเต็มสองตา และในที่สุดหยาดน้ำใสนั้นก็ไหลริ้วลงตามสองแก้มอย่างมิอาจต้านทาน เธอคงจะยอมรับความรู้สึกนี้ของเขาได้ไม่ยากเย็นหากว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่นันทลีเพื่อนสนิทของเธอรัก เมษิตารีบปาดน้ำตาทิ้งโดยเร็วแล้วหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับอธินอีกครั้ง

“เรากลับเข้าฝั่งกันเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกแล้ว พาฉันกลับบ้านเถอะนะ” เมษิตาบอกเสียงเรียบ

“ผมจะไม่พาคุณกลับ จนกว่าคุณจะบอกผมว่าทำไมคุณถึงรักผมไม่ได้” อธินมั่นใจว่าเมษิตารักเขาแน่นอน แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เธอไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

“ฉันขอถามอะไรคุณข้อนึงนะว่า ถ้าคุณกับคุณปราบดาหลงรักผู้หญิงคนเดียวกัน คุณจะทำยังไง”

ทันทีที่จบประโยคคำถามนี้ อธินก็เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาทันที่ว่าสาเหตุที่ทำให้เมษิตาต้องปฏิเสธความรักจากเขาเป็นเพราะเพื่อนของเธอนั่นเอง

“มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ผมก็จะดูว่าผู้หญิงคนนั้นรักใครก็เท่านั้นเอง”

“แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่ ลีเป็นเพื่อนรักของฉัน แล้วเพื่อนรักของฉันก็รักคุณ ฉันทำร้ายเพื่อนฉันไม่ได้”

“แต่ผมไม่ได้รักเพื่อนคุณ...ผมรักคุณ” อธินแย้งทันควัน

เมษิตาระบายลมหายใจอย่างอ่อนแรงที่ต้องคุยกับคนดื้อดึงเช่นอธิน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ง่ายๆ ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องยื่นคำขาดกับเขา เพื่อจะได้ยุติเรื่องราวลำบากใจนี้ให้เร็วที่สุด

“คุณจำได้ไหมว่าคุณเคยรับปากฉันไว้ว่า ถ้าฉันช่วยทำลายงานแต่งงานของคุณกับคุณดาได้ คุณจะทำตามคำขอของฉันหนึ่งข้อโดยไม่มีเงื่อนไข และฉันก็หวังว่าคุณจะเป็นลูกผู้ชายพอที่รักษาคำพูดนะ”

อธินพยักหน้ารับ และรู้ตัวว่าคำสัญญานั้นกำลังจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขาเองในวันนี้เสียแล้ว

“ฉันขอให้คุณรักลี คุณทำให้ฉันได้มั้ย”

“คุณคิดว่าความรักมันบังคับกันได้เหรอ ถ้าทำได้ง่ายขนาดนั้นคุณคงไม่เจ็บปวดกับมันมาจนถึงตอนนี้หรอก แต่ถ้าคุณต้องการให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผมก็จะทำให้” เมื่อพูดจบอธินก็พละไปประจำที่อยู่หลังพวงมาลัย แล้วขับเรือกลับเข้าฝั่งทันที อธินรู้ดีคว่าถ้าเมษิตาเอ่ยปากออกมาอย่างนี้แล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกไปก็คงไม่มีประโยชน์เขาคงไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้ง่ายๆ แน่นอน

อธินขับรถมาส่งเมษิตาที่บ้านแล้วขับรถกลับไปทันที ตลอดระยะเวลากว่าสี่ชั่วโมงที่ทั้งคู่นั่งรถมาด้วยจากหัวหินจนถึงกรุงเทพฯ นั้นมีแค่เพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นเพื่อนเดินทางเพราะทั้งสองต่างนั่งนิ่งและจมอยู่กับความคิดของตัวเองอย่างที่ต่างฝ่ายต่างก็คาดเดาความคิดของกันและกันไม่ออก

เมษิตาเดินเข้าบ้านอย่างเนือยๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ที่โซฟาตัวนุ่มภายในห้องรับแขก ครู่ต่อมาหัวใจของหญิงสาวก็อดที่จะหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนเรือเมื่อเช้านี้ไม่ได้ และตามมาด้วยภาพความเจ็บปวดจากบาดแผลแห่งความรักที่นันทลีเคยได้รับ นึกถึงภาพที่เพื่อนรักนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องน้ำ ในวันที่กรีดข้อมือตัวเองเพราะผิดหวังจากความรัก เมษิตาก็บอกกับตัวเองว่า ‘ฉันรักคุณไม่ได้จริงๆ คุณอธิน ฉันยอมเป็นฝ่ายเจ็บเสียเองดีกว่าที่จะทนเห็นเพื่อนรักของฉันต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า’

เมษิตาสลัดศีรษะเบาๆ เพื่อขับไล่ความว้าวุ่นที่วิ่งวนอยู่เต็มหัวสมองออกแล้วลุกไปชะโงกดูที่หน้าต่างเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าบ้าน ครู่ต่อมาร่างบางของนันทลีก็ก้าวผ่านประตูรั้วแล้วเดินตรงเข้ามาในตัวบ้านอย่างคุ้นเคย

“ลีมาได้ยังไง” เจ้าของบ้านถามอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นเพื่อนรักมาหาเธอถึงบ้านทั้งๆ เธอเองก็เพิ่งจะถึงบ้านเมื่อครู่นี้เอง

“คุณอธินโทร. ไปบอกลีว่าเพิ่งมาส่งเมที่บ้าน ลีก็เลยรีบมาหา เมื่อคืนนี้เมเป็นยังไงบ้าง ลีเป็นห่วงเมมากนะรู้มั้ยที่เห็นพี่อรรถทำแบบนั้นกับเม”

“ไม่ต้องห่วงหรอก เมไม่ได้เป็นอะไร เมเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว” แววตาคนพูดหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินชื่อของอธิน

“ก็ถ้าคุณอธินเขาไม่เข้าไปช่วยเม เมคิดว่าในสภาพเมาๆ แบบนั้นน่ะเมจะเอาตัวรอดจากพี่อรรถได้เหรอ” นันทลีกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ

“พูดถึงนายอธินแล้วก็น่าโมโห ขนาดไปกับลีแท้ๆ เขายังทิ้งลีไว้คนเดียวที่ร้านอาหารนั่นได้ แย่มากเลยนะผู้ชายแบบนี้”

“ที่เขาทำแบบนั้นเพราะเขาเป็นห่วงเมมาก เมเองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเขารักเม”

“ลี...”

ในที่สุดนันทลีก็ตัดสินใจพูดออกมาตามตรง ถึงแม้ว่าเธอจะรักอธิน แต่ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ เธอก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้ นันทลีอาจจะเจ็บปวดและผิดหวังกับความรักมามาก มากซะจนเมษิตากังวลว่าเธอจะทนรับความผิดหวังที่จะเกิดขึ้นอีกครั้งไม่ไหว แต่มันกลับตรงกันกูม ความผิดหวังที่ผ่านมาเป็นเหมือนวัคซีนชั้นดีที่ทำให้หัวใจของนันทลีมีภูมิต้านทานและแข็งแรงขึ้น

“เมฟังลีให้ดีนะ ความรักมันบังคับกันไม่ได้ เราไม่สามารถบังคับหัวใจใครให้รักหรือไม่รักใครได้ แม้แต่หัวใจเราเองเราก็บังคับมันได้ เรื่องนี้เมก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อคนที่คุณอธินเขารักไม่ใช่ลี ลีก็ต้องยอมรับให้ได้ แต่ลีก็ดีใจนะที่คนที่คุณอธินรักคือเม เพื่อนที่ลีรักมากที่สุด”

‘ความรักบังคับกันไม่ได้งั้นเหรอ’ ทำไมนันทลีและอธินถึงได้พูดแบบเดียวกัน หรือว่า...ความรักมันเป็นแบบนี้จริงๆ เมษิตาอดที่จะถามตัวเองไม่ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเมษิตาก็ทำใจยอมรักอธินไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเพื่อนเธอก็รักผู้ชายคนนี้ ถ้าเธอทำอย่างนั้นเธอก็คงจะไม่อาจสู้หน้าเพื่อนได้อีกต่อไป ‘ถ้าจะเจ็บก็เจ็บด้วยกันทั้งหมดก็แล้วกัน เมทนไม่ได้หรอกที่จะเห็นลีต้องเจ็บอยู่คนเดียว’ เมษิตาสรุปกับตัวเองเช่นนั้น

“เมยอมรับหัวใจตัวเองเถอะนะว่าเมรักคุณอธิน อย่าดื้อกับความรู้สึกของตัวเองอีกเลยนะ แค่เมกล้าที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น มันไม่ยากเลยนะเม” นันทลีพูดเอื้อมมือไปจับมือของเมษิตามาบีบแล้วเขย่าเบาๆ อย่างร้องขอให้เพื่อนคนนี้ยอมเปิดหัวใจให้กับความรักครั้งใหม่

“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะลี เมไม่อยากฟังแล้ว” เมษิตาชักมือออกแล้วเดินเลี่ยงไปนั่งลงที่โซฟา ดวงตาคู่หม่นของเจ้าของบ้านดูเหมือนจะเหม่อลอยแต่บางคราวก็เหมือนจะครุ่นคิดอะไรอยู่ในที

นันทลีทอดสายตามองตามเพื่อนรักด้วยความเหนื่อยใจในความดื้อรั้นของเธอคนนี้ยิ่งนัก นันทลีคิดว่าไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องหาทางทำให้เพื่อนคนนี้ยอมรับความรู้สึกของตังเองให้ได้