บทที่ 6

เสี่ยวลู่จื่ออ้าปากค้างมองภาพตรงหน้า หลังจากย้ายเข้ามายังบ้านเช่าซึ่งนายท่านโจวจัดหาเอาไว้ให้ เขาก็ออกไปส่งเหล่าผู้คุ้มกัน กระทั่งกลับมาพบว่าผู้เป็นนายยังคงง่วนอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าที่บาดเจ็บไม่ได้สติ

ภาพที่เห็นคือนายท่านของเขากำลังป้อนยาหญิงสาวอย่างใจเย็น

นายท่านบอกผู้อื่นว่าแม่นางที่พามาด้วยคือคู่หมาย ทั้งนี้ยังอ้างว่าต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไป เพราะแคว้นฉินกำลังไว้ทุกข์ทั่วหล้า เขาได้แต่เออออและไม่กล้าเอ่ยถาม เพียงทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

มองดูหญิงสาวร้องไห้ทั้งที่ไม่ได้สติ สองมือรวบกำสาบเสื้อของผู้เป็นนายเอาไว้แน่น เขายังไม่ตกตะลึงเท่าความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายกอดประคองหญิงสาวแปลกหน้าเอาไว้ ทั้งยังคอยกระซิบปลอบโยนให้นางสงบลง

นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้เห็นผู้เป็นนายมีท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้...

“เรียบร้อยดีหรือไม่” เฉินเซวียเอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปมองคนของตน

เสี่ยวลู่จื่อสะดุ้งเล็กน้อยจากนั้นจึงหันสายตาไปอีกด้าน พยายามไม่มองผู้เป็นนายกำลังแกะมือของหญิงสาวออกจากสาบเสื้อ

“ผู้คุ้มกันทั้งหมดจากไปแล้วขอรับ ข้าเพิ่งสำรวจข้าวของและจัดวางของจำเป็นของท่านเอาไว้ยังห้องอีกฟาก”

“ท่านป้าหวังมาแล้วหรือยัง” ท่านป้าหวังที่เขากล่าวถึงก็คือเพื่อนบ้านซึ่งอยู่ติดกันนี้

“นางบอกว่าวันนี้จะมาสายหน่อยขอรับ”

เฉินเซวียพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับจัดชุดของตัวเองที่ยับย่น

บ้านเช่าที่เขาจ่ายเงินเช่าและทำสัญญาหนึ่งปีนั้น ภายใต้กำแพงล้อมรอบมีตัวเรือนเพียงหนึ่งเดียว ด้านหลังมีส่วนของเรือนครัวและสุขาแยกออกมาจากเรือนหลัก ตัวเรือนพักแบ่งออกเป็นสามส่วน ตรงกลางคือโถงรับรอง ปีกซ้ายขวาคือส่วนของห้องพักที่มีห้องสำหรับข้ารับใช้อยู่

ชายหนุ่มให้เสี่ยวลู่จื่อพักอยู่ในห้องเล็กๆ ซึ่งเป็นห้องสำหรับข้ารับใช้ของตน จากนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย แม้เขาเป็นหมอแต่ก็มีข้อจำกัดของบุรุษ ดังนั้นระหว่างที่ยังไม่อาจหาสาวใช้สักคนมาคอยดูแลหญิงสาว เขาจึงขอให้ท่านป้าหวังมาช่วยดูแลไปก่อน

นับจากพบหญิงสาววันแรก กระทั่งเข้ามาในกำแพงเมืองเสียนหยาง วันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้ว แต่หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

ยังดีที่แม้ไม่ได้สติ แต่ในยามที่เขาป้อนยาป้อนน้ำข้าวต้ม นางยังยอมอ้าปากและกลืนของเหล่านั้นเข้าไป เรื่องที่เหลือก็ได้ท่านป้าหวังช่วยจัดการ ดังนั้นเขาจึงมีเวลาออกไปพบโจวช่าง นายท่านตระกูลโจว ผู้ซึ่งเปิดร้านสมุนไพรกลางเมืองหลวงแคว้นฉิน

ก่อนเดินทางมายังเสียนหยางเขาตกลงทำสัญญากับนายท่านโจวผู้นี้ เพราะเขาไม่ต้องการลงทุนเปิดร้านด้วยเอง เนื่องจากยังไม่รู้ว่าจะรั้งอยู่ที่เมืองหลวงนานเท่าใด อีกทั้งยังไม่เคยคิดจะกลับมาตั้งรกรากยังเมืองเสียนหยางอย่างจริงจัง

สัญญาว่าจ้างหนึ่งปี กับการเป็นหมอประจำร้านสมุนไพรตระกูลโจว บวกกับสัญญาเช่าบ้านหนึ่งปีที่สอดคล้อง เฉินเซวียที่เดินออกมาจากห้องของหญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ในใจของเขาครุ่นคิดจนหว่างคิ้วเกิดรอยย่น มือใหญ่ยกขึ้นนวดขมับ “เสี่ยวลู่จื่อ”

“ขอรับนายท่าน”

“เรื่องสาวใช้ที่ข้าให้เจ้าไปจัดการเล่า”

“ข้าน้อยไปดูมาแล้วขอรับ สาวใช้ที่อายุยังน้อยทั้งยังไม่ใช่คนจากเสียนหยาง จะถูกส่งตัวมาขายในอีกสองสามวัน แต่หากท่าน...”

“ต้องไม่ใช่คนที่นี่ รออีกสองสามวันเจ้าไปดูอีกครา หรือไม่ก็ให้นายหน้าเหล่านั้นพาคนมาที่นี่สักสองสามคน ข้าจะเลือกด้วยตัวเอง”

“ขอรับ” เสี่ยวลู่จื่อรับคำ

“นายท่านจะเตรียมตัวเลยหรือไม่ขอรับ ตอนนี้รถม้าจากร้านตระกูลโจวมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว หากท่านป้าหวังมาถึง เราจะได้ไปที่ร้านสมุนไพรตระกูลโจว”

ชายหนุ่มหันไปมองคนที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง “รอท่านป้าหวังมาถึงก่อนก็แล้วกัน ไปบอกคนขับรถม้าให้รอสักครู่”

เสี่ยวลู่จื่อชะงัก “ขอรับ”

เขารับคำเสียงเบา พร้อมมองผู้เป็นนายเดินกลับเข้าไปในห้อง ร่างสูงนั่งลงข้างเตียง จากนั้นก็ยื่นมือไปเหน็บผ้านวมให้กับหญิงสาว

ห้าปีที่ติดตามผู้เป็นนายเขาไม่กล้าถามไถ่ถึงนายหญิง ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายเคยแต่งงานมาก่อน

ตอนนี้เห็นท่าทีอ่อนโยนที่หาได้ยากแม้ประหลาดใจแต่ก็ทำใจเอาไว้แล้ว

หากหญิงสาวรู้สึกตัวเกรงว่าเขาต้องปฏิบัติกับนางดังเช่นนายหญิงของบ้านแล้วกระมัง

เสียงห้ามล้อดังลั่นไปทั่วท้องถนน ผสานกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ากับขอบกั้นถนน จากนั้นรถก็พลิกคว่ำลงไปในหุบเหวสูง

เสียงเม็ดฝนซึ่งกระทบลงไปยังหน้าต่างรถ โลหะกระแทกทุกครั้งที่ตัวรถตกลงไปกระทบขอบหินและกิ่งไม้

ร่างวูบไหวที่ลอยละลิ่วตกลงมาจากที่สูง ความเจ็บปวดสุดแสนที่ร่างกายแทบไม่อาจทานทน ทุกอย่างชัดเจนยิ่งกว่าคราไหนๆ

“ช่วยด้วย...”

เพราะความรู้สึกราวกำลังร่วงหล่นลงมาอย่างไร้สิ่งยึดเหนี่ยว มือน้อยยืนออกไปหวังคว้าอะไรก็ตามที่สามารถคว้าจับ

“ช่วยด้วย!”

ดวงตาคลอคลองไปด้วยน้ำตากะพริบเปิด ความเจ็บปวดถูกกระทบกระเทือนเพราะอาการขยับตัวกะทันหัน

ทันทีที่สติรับรู้กลับมา ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาที่จดจ้องมองมาในระยะประชิด ดวงตาคู่คมสานสบแฝงประกายกังวลระคนสับสน

คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกเมื่อมั่นใจว่าหญิงสาวได้สติแล้วจริงๆ

“รู้สึกตัวแล้วหรือ”

ดวงตางุนงงของหญิงสาว กลอกซ้ายขวาไปมาเพื่อมองสถานการณ์ตรงหน้า คิ้วเรียวมุ่นลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าตนถูกกอดประคองเอาไว้ในอ้อมแขนของชายแปลกหน้า แต่ความเจ็บปวดที่ชัดเจนยังหัวไหล่ทำให้ต้องนิ่วหน้า แม้ต้องการขยับก็ไม่อาจทำได้ดังใจ

“ดื่มน้ำ” เขาสั่งเสียงเบา พร้อมจ่อขอบถ้วยน้ำขนาดเล็กเข้าหาริมฝีปากซีดเซียวแห้งผาก

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เพราะรู้สึกกระหายเหลือเกิน ดวงตายังคงจ้องคนแปลกหน้าเขม็ง แม้ในยามที่เขาจดจ่ออยู่กับการป้อนน้ำให้นางดื่ม

“เจ้าบาดเจ็บสาหัส หมดสติไปเกือบสองวันแล้ว จำได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น”