บทที่ 8

หญิงสาวยืดตัวขึ้นและอุทานออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว แต่พอทำอย่างนั้นก็ต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ กระทั่งต้องขดตัวลงไปนั่งพิงพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก

“ระวังหน่อย เจ้าบอบช้ำมากขยับสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”

“จิ๋นซีฮ่องเต้ ช่วงใดหรือ”

คิดถึงประวัติศาสตร์ในช่วงที่จิ๋นซีฮ่องเต้ปกครอง แม้เรื่องดีๆ มีมากมาย แต่เรื่องที่โดดเด่นกลับเป็นเรื่องของความโหดเหี้ยม ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษต่างๆ วิธีการประหาร การสั่งเผาตำราและฆ่าบัณฑิตด้วยการฝังทั้งเป็น

และที่สะท้อนความโหดเหี้ยมของจิ๋นซีฮ่องเต้ได้เป็นอย่างดีที่สุด เห็นจะเป็นกำแพงเมืองจีนที่ตั้งตระหง่าน กระทั่งคนรุ่นหลังเองก็ได้ประจักษ์แก่สายตา

ต้องเสียเลือดเนื้อและแรงกายของผู้คนมากมายเพียงใด จึงสามารถสร้างกำแพงเมืองจีนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นขึ้นมาได้...

“อันที่จริงแล้ว”

เฉินเซวียไม่ใคร่จะเข้าใจในท่าทีของหญิงสาว เขาเห็นนางนั่งเหม่อลอยครุ่นคิด เพียงแค่ได้รู้ว่าฉินฉื่อหวางตี้คือจักรพรรดิจึงได้แต่อ้ำอึ้ง

“ตอนนี้กำลังผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน จักรพรรดิเพิ่งจะทรงสิ้นพระชนม์”

หญิงสาวกะพริบตามองเขา จำได้ว่าช่วงที่วุ่นวายที่สุดก็คือตอนนี้  “ผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน ราชสำนักวุ่นวาย ทำไมเลือกมาที่นี่เวลานี้ หรือบ้านของคุณอยู่ที่นี่”

ชายหนุ่มพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของหญิงสาว “เรื่องของราชสำนัก ชาวบ้านธรรมดาสามัญไหนเลยจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวเล่า”

จะว่าไปเขาก็พูดถูก เรื่องราวการแก่งแย่งในราชสำนักคงไม่ส่งผลมาถึงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่เกี่ยวข้องมากนัก ขอเพียงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ไหนเลยจะมีเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัว

เมื่อรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าแล้วย่อมได้เปรียบ หากพยายามหลีกเลี่ยง อย่าพูดมาก ไม่ทำตัวโดดเด่น ไม่ทำตัวเหมือนคนบ้าที่พูดพล่ามในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น

คิดได้นั้นหญิงสาวก็หันไปสบตากับผู้ที่ช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ เขายอมช่วยนั่นย่อมหมายความว่าเขาเป็นคนไม่เลว มือน้อยลูบไล้ไปบนปิ่นปักผมกล้วยไม้ ขณะรับฟังประโยคต่อมาของชายหนุ่ม

“ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่อยากพูดถึงเรื่องของตัวเอง เช่นนั้นชั่วระยะที่ยังคงรักษาตัวให้หายดี เจ้าก็อยู่ที่นี่ไปก่อนเถิด เจ้าเป็นสตรีตัวคนเดียวออกไปอยู่ข้างนอกตามลำพังย่อมไม่ปลอดภัย”

หญิงสาวสบตากับเขานิ่ง ในดวงตาคมคู่นั้นล้ำลึกไม่อาจรู้ว่าเขาคิดเช่นไร แต่ที่รู้ๆ คือหญิงสาวมั่นใจว่าเขาหาใช่คนเลวร้าย

แม้ในยามที่ไม่ได้สติหลงเหลือความทรงจำเพียงเลือนราง กระนั้นน้ำเสียงปลอบโยน และกลิ่นอายที่ทำให้ผ่อนคลายจากเขา ก็ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่หวาดกลัวในความมืดเอาไว้ได้

เฉินเซวียยังคงสบตากับนางนิ่ง รู้ว่านางกำลังพิจารณาเขาอย่างไม่ปิดบัง “ข้าแซ่เฉิน มีนามสั้นๆ ว่าเซวีย ชื่อแซ่ของเจ้าเล่า”

“ซูซี่...เอ่อ ข้าหมายถึงซูซี...หลาน”

ประโยคสุดท้ายเพิ่งจะตามมาเพราะเหลือบมองปิ่นปักผมหยกแกะสลักกล้วยไม้ในมือ

“ซูซีหลาน” เฉินเซวียทวนชื่อของนางเบาๆ “แม่นางซู เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่เถิด”

นางพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นรบกวนท่านแล้ว”

เรื่องอื่นก่อนหน้านี้หญิงสาวคิดว่าสมควรทิ้งให้เป็นอดีต ในเมื่อสวรรค์กำหนดแล้วว่าที่นี่ต้องมีสตรีนามซูซีหลาน ดังนั้นยังอีกโลกก็จะไม่มีซูซี่

ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง หญิงสาวจะทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง ความผิดพลาดที่ไม่รักตัวเองมากพอ กระทั่งเปิดโอกาสให้คนอื่นมาทำร้ายจิตใจ ซูซีหลานคนนี้จะชดเชยความรู้สึกเหล่านั้น ต่อไปจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อตัวเองอีก

หลังจากค่อยๆ ป้อนโจ๊กปลาให้ซูซีหลานจนเกือบหมดเฉินเซวียที่ลอบสังเกตหญิงสาวอยู่เงียบๆ ก็ตระหนักเรื่องหนึ่ง

มองดูท่าทีเรียบเฉยและใบหน้าเฉยชาของอีกฝ่าย ตัวเขาเองยังไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะนางยังสับสน หรืออาจเป็นเพราะนางเป็นคนเยือกเย็นเช่นนี้มาก่อนแล้ว

บางครั้งดวงตาเศร้าสร้อยท้อแท้ของนาง อดทำให้เขาสงสัยขึ้นมาไม่ได้ ที่เป็นเช่นนี้เพราะนางกำลังปกปิดตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ หรือตอนนี้มีบางอย่างกำลังกวนใจนางอยู่กันแน่

“ดื่มยาหน่อยเถิด เจ้าต้องดื่มยาอย่างต่อเนื่อง บาดแผลจึงจะสมานตัวได้เร็ว อีกทั้งเจ้ายังเสียเลือดไปมาก ต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูร่างกาย” เขากล่าวเป็นเชิงชวนสนทนา

ซูซีหลานมองออกถึงจุดประสงค์ของเขา แม้พยายามไม่เหม่อลอยครุ่นคิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยากยิ่งจะเผชิญกับเรื่องทั้งหมดนี้ในเวลาอันสั้น

“เล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟังได้หรือไม่”

เฉินเซวียชะงักมือที่กำลังยกถ้วยยาร้อนกรุ่น เขามองนางก่อนจะครุ่นคิด “เจ้าอยากรู้อะไรหรือ”

“เช่นว่าท่านเป็นหมอวันๆ ต้องทำสิ่งใดบ้าง หรือไม่ก็ท่านมาที่เสียนหยางทำไม”

ที่แท้นางก็อยากจะรู้เรื่องทั่วไป ชายหนุ่มยิ้มออกมาจางๆ พร้อมยกถ้วยยาขึ้นมาคนเบาๆ

“เดิมทีที่นี่คือบ้านเกิดของข้า แต่เพราะเมืองหลวงวุ่นวาย ห้าปีก่อนข้าจึงพาท่านแม่ย้ายไปเมืองหนานเฉิง กลับมาครานี้ข้าทำสัญญากับนายท่านตระกูลโจว ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นหมอประจำยังร้านสมุนไพรของเขาหนึ่งปี เช่นกันกับบ้านหลังนี้ที่ทำสัญญาเช่าเอาไว้หนึ่งปี”

หญิงสาวมองบ้านหลังใหญ่ที่ค่อนข้างสะดวกสบายด้วยความสงสัย “ไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่ถาวรกระมัง หาไม่ท่านคงเปิดร้านเป็นของตัวเอง หรือว่าทำสัญญาหนึ่งปีเพียงเพื่อดูทิศทางลมก่อนเล่า”