คืนดี

หลี่เซวียนพึมพำเบาๆ แม่นมอุ้มเด็กทารกแรกเกิดสองคนมาที่ห้องอุ่นด้านข้างที่จัดเอาไว้สำหรับพักฟื้นของเสิ่นเยว่หลังจากนางตื่นขึ้นมา เหล่าญาติผู้ใหญ่ของเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนต่างมายืนรอดูหลานน้อยที่พึ่งคลอดของพวกเขา ลุงของเสิ่นเยว่ที่หุบเขาแสงจันทร์ก็นั่งรอดูหน้าหลานด้วยความใจจดใจจ่อ อวิ๋นชิงเฟิงยืนมองพวกเขาที่รุมล้อมเด็กทารกชายหญิงทั้งสองคนด้วยความเหม่อลอย

“เจ้าอยู่ที่ไหนจ้าวหว่านหนิง”

อวิ๋นชิงเฟิงได้แต่ครุ่นคิดกับตนเองอย่างใจลอย หลายเดือนมานี้เขาออกตามหานางทุกที่แต่กลับไร้ร่องรอยของนาง

หลี่เซวียนเห่อลูกน้อยทั้งสองของเขาเป็นอย่างมาก ครั้งนี้เขาก็ยื่นหนังสือลาพักอีกครั้งฮ่องเต้ได้แต่ส่ายหัวให้กับเจ้าเด็กคนนี้

“เจ้าเด็กบ้านั่น ดูที่บุตรชายของเจ้าทำกับข้าสิ”

ฮ่องเต้หันไปถลึงตาใส่หลี่เหอที่เป็นทั้งแม่ทัพใหญ่คู่บัลลังก์และสหายร่วมสำนัก ส่วนหลี่เหอก็ทำได้แต่ยืนหน้าตายอยู่เช่นนั้นเพราะเขาเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี เมื่อก่อนที่หลี่เซวียนคลอดเขาก็เคยยื่นหนังสือลาพักไปหลายเดือน ทำเอาฮ่องเต้ถึงกับเดือดปุดๆ ผ่านไปยี่สิบกว่าปีฮ่องเต้ยังขุดเอาเรื่องนี้มาต่อว่าเขาอยู่หลายครั้ง

หลี่เซวียนหลังจากออกมาจากวังหลวงเขาก็ตรงดิ่งกลับจวนทันที เพราะคนที่เขารักทั้งสามคนกำลังรอคอยอยู่ ที่หน้าเรือนหลี่เซวียนกำลังจะก้าวเข้าไปด้านในเสียงพูดคุยเบาๆ ก็ดังออกมาจากในห้อง

“เจ้าควรบอกพี่ชิงเฟิง เรื่องทั้งหมดที่เจ้ารู้เป็นแผนของนาง”

เสียงของเสิ่นเยว่พูดขึ้นก่อน

“ข้าไม่กล้าสู้หน้าเขา ถึงอย่างไรเรื่องวางยาก็เป็นเรื่องจริง บางทีที่เขาออกตามหาข้าก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ของทั้งสองสำนักเอาไว้เท่านั้น"

หลี่เซวียนผลักประตูเข้าไปเบาๆ เขาพอจะเดาออกแล้วว่าคนที่อยู่ด้านในกับฮูหยินของเขาเป็นใคร

“เจ้าควรเชื่อที่ฮูหยินของข้าบอก”

หลี่เซวียนพูดแทรกสตรีทั้งสองที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน

“ท่านกลับมาแล้ว”

หลี่เซวียนยิ้มให้เสิ่นเยว่อย่างรักใคร่เขาเดินอ้อมไปนั่งด้านข้างของเสิ่นเยว่ จึงได้เห็นจ้าวหว่านหนิงชัดๆ

“เจ้า”

หลี่เซวียนเห็นการเปลี่ยนแปลงของนางเขาถึงกับอึ้งไป

จ้าวหว่านหนิงก้มหน้าเล็กน้อยนางไม่รู้ว่าควรจะกล่าวคำใด ตอนนี้นางใกล้คลอดแล้วและนางไม่มีที่ไปจนกระทั่งนางได้พบกับเสิ่นเยว่ข้างนอกโดยบังเอิญ จึงได้ตามนางกลับมาที่จวนสกุลหลี่ เสิ่นเยว่เองก็ไม่รู้ว่านางจะช่วยแก้ปัญหาของทั้งสองคนอย่างไรดีเพื่อไม่ให้กระทบต่อจิตใจของจ้าวหว่านหนิงมากเกินไป

“เช่นนั้นเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน ท้องของเจ้าโตมากข้าเกรงว่าถ้าหากปล่อยให้เจ้าออกเดินทางต่อไปอาจเกิดอันตรายขึ้นเรื่องของเจ้าเอาไว้คลอดก่อน แล้วค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกทีดีหรือไม่”

เสิ่นเยว่เสนอทางออกให้เจ้าหว่านหนิง ดูเหมือนว่าเจ้าหว่านหนิงเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก นากไม่ต้องการเป็นภาระให้กับใครแต่นางเองก็ค่อนข้างลำบากในหลายเดือนที่ผ่ามา

หลี่เซวียนสั่งให้บ่าวในเรือนจัดที่พักที่ไม่ไกลจากเรือนของพวกเขาเท่าใดนักให้จ้าวหว่านหนิงและให้มามาที่ชำนาญเรื่องสตรีมีครรภ์คอยดูแลนางอย่างใกล้ชิด ส่วนตัวเขาก็ให้เจ้าลู่ลู่ส่งจดหมายไปที่สำนักมังกรผงาดทันที ทุกวันนี้เจ้าลู่ลู่ตัวติดเสิ่นเยว่มากนางเดินไปไหนมันก็บินตาม ทั้งยังนอนห้องเดียวกับลูกๆ ทั้งสองของเขาอีก

คนของสำนักมังกรผงาดพึ่งกลับไปได้ไม่นาน เมื่อได้รับจดหมายจากหลี่เซวียนก็ต้องรีบกลับมาที่แคว้นโจวอีกครั้ง อวิ๋นชิงเฟิงที่ทำท่าจะออกไปตามหาจ้าวหว่านหนิงอีกครั้งก็แทบจะบินตามเจ้าลู่ลู่ไปด้วยเพราะความร้อนใจ ในจดหมายบอกว่านางกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา เขากำลังจะมีลูกอวิ๋นชิงเฟิงที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอดแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่

คนของหุบเขาแสงจันทร์มาถึงหน้าจวนสกุลหลี่ก็ต้องได้รับความตกใจเมื่อบ่าวในเรือนแจ้งว่าจ้าวหว่านหนิงมีอาการเจ็บท้องตั้งแต่เมื่อคืนแต่ตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลอดออกมา อวิ๋นชิงเฟิงไม่ฟังที่พวกเขาห้าม เขาพุ่งตรงไปที่ห้องคลอดทันที

“หนิงเอ๋อเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

จ้าวหว่านหนิงเมื่อได้ยินเสียงของอวิ๋นชิงเฟิงนางก็ร้องไห้ออกมาทันที

“พี่ชิงเฟิงเหตุใดท่านถึงอยู่ที่นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่”

นางแข็งใจเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้จ้าวหว่านหนิงแทบจะไม่มีแรงเบ่งแล้ว อวิ๋นชิงเฟิงจับมือของนางเอาไว้

“ข้าอยู่นี่ ข้าจะอยู่ข้างกายเจ้าตลอดไม่ต้องกลัว”

เสียงของอวิ๋นชิงเฟิงสั่นเล็กน้อย จ้าวหว่านหนิงยิ้มให้เขาไม่รู้ว่าเกิดปาฏิหาริย์อันใดขึ้นหลังจากที่อวิ๋นชิงเฟิงเข้ามาในห้องจ้าวหว่านหนิงที่มีท่าทางคลอดยากมาตั้งแต่เมื่อคืน กลับคลอดเด็กออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาเหล่าหมอตำแยหลายคนที่อยู่ในห้องนั้นถึงกับงงไปตามๆ กัน

เด็กชายตัวอ้วนขาวจ้ำม่ำคลอดออกมาอย่างปลอดภัยส่วนจ้าวหว่านหนิงก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย หลังจากที่เด็กทารกถูกส่งออกจากห้องนั้นไป เจ้าสำนักเลี่ยงหวงก็มาถึงที่นั่นพอดีชายวัยกลางคนที่กลายเป็นท่านปู่และท่านตาต่างหัวเราะออกมาราวคนบ้า เรื่องของจ้าวหว่านหนิงกับอวิ๋นชิงเฟิงพวกเขาต่างก็โทษตนเองว่าเป็นคนผิดตอนนี้หานางพบแล้วทำเอาทั้งสองคนโล่งใจ แต่ผมที่อยู่บนศีรษะแทบจะขาวโพลนไปทั้งหัว

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนที่มาดูความครึกครื้นถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกัน พวกเขาช่างเป็นตัววุ่นวายยิ่งนัก

สองปีผ่านไป เสิ่นเยว่นั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือมองดูเด็กชายและเด็กหญิงกำลังเล่นกับนกอินทรีตัวใหญ่ รอบๆ ตัวของพวกเขามีสาวใช้ทั้งสี่ของเสิ่นเยว่คอยดูแล ลู่ลู่ถึงจะเป็นนกอินทรีที่น่าเกรงขามเมื่อมันอยู่บนท้องนภา แต่เมื่อมันต้องกลายมาเป็นพี่เลี้ยงของหลี่ซีฮันหลี่และเล่อเล่อแล้วมันกลับอ่อนโยนต่อพวกเขายิ่งนัก เหมือนลู่ลู่จะคิดว่าเด็กทั้งสองเป็นน้องชายน้องสาวของมันไปแล้วเพียงแต่พวกเขาไม่มีขนและบินไม่ได้ก็เท่านั้น

“เด็กๆ อีกไม่นานก็ถึงหุบเขาแสงจันทร์แล้ว มาเตรียมตัวเถอะท่านพ่อของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน”

หลี่ซีฮันเดินเตาะแตะมาที่เสิ่นเยว่และกอดขานางเอาไว้

“ท่าง....แม่”

เสียงพูดยานคางและออกเสียงไม่ถูกของหลี่ซีฮันทำเอาเสิ่นเยว่และเหล่าสาวใช้ของนางถึงกับหัวเราะออกมา

“ท่านแม่จ้ะ ไม่ใช่ท่าง แม่”

เด็กคนนี้เหมือนบิดาของเขาอย่างกับเคาะกันออกมา ไม่ค่อยพูดแต่กลับเจ้าเล่ห์นักเขามักจะแอบมาออดอ้อนนางลับหลังพี่สาว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคนกลับทำท่าเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยที่เคร่งขรึม

“ท่านแม่”