รู้สึกผิด

ก่อนออกจากจวนไปหลี่เซวียนแวะมาที่ห้องหนังสือของเขาดูว่าลู่ลู่กลับมาหรือยัง เมื่อเขาเปิดประตูก็เห็นลู่ลู่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ หลี่เซวียนรีบตรงเข้าไปแกะม้วนกระดาษอันเล็กที่ผูกติดไว้ที่ขาของมัน เขาคลี่กระดาษออกอย่างเบามือ ท่าทางดูทะนุถนอมเป็นอย่างมาก ข้อความในกระดาษเขียนว่า

ข้าสบายดีขอบคุณที่เป็นห่วง หวังว่าท่านก็คงสบายดีเช่นกัน

หลี่เซวียนอ่านข้อความในกระดาษซ้ำไปซ้ำมาท่าทางดูเหม่อลอย เขายิ้มกับตนเองในรอบหลายวัน หลี่เซวียนรู้สึกโล่งใจที่นางไม่โกรธเขาเรื่องที่เขาหายเงียบไป ดูหมือนว่าหญิงสาวในความลับของเขาคนนี้จะเป็นคนที่นิสัยดีเป็นอย่างมาก

หลี่เซวียนขี่ม้าไปที่ค่ายทหารอย่างอารมณ์ดี ทหารในค่ายที่เห็นท่านแม่ทัพของพวกเขามีสีหน้าเช่นนั้นต่างก็คิดว่าเป็นเพราะเขาได้แต่งงานกับสาวงาม พวกที่ได้ไปร่วมงานแต่งต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพนั้นงดงามราวกับนางเซียนมาจุติ

ความงามของนางบอกได้เลยว่าเป็นหนึ่งในเมืองหลวง ท่านแม่ทัพของพวกเขาช่างโชคดีจริงๆ เห็นตอนแรกทำหน้าเครียดเหมือนไม่อยากแต่ง ตอนนี้กลับยิ้มอารมณ์ดีเดินเข้ามาในค่ายเช่นนี้ช่างทำให้คนรู้สึกหมั่นไส้ ทหารหลายคนที่ยังโสดอยู่ต่างก็นึกอิจฉา พวกเขาก็อยากแต่งงานเหมือนกันนะ

เสิ่นเยว่ที่เห็นว่าหลี่เซวียนกลับมาไม่ทันร่วมทานอาหารเย็นจริงๆ นางก็ไม่คิดมากเพราะเขาได้บอกเอาไว้แล้ว นางทานส่วนของตนเองเสร็จ ก็อาบน้ำเข้านอนตามปกติ เหมือนเช่นที่นางเคยชินเพียงแต่เปลี่ยนที่นอนก็เท่านั้น เขาไม่อยู่ก็ดีเหมือนกันมันจะได้ไม่เป็นการอึดอัดทั้งสองฝ่าย

 

หลังจากที่เสิ่นเยว่หลับไปแล้วสักพักหลี่เซวียนก็กลับมา เขาดื่มกับเพื่อนเก่ามานิดหน่อย เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นว่าเทียนไม่ได้ถูกจุดเอาไว้

 

เสิ่นเยว่เป็นพวกหลับลึกนางจึงไม่รู้ว่าหลี่เซวียนเข้ามาในห้องหลี่ เซวียนเห็นว่านางนอนหลับไปแล้วเขาก็ไม่อยากรบกวนนาง หลังจากอาบน้ำเสร็จหลี่เซวียนก็กลับมานอนที่ตั่งยาวตัวเดิมของเขาแต่วันนี้มีหมอนกับผ้าห่มวางเอาไว ดูเหมือนนางจะยังใส่ใจเขาอยู่เล็กน้อย

ก่อนนอนหลี่เซวียนเดินมาที่เตียงมองเสิ่นเยว่ที่กำลังหลับผ่านม่านมุ้งผืนบาง ใบหน้าเล็กที่งดงามของนางหลับอย่างสงบ แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามายิ่งขับเน้นให้ใบหน้านวนเนียนของนางดูเปล่งประกายงดงามกว่าเดิม มีแวบหนึ่งที่หลี่เซวียนนำภาพใบหน้าของนางมาซ้อนทับกับภาพสตรีในความลับของเขา

หลี่เซวียนสะบัดหน้าแรงๆ หนึ่งทีดูเหมือนวันนี้เขาจะดื่มมากไปหน่อย ถึงได้คิดเรื่องเพ้อเจ้อนี่ขึ้นมา นางจะเป็นสตรีในความลับของเขาได้อย่างไร หลี่เซวียนหัวเราะกับตนเอง จากนั้นจึงกลับไปนอนที่ตั่งตัวเดิมของเขา

เช้าวันต่อมาเมื่อเสิ่นเยว่ตื่นขึ้น ก็พบว่าหลี่เซวียนนอนอยู่บนตั่งตัวยาวนางเดินเข้าไปดูเขาใกล้ๆ ใบหน้าตอนหลับของหลี่เซวียนช่างดูหล่อเหลาเสียจริง เสิ่นเยว่นำภาพของหลี่เซวียนมาซ้อนทับกับภาพในจินตนาการบุรุษในความลับของนาง

เสิ่นเยว่ส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของตน มันจะเป็นไปได้อย่างไร ช่างไร้สาระเสียจริงนางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้หลี่เซวียนจากนั้นเสิ่นเยว่ก็เรียกชิงจู๋เข้ามาช่วยนางล้างหน้าแต่งตัวในห้องข้างๆ

หลี่เซวียนลืมตาขึ้นหลังจากที่เสิ่นเยว่เดินออกไป ความจริงเขาตื่นนานแล้วแต่เห็นว่าเสิ่นเยว่เดินตรงมาที่เขานอนอยู่ เขาจึงแกล้งหลับต่ออยากรู้ว่านางจะทำอะไร เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เสิ่นเยว่ใส่ใจเขาถึงขนาดนี้ นางคงจะไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ จะเป็นไปได้อย่างไรนางแค่ห่มผ้าให้เขาในฐานะที่เขาเป็นเจ้าของห้องแต่เสียสละที่นอนให้นางก็เท่านั้น หากนางชอบเขานางคงรบเร้าให้เขาไปนอนร่วมเตียงกับนางแล้ว หลี่เซวียนส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของตน

มื้อเช้าผ่านไปหลี่เซวียนยังออกไปที่ค่ายทหารเหมือนเดิมส่วนเสิ่นเยว่ก็ไปคารวะเช้าที่เรือนของหลีฮูหยิน นางได้ส่งมามา มาบอกแล้วว่าไม่ต้องมาคารวะตอนเช้าทุกวัน ที่จวนสกุลหลี่ไม่มีกฏระเบียบที่เคร่งครัด ที่ต้องมาทำความเคารพเช้าเย็น เสิ่นเยว่รู้สึกว่าแต่งงานกับหลี่เซวียนก็ไม่เลวนัก หนึ่งปีต่อจากนี้ชีวิตของนางคงจะผ่านไปอย่างราบรื่น

เมื่อนึกถึงสหายทางจดหมายของนางแล้วเสิ่นเยว่ก็ยิ้มออกมา อีกไม่นานนางก็จะเป็นอิสระแล้ว จากนั้นค่อยนัดพบสหายคนนั้นหวังว่าเขาก็คงคิดเช่นเดียวกับนาง เสิ่นเยว่จินตนาการภาพของสหายในความลับของนางไปมา เขาอาจจะเป็นบัณฑิตที่สง่างาม เพราะบทกวีที่เขาส่งกลับมาทั้งไพเราะและมีความหมายลึกซึ้ง

แต่จู่ๆ ภาพใบหน้าของหลี่เซวียนก็ลอยเข้ามาซ้อนทับภาพในจินตนาการของนาง เสิ่นเยว่สะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป

“เป็นอย่างนี้ไปได้อย่างไร หรือเป็นเพราะว่าภาพตอนหลับของเขา เมื่อเช้าไม่จริงน่า! อาจเป็นเพราะข้ารู้สึกผิดต่อเขาก็เท่านั้น”

เสิ่นเยว่พึมพำกับตัวเอง

“ชิงจู๋เราไปดูที่ครัวใหญ่กันเถอะ”

ชิงจู๋พยักหน้ารีบตามเสิ่นเยว่ไปที่ครัวใหญ่ทันที

“ข้าอยากทำอาหารไปส่งให้ท่านแม่ทัพที่ค่ายทหารสักหน่อย”

เสิ่นเยว่บอกพ่อครัวใหญ่ และยังได้ให้สาวใช้ของนางไปแจ้งหลี่ฮูหยินขออนุญาตนางก่อน เมื่อหลี่ฮูหยินรู้ว่าลูกสะใภ้ของตนกำลังจะทำอาหารไปส่งให้บุตรชายที่ค่ายทหารนางก็พอใจยิ่งนัก ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะเป็นไปได้ด้วยดี

“นางเป็นฮูหยินน้อยของจวนสกุลหลี่แล้วต่อไปนางต้องการจะทำอะไรหากมิใช่เรื่องใหญ่ก็ไม่ต้องให้นางมารายงานหรือขออนุญาตจากข้า ให้นางเป็นคนตัดสินใจเองได้เลย”

เมื่อได้รับคำตอบจากฮูหยินใหญ่ของจวนเสิ่นเยว่ ก็ลงมือจัดการทำอาหารสี่อย่างและขนมหวานหนึ่งอย่างไปส่งที่ค่ายทหารที่อยู่นอกเมืองห่างออกไปสิบลี้ หลี่เหอกลับมาจากรายงานเรื่องชายแดนเหนือ พบเข้ากับเสิ่นเยว่พอดี

“ลูกสะใภ้คาราวะท่านพ่อ”

เสิ่นเยว่ทำความเคารพแม่ทัพหลี่ หลี่เหอเห็นว่านางกับสาวใช้ถือตะกร้าใส่อาหารจึงสงสัยว่านางจะไปไหน

“เจ้ากำลังจะไปที่ใดหรือลูกสะใภ้”

“ข้ากำลังจะไปที่ค่ายทหารนอกเมืองนำอาหารเที่ยงไปส่งให้ท่านแม่ทัพน้อยเจ้าค่ะท่านพ่อ”

หลี่เหอพยักหน้า

“ดีเลย ตั้งแต่กลับมาข้ายังไม่ได้ไปเยือนค่ายทหารที่เจ้าเด็กนั่นดูแลอยู่ ข้าไปพร้อมกับเจ้าเลยแล้วกัน”

หลี่เหอไม่รอถามความเห็นของเสิ่นเยว่เขากลับขึ้นไปบนหลังม้าอีกครั้ง ควบม้าเดินนำหน้ารถม้าของเสิ่นเยว่ไป ผ่านไปครึ่งชั่วยามเสิ่นเยว่กับพ่อสามีของนางก็มาถึงค่ายทหารที่อยู่นอกเมือง หลี่เหอแสดงตราของแม่ทัพให้ทหารที่เฝ้าทางเข้าค่ายทหารดู พวกเนารีบเปิดทางให้โดยไว