ตีหน้าเศร้า

เสิ่นเยว่บิดปากเล็กน้อย ให้กับท่าทางของกวนหวั่นอวี๋ทั้งยังถลึงตาใส่หลี่เซวียนอีกครั้ง

“พวกเจ้าที่เป็นบุรุษล้วนแต่พลาดท่าให้กับแม่ดอกบัวขาวแบบพวกนาง ข้าแค่ดูการแสดงของนางแค่นี้ข้าก็รู้แล้วว่านางตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ถ้าหากพวกเขามองไม่ออกก็สมควรยุบสำนักทิ้งไปซะเพราะแค่งิ้วของสตรีนางหนึ่งก็ไม่สามารถมองออก ข้าจะฟ้องท่านตาให้ลงโทษพวกเขาให้หมด”

เสิ่นเยว่รู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เมื่อไหร่จะจบเรื่องสักที ทำไมพี่ชิงเฟิงถึงเอาแต่ถามนางเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้อง ถึงเสิ่นเยว่จะไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของอวิ๋นชิงเฟิงแต่หลี่เซวียนนั้นพอจะมองออก เขาหันไปเอามือโยกหัวเจ้าตัวเล็กที่นับวันยิ่งอารมณ์ร้ายขึ้นทุกวัน ไม่ว่าใครก็สามารถทำให้นางหงุดหงิดได้ด้วยเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ด้านอวิ๋นชิงเฟิงยังคงซักถามกวนหวั่นอวี๋ต่อไป

“เจ้าบอกว่าเจ้าสำนักเลี่ยงหวงวางยานอนหลับข้าในงานเลี้ยงที่หุบเขาม่านหมอกแล้วจ้าวหว่านหนิงรู้เรื่องนี้หรือไม่”

กวนหวั่นอวี๋กลอกตาไปมาเพื่อคิดหาคำตอบว่าจะตอบหลี่เซวียน อย่างไรให้เป็นธรรมชาติ

“นางย่อมต้องทราบแน่นอนเจ้าค่ะ เพราะนางเป็นคนของสำนักเลี่ยงหวง....”

ยังไม่ทันที่กวนหวั่นอวี๋จะพูดจบเจ้าสำนักมักกรผงาดก็โพลงขึ้นมา

“เมื่อใดเจ้าจะเลิกโกหกหุบเขาม่านหมองเลี้ยงดูเจ้ามาตั้งแต่ยังเล็กแต่เจ้ากลับเนรคุณพวกเขาเช่นนี้หรือ ที่ข้ายอมให้ชิงเฟิงพาเจ้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าสำนักเลี่ยงหวงเจ้านี่มันงูพิษเลี้ยงไม่เชื่อง ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เป็นข้าที่เป็นคนสั่งให้วางยาชิงเฟิงในวันนั้น”

กวนหวั่นอวี๋เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าสำนักมังกรผงาด ก็เหมือนกับฟ้าผ่าลงมาที่ร่างของนาง นางไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน

“ท่านโกหก เหตุใดท่านต้องวางยาบุตรชายของตนเองด้วย”

กวนหวันอวี๋พึมพำท่าทางเหม่อลอยแต่ทุกคนกลับได้ยินเสียงของนางชัดเจน

“นั่นหาใช่ธุระกงการของเจ้า กวนหวั่นอวี๋ในเมื่อเจ้าต้องการให้สองสำนักแตกหักกันเช่นนี้ หุบเขาแสงจันทร์ไม่มีที่สำหรับคนเช่นเจ้าที่สามารถแทงข้างหลังผู้มีพระคุณได้ พานางออกไปจากหุบเขาแสงจันทร์ซะ ติดประกาศไปให้ทั่วว่าสำนักมังกรผงาดไม่ต้อนรับนาง”

กวนหวั่นอวี๋เหมือนกับโดนฟ้าผ่าซ้ำสองนางไม่รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดตรงที่ใด เหตุใดพวกเขาถึงรู้ความจริงเสียงกวนหวั่นอวี๋ร้องไห้ร้องขอความเมตตาต่อพวกเขาเสียงดังอยู่ด้านนอก อวิ๋นชิงเฟิงยังคงนั่งทำหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่ก็เข้าใจความหมายในจดหมายแล้วที่จ้าวหว่านหนิงบอกว่าอวิ๋นชิงเฟิงมีคนรักเรื่องนี้ก็น่าจะเป็นฝีมือของกวนหวั่นอวี๋เช่นกัน

“เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า ข้าจะออกไปตามหานางเอง”

อวิ๋นชิงเฟิงไม่รอคำอนุญาตจากบิดา เขาพุ่งออกจากห้องโถงไปอย่างรวดเร็ว เรื่องทั้งหมดถือว่าจบลงได้ด้วยดีแต่อวิ๋นชิงเฟิงจะตามหาจ้าวหว่านหนิงพบหรือไม่นั้น เสิ่นเยว่ไม่รู้เพราะตอนนี้นางเตรียมตัวออกเดินทางจากหุบเขาแสงจันทร์เพื่อกลับไปที่แคว้นโจวแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวเมื่อพวกเขาเดินทางถึงแคว้นโจวหิมะก็คงจะตกลงมาพอดี

เสียงร้องไห้ดังออกมาจากห้องผู้โดยสารในเรือลำใหญ่ในตอนกลางดึก ทำเอาผู้คนที่เดินทางมากับเรือลำนี้ต่างไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะนางคนเดียว เสิ่นเยว่อยู่ๆ ก็นึกอยากกินบะหมี่ขึ้นมาแต่ตอนนี้ดึกแล้วพ่อครั้วต่างก็เข้านอนกันไปหมด หลี่เซวียนขอให้นางอดทนรอจนถึงเช้าแต่เสิ่นเยว่กลับร้องไห้ออกมาเสียงดังหาว่าหลี่เซวียนไม่รักนางอีกต่อไปทั้งยังจะกระโดดลงไปจากเรือ

ลำบากพ่อครั้วต้องลุกมาต้มบะหมี่ให้นางกลางดึก หลังจากที่กินอิ่มแล้วเจ้าตัวต้นเรื่องก็หลับไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนทั้งหมดที่ต้องตื่นเพราะนางต้องมานั่งถ่างตาจนสว่างเพราะนอนไม่หลับอีกแล้ว

การกระทำและท่าทางแปลกๆ ตลอดหนึ่งเดือนที่นั่งเรือกลับไปที่แคว้นโจวของเสิ่นเยว่ทำให้ทุกคนฟันธงว่านางจะต้องตั้งครรภ์เป็นแน่ เมื่อถึงแคว้นโจวสิ่งแรกที่พวกเขาทำคือพาเสิ่นเยว่ไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย และผลเป็นอย่างที่พวกเขาคาดการเอาไว้ เสิ่นเยว่ท้องได้เกือบจะสี่เดือนแล้วแต่น่าแปลกที่น่างยังคงตัวเท่าเดิม

“เจ้าเดินช้าหน่อยเยว่เอ๋อเจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่”

เสียงของหลี่เซวียนเรียกเสิ่นเยว่ดังมาแต่ไกล หลังจากที่เขาเห็นฮูหยินของตนเดินออกมารับที่หน้าจวน

“ท่านกังวลมากไปแล้ว ข้าท้องนะไม่ได้ป่วยจะให้ระวังอะไรนักหนา”

หลี่เซวียนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจแต่เขาจะสามารถทำอันใดได้ ท้องของเสิ่นเยว่โตขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่กลับมาที่แคว้นโจว ตอนนี้อายุครรภ์ได้หกเดือนแล้วแต่นางเหมือนกับสตรีท้องแก่ใกล้คลอดเพราะภายในมีเด็กทารกอยู่ถึงสองคน แต่นางกลับเดินเหินเหมือนนางตัวคนเดียวไม่ระวังเอาซะเลย

“ได้ๆ เป็นข้าที่ผิดเอง นี่ขนมดอกกุ้ยฮวาที่เจ้าบ่นว่าอยากกินข้าซื้อกลับมาด้วย”

เสิ่นเยว่มองกล่องขนมในมือหลี่เซวียนด้วยสายตาเรียบเฉย

“ข้าบอกว่าอยากกินเมื่อวาน แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากกินแล้ว”

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เขาแทบจะตามอารมณ์นางไม่ทัน นอกจากนางจะอารมณ์แปรปรวนเรื่องความอยากอาหารแล้ว นางยังหงุดหงิดใส่เขาได้ทุกชั่วยาม แต่หลี่เซวียนก็ไม่ถือสานางเพราะเขาเข้าใจว่านางกำลังอุ้มท้องทายาทของเขาอยู่ถึงได้มีอาการเช่นนี้

เดือนสองหิมะกำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนัก เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากในเรือน หลี่เซวียนที่อยู่ด้านนอกเดินวนไปวนมาด้วยความกังวล การต้องคลอดเด็กสองคนเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก เสิ่นฮูหยินเห็นท่าทางของหลี่เซวียนแล้วนางได้แต่กล่าวปลอบใจเขา เพราะนางทราบเป็นอย่างดีว่าการคลอดเด็กแฝดนั้นลำบากเพียงใด แต่นางก็สามารถผ่านมันไปได้และนางก็หวังว่าบุตรสาวของนางจะสามารถผ่านไปได้เช่นกัน

หนึ่งชั่วยามต่อมาเสียงร้องจ้าของเด็กเล็กๆ สองคนก็ดังขึ้นภายในห้องทุกคนได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่พวกเขาปลอดภัย หลี่เซวียนไม่รอให้หมอตำแยออกมารายงานเขารีบผลักประตูห้องทำคลอดเข้าไปทันที

“เยว่เอ๋อเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง นางเป็นอะไรไปทำไมนางถึงหลับไปเช่นนี้”

หลี่เซวียนพุ่งไปที่เตียงที่เสิ่นเยว่กำลังนอนอยู่ เหล่าหมอตำแยกับผู้ช่วยต่างตกใจที่เห็นบุรุษพุ่งเข้ามาในห้องแต่พวกนางก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว จึงตอบหลี่เซวียนไปอย่างนอบน้อม

“เรียนนายท่าน ฮูหยินเพียงแต่เหนื่อยจนหลับไปนางไม่เป็นอันใดหรอกเจ้าค่ะ ต้องให้นางพักผ่อนสักหน่อยอีกไม่นานนางก็จะฟื้นขึ้นมา”

หลี่เซวียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของนาง

“ลำบากเจ้าแล้ว”