บทที่ 7

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็พลันนึกขึ้นได้

...ดินเนอร์หรูในร้านอาหารเหนือจุดชมวิว

วันนั้นมีผู้หญิงท้องมาประกาศตัวว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแฟนที่คบกันมานาน เพราะเสียใจมากดังนั้นจึงขับรถออกมาจนเกิดอุบัติเหตุ

ตอนที่ครุ่นคิดสายตาหรือก็มองเห็นสองมือของตัวเองที่กำสาบเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ดวงตาคู่งามกะพริบมองเขา ความเก้อกระดากวาบผ่านดวงตา ก่อนที่จะรีบหลบสายตาคมกริบที่คล้ายอ่านใจผู้คนได้ของเขา

“เจ้าหมดสติไปหลายวันแล้ว นั่งพิงหลังนิ่งๆ สักครู่อาจรู้สึกดีขึ้น” เขาพูดเป็นเชิงถาม และรอกระทั่งหญิงสาวพยักหน้ารับ

ขยับนิดเดียวหญิงสาวยังต้องสูดลมหายใจ พร้อมกับหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด นับประสาอะไรกับการที่เขาพยุงนางเพื่อให้นั่งพิงหมอนแทนพิงร่างสูงของตนเล่า

แม้เฉินเซวียจะเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวที่อ่อนแอจนถึงที่สุดก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี

เมื่อเห็นแล้วว่าคนตรงหน้านั่งได้อย่างมั่นคง เฉินเซวียเอนตัวไปคว้าถาดไม้ซึ่งวางอยู่ไม่ไกลมาวางยังขอบเตียง ข้าวของซึ่งติดตัวหญิงสาวมายังคงอยู่ครบ แม้ว่าเสื้อผ้าของนางจะถูกเขาตัดออกเพราะช่วยชีวิตสำคัญกว่า

หญิงสาวมองข้าวของเหล่านั้นด้วยดวงตาว่างเปล่า ไม่เอ่ยถาม ไม่ส่งเสียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเฉยชา

“คืนนั้นข้าพบเจ้าที่ทะเลสาบ เจ้าบาดเจ็บสาหัสจนข้าต้องใช้มีดกรีดเสื้อผ้าของเจ้า ว่าแต่เสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่มิคล้ายเสื้อผ้าของผู้คนในแคว้นฉินสวมใส่ เจ้าเป็นคนต่างแคว้นหรือ”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็ขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตางุนงง หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังสวมชุดเสื้อคลุมชวีจวีตัวยาวสีขาวสะอาดตา เส้นผมยาวรวบมัดหลวมๆ ส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งล้อมกรอบด้วยไรผมดูโดดเด่น

ประโยคที่เขาพูดก็ล้วนแต่ใช้คำสุภาพทั้งยัง...แปลกๆ ราวกับหลุดออกมาจากในนิยายโบราณที่เคยอ่าน

เมื่อก้มลงมองสภาพของตัวเองร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อ พร้อมกันนั้นก็เงยหน้าขึ้นจ้องเขาเป็นเชิงถาม เฉินเซวียเองก็ชะงัก เขาหลบสายตาของนางด้วยท่าทีอึดอัด

“เรื่องนี้... ในขบวนเดินทางไม่มีสตรี อีกทั้งข้าเป็นหมอ ดังนั้น...”

หญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งกุมสาบเสื้อ ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นกุมขมับ ถึงจะบอกว่าเขาเป็นหมอ แต่ยังไงก็เป็นผู้ชายนี่นา...

เกิดมาจนอายุยี่สิบห้ามีแฟนคนเดียว แม้จะคบกันมานานแต่เพราะความหัวโบราณ จึงไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่าการจับมือและจูบแบบไม่ลึกซึ้ง

ตอนนี้มาถูกผู้ชายแปลกหน้าจับแก้ผ้า รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น ฮือ...

ดวงตาคู่งามคลอคลองไปด้วยน้ำตา หากแต่เป็นเพราะเมื่อนึกถึงแฟนหนุ่มขึ้นมา ก็ทำให้หัวใจเจ็บปวดอย่างช่วยไม่ได้

โง่งม...

เฉินเซวียเห็นท่าทีของหญิงสาวก็คิดว่านางเสียใจเพราะการกระทำของตน “ข้าต้องขออภัยที่ไม่ได้คำนึงถึงความเหมาะสม แต่เพราะ...”

หญิงสาวมองเขาจากนั้นก็ส่ายหน้า ดวงตาฉายแววเจ็บปวด “ไม่ใช่หรอก ฉันไม่ได้เสียใจเพราะคุณ”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเมื่อได้ยินประโยคแรกของหญิงสาว มองดูนางยื่นมือมาคว้าปิ่นปักผมหยกแกะลายกล้วยไม้ เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“ปิ่นนี้เหมือนกับปิ่นของมารดาข้า”

“ฉันสั่งซื้อมาจากเว็บเถาเปา[1]”

หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย พร้อมมองข้าวของที่ติดตัวมาอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตอนนี้กำลังเรียบเรียงความทรงจำทั้งหมดให้กลับคืนมา

ในคืนฝนตกวันนั้นดูเหมือนรถจะชนขอบกั้นถนนพลิกคว่ำลงไปในเหว เข็มขัดนิรภัยถูกกิ่งไม้ที่แทงผ่านกระจกเข้ามาตัดขาด นั่นอธิบายได้ดีถึงบาดแผลฉกรรจ์ยังหัวไหล่

คิดถึงตรงนี้มือน้อยก็วางปิ่นลงบนตัก ลูบไล้ลงบนหัวไหล่ที่ยังคงเต้นตุบด้วยความเจ็บ

วันนั้นตอนที่กำลังตกลงมาจากที่สูง ในใจคิดเพียงเรื่องเดียวว่าตัวเองกำลังจะตาย ขณะที่หลับตาลงเพื่อรอรับความเจ็บปวดครั้งสุดท้ายนั้น ไม่คิดว่าอยู่ๆ จะตกลงไปในน้ำเย็นเฉียบ กระทั่งมีมือคู่หนึ่งรั้งขึ้นเหนือผิวน้ำ ต่อมาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว

“แม่นาง...ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าสักข้อ วันที่เจ้าตกลงมาจากท้องฟ้า เจ้าทำได้อย่างไร”

“อะไรนะ”

นางยังมีท่าทีราวกับยังจับต้นชนปลายไม่ถูก สายตางุนงงระคนสับสนกวาดมองไปทั่วห้อง ข้าวของทุกอย่างถอดแบบออกมาจากละครโบราณที่ฉายทางทีวี เช่นเดียวกันกับบุรุษที่นั่งจ้องมองมาด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

“ไม่จริง...” เสียงแผ่วเบายังคงพึมพำ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน”

ไม่มีคำตอบมีเพียงความสับสนระคนตกตะลึง

ว่ากันว่าในนิยายจะข้ามภพไปไหนก็ล้วนขึ้นอยู่กับปลายปากกานักเขียน ตลอดมาชอบอ่านนิยาย แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอกับตัว

เมื่อคิดๆ ดูแล้วตอนที่ตกลงมาจากที่สูงนั้น ความรู้สึกเหมือนโดนเหวี่ยงไปมา จากนั้นก็ถูกบางอย่างดึงร่างให้ร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว

ต่อมาแทนที่จะเจ็บกลายเป็นว่าตกลงไปในน้ำเสียอย่างนั้น เหวที่รถพลิกคว่ำตกลงไปไม่มีน้ำ ดังนั้นความเป็นไปได้ของการข้ามภพ น่าจะเกิดขึ้นจากความรู้สึกแปลกๆ ตอนนั้นแน่นอน

เขามองหญิงสาวที่กำลังเต็มไปด้วยความสับสนตรงหน้า จากนั้นจึงพูดออกมาอีกประโยค เพื่อช่วยให้นางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“วันนั้นข้าพาเจ้าขึ้นมาจากทะเลสาบ ระหว่างที่กำลังเดินทางมาเมืองหลวง เจ้าบาดเจ็บสาหัสทั้งยังไม่ได้สติ ข้าไม่มีทางเลือกจึงได้แต่พาเจ้าขึ้นรถม้ามาด้วย”

“เมืองหลวง เมืองหลวงไหน”

“เมืองเสียนหยาง”

“แคว้นอะไร กษัตริย์ คือ...ข้าหมายถึงฮ่องเต้ พระนามฮ่องเต้”

ชายหนุ่มมองนางนิ่งราวกำลังครุ่นคิด “ที่นี่แคว้นฉิน ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิฉินที่หนึ่ง”

“อะไรนะ! จิ๋นซีฮ่องเต้นะเหรอ!”

[1] TAOBAO เว็บไซต์ขายของออนไลน์ของจีน