เปิดหูเปิดตา

รถม้าของเสิ่นเยว่ต้องจอดเอาไว้ด้านนอกดังนั้นนางจึงต้องลงจากรถม้าเดินเข้าไป หลี่เหอเห็นลูกสะใภ้ของเขาเดินเข้าไปในค่ายทหาร เขาก็ส่งสายบังคับม้าให้ทหารที่อยู่แถวนั้นนำม้าของเขาไปผูกเอาไว้ ตัวเขาเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับลูกสะใภ้

แม้หลี่เหอจะเป็นทหารที่หยาบกระด้าง แต่เรื่องพวกนี้เขากลับละเอียดอ่อนเป็นอย่างมากเหมือนที่ฮูหยินของเขาต้องการให้เขารับอนุภรรยา

ที่เขาปฏิเสธก็เพราะหลี่เหอเข้าใจในความรู้สึกของนาง ถึงปากของหลี่ฮูหยินจะบอกให้เขามีสตรีอื่นแต่ในใจของนางจะต้องเสียใจอยู่เป็นแน่ ตอนที่แต่งนางเข้ามาเขาได้สัญญากับนางเอาไว้แล้วว่าเขาจะมีแค่นางเพียงคนเดียวหลี่เหอคือชายชาติทหาร เขาจะผิดคำพูดกับสตรีที่เขารักได้อย่างไร

หลี่เซวียนได้รับรายงานจากทหารแล้วว่าบิดาและฮูหยินของเขามาที่ค่ายทหาร เขาออกจากห้องทำงานมาต้อนรับทั้งสองคน หลี่เซวียนไม่นึกว่าเสิ่นเยว่จะมาที่นี่ ทำให้เขารู้สึกผิดต่อนางมากกว่าเดิมเรื่องสหายในความลับของเขา ยิ่งเห็นนางใส่ใจทำอาหารมาส่ง หลี่เซวียนยิ่งพูดไม่ออก

“เจ้าไม่เห็นต้องเหนื่อยทำอาหารมาส่งให้ข้าเลย ข้าทานที่โรงอาหารของที่นี่ก็ได้”

เสิ่นเยว่ยิ้ม เพราะนางรู้สึกผิดต่อหลี่เซวียนเรื่องสหายในความลับของนางจึงคิดไถ่โทษด้วยการทำอาหารมาให้เขา ใส่ใจเขาสักหน่อยนางจะได้รู้สึกผิดน้อยลง

หลี่เซวียนที่รู้สึกผิดเช่นเดียวกันกับนาง เขาทานอาหารที่เสิ่นเยว่ทำจนหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งของหวานที่เขาไม่ชอบ หลี่เหอมองบุตรชายที่กำลังทานของหวานเข้าไปด้วยสีหน้าประหลาด หลี่เซวียนกับหลี่    เหอมีนิสัยที่เหมือนกันมาก แม้กระทั่งเรื่องที่ไม่ชอบทานของหวานก็เหมือนกัน แต่วันนี้บุตรชายของเขาทานของหวานที่ลูกสะใภ้ทำ นั่นแสดงว่าเขาได้เปิดใจให้สาวน้อยนางนี้แล้ว

“ข้าต้องกลับแล้ว”

เสิ่นเยว่เห็นว่าอาหารที่ตนทำมาส่งหลี่เซวียนทานไปจนหมดนางก็รู้สึกดีกับเขาขึ้นมาเล็กน้อย หลี่เหอสะกิดไหล่บุตรชายของเขาที่ยืนทึมทื่ออยู่ หลี่เซวียนได้สติกลับมาทันที

“ข้าจะออกไปส่งเจ้าที่รถม้า”

“เจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่ไม่ปฏิเสธทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไป ทหารในค่ายที่กำลังฝึกอยู่และที่กำลังพักต่างให้ความสนใจพวกเขาสองคน บุรุษรูปงามองอาจห้าวหาญกับสตรีที่งดงามดุจนางอัปสร พวกเขาทั้งสองที่เดินเคียงข้างกันช่างดูเหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก

หลี่เหอมองตามหลังพวกเขาไป เขาส่ายหัวให้กับบุตรชายของเขา เจ้าเด็กนี่อะไรก็ดีไปหมดเสียอย่างเดียวทึ่มไปหน่อยไม่รู้ว่าเหมือนใคร

ถ้าหากว่าหลี่ฮูหยินมาได้ยินความคิดของแม่ทัพใหญ่หลี่นางจะต้องใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกของเขาแล้วบอกว่า เขาเหมือนกับท่านสมัยยังหนุ่มนั่นแหละ

“ท่านส่งข้าที่นี่เถอะ”

เสิ่นเยว่หันมาบอกหลี่เซวียน จากนั้นนางก็ขึ้นรถม้าไปนางขี้เกียจเล่นละครต่อหน้าคนอื่นแล้วตอนนี้นางเป็นสะใภ้ตระกูลหลี่อย่างน้อยหลี่ฮูหยินก็ไม่ได้เข้มงวดกับนางนัก  นางอยากออกไปเดินเล่นที่ตลาดสักหน่อยใกล้ค่ำค่อยกลับเรือน เสิ่นเยว่คิดกับตนเองอย่างสบายใจ นางไม่เคยได้รับอิสระมากขนาดนี้มาก่อน ในตอนที่อยู่ที่จวนสกุลเสิ่นท่านแม่ของนางล้วนควบคุมนางทุกอย่างตอนนี้นี้นางจะทำทุกอย่างที่นางเคยถูกห้าม เสิ่นเยว่หัวเราะฮ่าๆ ออกมา ทั้งชิงจู๋ทั้งคนขับรถม้าต่างมองเสิ่นเยว่ด้วยความประหลาดใจ ดูท่าทางฮูหยินน้อยจะมีความสุขที่ได้พบกับท่านแม่ทัพถึงได้หัวเราะออกมาเสียงดังเช่นนี้

 

หลังจากที่ส่งเสิ่นเยว่ออกจากค่ายทหารไปแล้ว หลี่เซวียนก็กลับมาจัดการงานของเขาต่อ ไป๋ชิงรุ่ยที่พึ่งกลับมาตรงดิ่งมาที่หลี่เซวียนทันที

“เซวียนเซวียน ข้าได้ยินว่าฮูหยินของเจ้ามาที่นี่หรือ โถ่เอ้ยข้ากลับมาไม่ทันเลยไม่ได้พบนาง ข้าพลาดงานแต่งของเจ้าไปแล้วรอบหนึ่ง มาตอนนี้ก้พลาดไปอีกรอบ น่าเสียดายเจริงๆ”

หลี่เซวียนกลอกตาใส่ไป๋ชิงรุ่ยด้วยความรำคาญ

“นางเป็นฮูหยินของข้าเหตุใดเจ้าต้องอยากพบนาง นางมิใช่ฮูหยิน ของเจ้าเสียหน่อย เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปสืบได้ความว่าอย่างไร”

เสียงไป๋ชิงรุ่ยดังโวยวายออกมาจากห้องทำงานของหลี่เซวียนสักพักจากนั้นจึงเงียบลง

รถม้าของเสิ่นเยว่จอดลงที่หน้าร้านขายเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวงร้านเยี่ยนฟาง นางลงจากรถม้าด้วยการประคองของชิงจู๋ เมื่อใบหน้าของเสิ่นเยว่ปรากฏต่อสายตาของประชาชนนางก็กลายเป็นจุดสนใจทันที

เพราะเสิ่นเยว่นั่งรถม้าของจวนสกุลหลี่ อีกทั้งก่อนหน้านี้งานแต่งงานของสองตระกูลใหญ่ยังเป็นที่พูดถึงของใครหลายคน ทุกคนต่างอยากเห็นใบหน้าอันงดงามของสะใภ้ตระกูลหลี่ที่ถูกเล่าลือไปทั่วเมืองหลวง วันนี้ได้มาเห็นตัวจริงของนางพวกเขาคิดว่าสิ่งที่เล่าลือกันมายังน้อยกว่าภาพตรงหน้าที่พวกเขาได้เห็น ความงามของนางงดงามจนยากจะบรรยาย เป็นความงามที่ดูสูงศักดิ์และไม่สามารถจับต้องได้

เสินเยว่ไม่สนใจว่าใครจะพูดถึงนางว่าอย่างไร นางแค่อยากออกมาเปิดหูเปิดตาเพียงเท่านั้น ตลอดมายากนักที่ท่านแม่ของนางจะปล่อยนางออกมาจากจวนนอกจากจะมีงานเลี้ยงในวัง นอกจากนั้นไม่ว่าเสื้อผ้าเครื่องประดับล้วนเป็นที่ร้านส่งไปให้เลือกที่จวน วันนี้นางจะเที่ยวเล่นให้สนุก

แม้เสิ่นเยว่จะรู้สึกตื่นตากับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ที่นางได้เห็นแต่กิริยาที่ติดตัวมาโดยกำเนิดทำให้นางดูเป็นสตรีสูงศักดิ์ยากเข้าใกล้

“ฮูหยินน้อยหลี่ท่านต้องการไปที่ห้องรับรองที่อยู่ด้านบนหรือไม่”

ผู้ดูแลร้านเครื่องประดับเดินเข้ามาต้อนรับนางเมื่อรู้ว่าสตรีที่ถูกกล่าวถึงไปทั่วเมืองหลวงกำลังมาเยือนที่ร้านของเขา

“ไม่เป็นไรข้าอยากยืนเลือกที่นี่ ท่านมีเครื่องประดับที่ต้องการแนะนำให้ข้าหรือไม่”

ผู้ดูและผงะไป เขาไม่คิดว่านางจะเรียบง่ายเหมือนสตรีทั่วไปเช่นนี้ ผู้ดูแลคิดว่าจากท่าทางของนาง นางจะต้องมีลักษณะที่เหมือนสตรีตระกูลใหญ่ที่ถือตัวและเอาแต่ใจไม่เห็นลูกจ้างอย่างพวกเขาอยู่ในสายตา

“ทำไมหรือ หรือว่าข้าจะต้องไปเลือกเครื่องประดับที่ห้องรับรองเท่านั้น”

เสิ่นเยว่ไม่เคยมาร้านเครื่องประดับนางจึงไม่รู้กฏกลัวว่าตนเองจะทำอะไรขายหน้าออกไป

“ไม่ใช่ขอรับฮูหยินน้อยท่านสามารถเลือกเครื่องประดับได้ตามที่ท่านต้องการได้เลย”

ผู้ดูแลรีบกุลีกุจออธิบายให้นางฟัง เสิ่นเยว่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เสียงของเสิ่นเยว่กับผู้ดูแลไม่ดังและไม่เบานักแต่คนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนของร้านเครื่องประดับก็ได้ยินทุกประโยค นางเดินเฉียดเข้ามาใกล้เสิ่นเยว่ แล้วแกล้งชนนางเบาๆ หวังว่าเครื่องประดับที่นางถืออยู่จะร่วงลงมาและทำให้เสียหาย แต่เสิ่นเยว่กลับสามารถหลบนางได้และเป็นนางเองที่เสียหลักล้มลง หญิงสาวในร้านเครื่องประดับมีอยู่สิบกว่าคนที่กำลังเลือกซื้อของ ทุกคนต่างมองมาที่นางเป็นตาเดียว