บทที่ 75

บทที่ 35

อรรถพลเดินกลับเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้งหลังจากจัดการทำความสะอาดเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนเมื่อครู่นี้เรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังมิวายทำหน้าแสยะอย่างขยะแขยงร่องรอยสกปรกที่ยังปรากฏให้เห็นอยู่จางๆ ชายหนุ่มเจ้าสำอางชะเง้อคอมองหาเมษิตาอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะกลับเข้ามา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเดินออกไปยังทิศทางที่อดีตคนรักวิ่งออกไป แต่เพียงครู่เดียวก็กลับเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารดังเดิม แล้วเรียกพนักงานมาเช็คบิล จากนั้นจึงเดินออกจากร้านไปโดยไม่แสดงอาการห่วงใยเมษิตาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแต่อย่างใด

ในขณะเดียวกัน นันทลีก็นั่งรออธินที่วิ่งตามเมษิตาออกไปด้วยความกระวนกระวาย ชายหนุ่มที่มาด้วยกันวิ่งตามเพื่อนสาวของเธอออกไปเนิ่นนานและไม่กลับเข้ามาอีกเลย นันทลีรู้สึกเป็นห่วงเมษิตามากเพราะภาพที่เห็นว่าเพื่อนวิ่งโซซัดโซเซออกไปทางด้านหลังร้านก็บอกได้ดีว่าเพื่อนของเธอเมาเต็มที่แล้ว

มาถึงตอนนี้ นันทลีก็พอจะดูออกแล้วว่าเมษิตาเองคงจะมีใจให้อธินเช่นเดียวกัน หากไม่เป็นเพราะเธอไปสารภาพกับเมษิตาก่อนว่าเธอกำลังหลงรักอธินอยู่ เมษิตาก็คงจะยอมเปิดใจให้ชายหนุ่มได้ไม่ยากเย็น หญิงสาวก้มหน้านิ่ง ครุ่นคิดอะไรหลายอย่างพลางใช้ช้อนส้อมเขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างเซ็งๆ แต่แล้วก็ยิ้มออก เมื่อเห็นว่ามีชายคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นเมื่อครู่ต้องหุบลงอย่างกะทันหันเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นใคร

“คุณปราบดา มาได้ยังคะ”

“ไอ้ธินมันโทร. ไปบอกให้ผมมารับคุณลีกลับบ้าน”

“แล้วคุณอธินล่ะคะ” นันทลีเอ่ยถามเบาๆ

“ธินมันพาคุณเมกลับไปแล้ว มันบอกผมว่าคุณเมเมามากเลยจะรีบพากลับไปส่งบ้าน”

นันทลีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้วาอธินทิ้งเธอไว้และออกไปกับเมษิตา ทั้งที่พยายามทำใจให้รับกับความจริงที่ว่า อธินไม่ได้รักเธอ แต่มันก็ยากที่จะให้ปรับความรู้สึกให้เป็นปกติได้ในทันที

“นี่คุณลียังไม่ได้ทานอะไรเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นว่า อาหารในจานตรงหน้าหญิงสาวยังไม่พร่องลงเลย

“ฉันทานไม่ลงแล้ว เดี๋ยวฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” พูดจบนันทลีก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล และเมื่อจัดการชำระค่าอาหารเรียบร้อยแล้วนันทลีจึงลุกออกจากโต๊ะไปโดยไม่สนใจปราบดาเลย

ชายหนุ่มที่ถูกทิ้งไว้ที่โต๊ะอาหาร มองตามร่างบางของหญิงสาวที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกพบเดินคอตกออกไปนอกร้านด้วยความเศร้าใจที่เห็นเธอต้องตกอยู่ใสสภาพเช่นนี้ แต่ก่อนที่ร่างบางจะก้าวพ้นกรอบประตู ชายหนุ่มก็รีบวิ่งตามออกไปและตามไปทันหญิงสาวตรงหน้าร้านพอดี

“คุณลีจะไปไหนครับ” ปราบดาร้องถามมาจากทางด้านหลัง

“ฉันจะไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าร้าน” นันทลีตอบเนือยๆ

“ให้ผมไปส่งนะครับ ดึกแล้วอย่ากลับแท็กซี่เลย มันอันตราย”

“ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วง แต่ฉันคงไม่รบกวน ฉันดูแลตัวเองได้” หญิงสาวยืนกรานปฏิเสธดังเดิม

“ให้ผมไปส่งเถอะนะครับ ถ้าไอ้ธินมันรู้ว่าผมปล่อยให้คุณลีกลับบ้านคนเดียวดึกๆ แบบนี้มันคงเตะผมแน่ มันเป็นห่วงคุณลีมากนะครับ ถึงได้โทร. ไปตามให้ผมมารับคุณ” ปราบดาเอาชื่อเพื่อนมาอ้างไปอย่างนั้นเอง เขาไม่ได้กลัวถูกเพื่อนเตะอย่างที่บอกออกไปสักนิด แต่เขาเป็นห่วงนันทลีต่างหาก

เมื่อเห็นว่าปราดาตั้งใจจะไปส่งจริงๆ นันทลีจึงยอมเดินตามเขาไปที่รถโดยไม่ดื้อดึงอีกต่อไป

เสียงคลื่นกระทบทบฝั่งดังซ่าๆ และแสงแดดอบอุ่นที่ส่องทะลุผ่านผ้าม่านสีขาวที่หน้าต่างหัวเตียงปลุกให้เมษิตาต้องจำใจตื่น เมื่อลืมตาขึ้นมาหญิงสาวก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เธอมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตนแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางจึงดีดตัวขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่ทันที สิ่งแรกที่หญิงสาวทำคือการก้มลงสำรวจร่างกายตัวเอง และตามมาด้วยเสียงกรี๊ดสนั่น

กรี๊ดดด !!!

หญิงสาวกรีดร้องเสียงดังลั่นห้องทันทีที่เห็นสภาพตัวเอง ขณะนี้เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวโคร่งของผู้ชายเพียงตัวเดียวเท่านั้น วินาทีต่อมาหญิงสาวรีบดึงสาปเสื้อบริเวณอกให้ออกห่างจากตัวแล้วรีบก้มหน้าลงตรวจสอบสภาพภายใน ซึ่งก็ยังอยู่ดีเป็นปกติ จึงทำให้เธอคลายความตกใจลงได้บ้าง ‘ที่นี่ที่ไหน...บ้านใคร...ห้องนอนของใคร!?”

“เกิดอะไรขึ้นคุณเม” ไม่ต้องเสียเวลาคิดหาคำตอบ เพราะคนเป็นเจ้าของบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องนอนอยู่นี่แล้ว

“คุณอธิน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?”

“ก็นี่มันบ้านผม ว่าแต่เมื่อกี้คุณกรี๊ดทำไม เกิดอะไรขึ้น”

“ตาบ้า! ฉันสิต้องเป็นฝ่ายถามคุณ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ทำไมฉันถึงได้มานอนอยู่ที่บ้านคุณ แล้วก็ในห้องนอนของคุณอย่างนี้ แล้วเสื้อผ้าฉัน...” เมื่อสิ้นประโยคนั้น หมอนใบใหญ่ก็ปลิวตามไป จนร่างสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงต้องรีบกระโดดหลบ

“ใจเย็นสิครับคุณ ตื่นมาก็โวยวายลั่นบ้านเชียว ทีเมื่อคืนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะครับ...ที่รัก” ชายหนุ่มกล่าวแล้วยิ้มยั่วนัยน์ตาพราว

“อร๊าย! นี่คุณทำอะไรฉัน แล้วเสื้อผ้าฉันล่ะ คุณไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนให้ฉันใช่มั้ย แม่บ้านคุณเป็นคนเปลี่ยนให้ฉันใช่มั้ย”

“คุณคิดว่าจะเหมือนในละครเหรอ ที่นางเอกเมาแล้วอ้วกเลอะเทอะ พระเอกก็ให้แม่บ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ที่นี่บ้านพักตากอากาศของผมที่หัวหินครับ ไม่มีแม่บ้านประจำหรอก มีแต่คนสวนที่เป็นผู้ชายคอยเฝ้าบ้านให้ คุณคิดว่าระหว่างคนสวนกับผม ใครจะเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ”

“ตาบ้า แล้วทำไมคุณต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันด้วย ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้เมาจนอ้วกอย่างที่คุณว่าแน่ๆ” แม้จะเมาไม่ได้สติแต่เมษิตาก็พอจะจำได้รางๆ ว่าเธอก็แค่เมาแล้วหลับไปเท่านั้นเอง

“คุณไม่ได้อ้วกก็จริง แต่เสื้อผ้าคุณน่ะเลอะไวน์ กลิ่นหึ่งอย่างกับถังบ่มไวน์ ผมทนไม่ไหวก็เลยต้องจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แต่คุณไม่ต้องห่วงว่าผมจะเห็นอะไรๆ ของคุณหรอกนะ เพราะตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณน่ะผมหลับตา...ข้างเดียว” คนพูดหัวเราะอย่างอารมณ์ดีทันทีที่พูดจบ

“ตาบ้า!” พร้อมกับเสียงตวาดแว้ด หมอนข้างใบใหญ่ก็ถูกจับทุ่มเข้าใส่คนที่ยืนหัวเราะอยู่ใกล้ๆ จนเจ้าตัวต้องรีบถอยไปยืนอยู่หน้าประตู

“ผมให้คนซักรีดชุดที่คุณใส่มาเมื่อคืนนี้ให้แล้วนะ แขวนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า เดี๋ยวคุณอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปทานอาหารเช้าด้วยกันนะ เร็วๆ ด้วย ผมหิวแล้ว” คนพูดขยิบตาข้างซ้ายแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะเดินตัวปลิวออกจากห้องไป

เมษิตาใช้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงไม่นานก็ตามมาหาอธินที่โต๊ะอาหารบริเวณระเบียงหน้าบ้าน เพียงก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นระเบียง สายลมแผ่วเบาก็พัดมากระทบผิวกาย อีกทั้งเสียงคลื่นกระทบฝั่งก็ดังแว่วมาให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ หญิงสาวเหลียวมองไปรอบด้านก็พบผืนทะเลกว้างใหญ่อยู่ใกล้ๆ เมื่อได้อยู่ในสถานที่ที่สวยงาม รอยยิ้มบางๆ จึงผุดพรายขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวทันที

“ที่นี่บรรยากาศดี ถูกใจคุณล่ะสิ” อธินที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเมษิตามีสีหน้าพอกับสถานที่

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ทำไมไม่พาฉันกลับบ้าน” หญิงสาวเอ่ยถามขณะเดินเข้าไปร่วมโต๊ะกับผู้ที่นั่งอยู่ก่อน

“ก็ผมอยากมา” ชายหนุ่มตอบห้วนๆ

“ถ้าคุณอยากมาก็มาคนเดียวสิ เรื่องอะไรต้องลากฉันมาด้วย”

“ก็ผมอยากมากับคุณนี่นา”

“นี่คุณ! ตอบแบบนี้คิดจะกวนประสาทกันแต่เช้าเลยใช่มั้ย”

ก่อนที่สงครามจะเกิดขึ้น แม่บ้านวัยกลางคนก็ยกถาดอาหารเช้าออกมาเสิร์ฟ ซึ่งก็ทำให้ทั้งคู่สงบศึกลงทันที เมษิตามองหน้าแม่บ้านแล้วยิ้มโล่งใจ เพราะเชื่อมั่นว่าคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเมื่อคืนนี้ต้องเป็นป้าแม่บ้านคนนี้แน่นอน

“ขอบคุณนะคะป้า ที่เมื่อคืนนี้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เม”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง”

เมษิตาหันขวับมาที่อธินทันทีที่แม่บ้านเดินลับตาไป “ฉันคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องหลอกฉัน ที่แท้ก็มีแม่บ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันจริงๆ ด้วย”

อธินระบายลมหายใจออกมากอย่างเซ็งๆ ที่แผนการอำของเขาถูกเปิดเผยเร็วเกินไป “คุณรีบทานอาหารเช้าก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะพาไปขับเรือเล่น”

คิ้วเรียวของหญิงสาวกระตุกขึ้นอย่างประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา อาจเป็นเพราะบรรยากาศดีเลยทำให้เธอพลอยอารมณ์ดีไปด้วยและวันนี้เธอจะลองทำตัวว่านอนสอนง่ายดูสักวัน เพราะเธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้จะมาไม้ไหนกับเธออีก