สองผู้เฒ่า

เสียงเล็กๆ ดังมาจากทางด้านหลังของหลี่ซีฮัน หลี่เล่อเล่อวิ่งเข้ามาหาเสิ่นเยว่ด้วยเช่นกันนางกอดขาของเสิ่นเยว่แล้วใช้ใบหน้าเล็กถูไถท่าทางออดอ้อน เด็กคนนี้ร่าเริงเหมือนนางชอบหัวเราะและชอบแอบหนีออกไปเล่นนอกจวน มารดาของเสิ่นเยว่ถึงกับบอกว่าถึงเวลาของนางต้องรับกรรมที่เคยทำกับเสิ่นฮูหยินเอาไว้แล้ว

เรือลำใหญ่จอดเทียบท่าครอบครัวสกุลหลี่และครอบครัวสกุลเสิ่นลงจากเรือพร้อมกัน พวกเขากลับมาที่หุบเขาแสงจันทร์อีกครั้งในรอบสองปี อีกไม่นานจะมีการจัดงานวันเกิดของท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินจ้าวหุบเขาแสงจันทร์ท่านตาของเสิ่นเยว่และเป็นวันเกิดของเสิ่นเยว่เช่นกัน หลังจากที่เสิ่นเยว่แต่งงานกับหลี่เซวียนแล้วนางก็ยังไม่ได้พบท่านตาเลยสักครั้งทั้งๆ ที่ท่านจะไปหานางที่แคว้นโจวในวันเกิดทุกปี ดูเหมือนว่าเรื่องที่นางแต่งงานท่านตาจะยังไม่หายเคือง

“ถึงแล้วๆ ยินดีต้อนรับทุกคน”

เจ้าสำนักมังกรผงาดออกมาต้อนรับที่หน้าสำนักด้วยตนเอง พวกเขาเข้าไปทักทายพอเป็นพิธีแล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน

“พี่ใหญ่ท่านพ่อออกมาจากหุบเขาหรือยัง

“เสิ่นฮูหยินถามเจ้าสำนักมังกรผงาดหลังจากเดินเข้ามาที่ห้องโถงกลางครบทุกคนแล้ว

“ออกมาแล้วและก็ไปแล้ว”

จ้าวสำนักมังกรผงาดตอบออกมาเสียงเนือย

“ไปที่ใดหรือ”

เสียงของทุกคนถามออกมาพร้อมกัน

“ได้ยินว่าจะไปคิดบัญชีกับใครบางคนข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน หลังจากออกมาก็เอาแต่โมโหสาปแช่งผู้ใดอยู่ก็ไม่รู้”

หลังจากที่เจ้าสำนักมังกรผงาดพูดจบหลี่เซวียนก็รู้สึกร้อนๆ หนาวอย่างไรก็ไม่รู้ เมื่อพูดคุยกันเล็กน้อยพวกเขาต่างก็กลับไปพักผ่อนที่เรือนรับรองของตน เสิ่นเยว่หันมามองหลี่เซวียนด้วยความสงสัย

“ข้าเห็นท่านเงียบมาสักพักแล้ว เกิดสิ่งใดขึ้นหรือ”

เสิ่นเยว่ถามหลี่เซวียนด้วยความแปลกใจ

“ข้าคิดว่า....”

ยังไม่ทันที่หลี่เซวียนจะตอบคำถามของเสิ่นเยว่ เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอกเรือนก็ทำเอาหลี่เซวียนปวดหัวขึ้นมาทันที

“เจ้าเด็กหน้าเหม็นออกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าบังอาจมาลักพาหลานสาวสุดที่รักของข้าหรือ เจ้าคนแซ่ต้วนสอนเจ้ามาเช่นนี้ใช่หรือไม่”

เสิ่นเยว่มองหลี่เซวียนอย่างไม่เข้าใจ แต่เสียงที่ดังอยู่ด้านนอกทำให้เสิ่นเยว่รู้ว่าใครกันที่กำลังตะโกนอยู่

“ท่านตา”

เสิ่นเยว่เปิดประตูออกไป ปรมาจารย์อวิ๋นหันขวับมาที่นางทันที

“เจ้าเด็กน้อยของข้าเจ้าโดนเจ้าเด็กนั้นทำร้ายหรือทำให้เจ็บช้ำน้ำใจหรือไม่เจ้าบอกท่านตาของเจ้ามาเลยข้าจะจัดการเขาให้เจ้าเอง”

ก่อนที่เสิ่นเยว่จะได้ทันตอบสิ่งใด ร่างเล็กๆ ของเด็กสองคนก็โผล่หน้าออกมาจากทางด้านหลังของนาง

“ท่าง...แม่ใครหรือ”

หลี่ซีฮันพูดขึ้นมาก่อน ดวงตากลมโตพราวระยับมองไปที่ชายชราผมขาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ท่านตาทวดจ้ะ”

เสิ่นเยว่นั่งลงตรงกลางระหว่างเด็กทั้งสองคน ปรมาจารย์อวิ๋นเมื่อเห็นหลี่ซีฮันและหลี่เล่อเล่อเขาก็ชะงักไปทันที

“เยว่เอ๋อเด็กสองคนนี้”

เสิ่นเยว่ยิ้มให้ท่านตาของนางอย่างอ่อนโยน

“เขาทั้งสองคนเป็นบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดของข้าเจ้าค่ะ”

ผ่านไปไม่นานเสียงหัวเราะของชายชราและเด็กเล็กสองคนก็ดังขึ้น หลี่เซวียนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกดีที่เขาส่งเจ้าเด็กสองคนนั้นออกไปรับหน้าท่านผู้เฒ่า ไม่อย่างนั้นวันนี้ตัวเขาอาจไม่ได้อยู่อย่างสงบแน่

สิ่งที่หลี่เซวียนคิดเป็นเรื่องจริงปรมาจารย์อวิ๋นกำลังจะมาคิดบัญชีกับเขาเรื่องที่เขาแต่งงานกับเสิ่นเยว่ อีกทั้งเขายังเป็นศิษย์คนเล็กของปรมาจารย์ต้วนคู่ปรับเก่า แต่ตอนนี้หลังหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ช่างพูดของเด็กทั้งสองคนปรมาจารย์อวิ๋นก็ลืมไปสิ้นว่าเขามาที่นี่ทำไม

หลังจากที่ปรมาจารย์อวิ๋นได้พบกับหลี่ซีฮันและหลี่เล่อเล่อเขาก็ตัวติดกับเด็กทั้งสองตลอดเวลาไม่ว่าใครก็ไม่สามารถห้ามปรามเขาได้ ทุกคนได้แต่กุมขมับอย่างปวดหัว เมื่อหลายปีก่อนตอนที่เสิ่นเยว่เกิดก็เป็นเช่นนี้ ถ้าหากไม่ถูกเสิ่นฮูหยินปรามเอาไว้ตอนนี้เสิ่นเยว่คงถูกปรมาจารย์อวิ๋นพานางไปเลี้ยงดูด้วยตนเองแล้ว

“พวกท่านปล่อยท่านตาไปเถอะเจ้าค่ะ ท่านอยู่คนเดียวมานานหลายปีจะออกจากหุบเขาทีไม่ใช่เรื่องง่าย”

เสิ่นเยว่พูดเพื่อให้ทุกคนสบายใจ

“ไม่พาลูกข้าทั้งสองทำเรื่องประหลาดก็ดีไป”

หลี่เซวียนพึมพำเบาๆ ไม่ทันขาดคำเสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ด้านนอกสำนัก ทางด้านที่ท่านผู้เฒ่าพาเด็กทั้งสองออกไป หลี่เซวียนลุกขึ้นพุ่งตัวออกจากห้องโถงไปทันที เพราะห่วงลูกทั้งสองคนของเขา

ชายชราผมขาวสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดหลี่เซวียนมองมาจากที่ไกลๆ ก็สามารถรู้ได้เลยว่าเป็นใครที่กล้ามาต่อสู้กับปรมาจารย์อวิ๋นอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้

“เจ้าคนแซ่ต้วนเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด หรือว่าเจ้าไม่ต้องการชีวิตของตนแล้ว”

ปรมาจารย์อวิ๋นตะโกนออกไปด้วยความเดือดดาล หลี่เซวียน อยากจะเอามือกุมขมับเหลือเกิน เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าชายชราทั้งสองคนสักวันจะต้องมาเจอกันแน่แต่เขาไม่นึกว่าจะเร็วเพียงนี้

“ท่าง....พ่อ”

“ท่านพ่อ”

เสียงเล็กๆ สองเสียงตะโกนขึ้นพร้อมกัน หลี่ซีฮันวิ่งมาหาหลี่เซวียนพร้อมกับหลี่เล่อเล่อ เสิ่นเยว่และเหล่าผู้อาวุโสของสำนักมังกรผงาดก็มาถึงที่นั่นเช่นกัน เด็กๆ ผละจากบิดาโผเข้าหามารดาของตน

“ฉู้กัน”

หลี่ซีฮันชี้ให้เสิ่นเยว่ดูท่านตาทวดของเขากำลังสู้กับชายชราแปลกหน้า เสิ่นเยว่หันไปมองตามนิ้วมือเล็กๆ ของหลี่ซีฮัน

“ใครหรือ”

เสิ่นเยว่ถามหลี่เซวียนอย่างสงสัย

“ท่านอาจารย์ของข้าเอง”

เสิ่นเยว่ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แล้วหลี่เซวียนก็เล่าสาเหตุที่ปรมาจารย์ต้วนและปรมาจารย์อวิ๋นบาดหมางกันให้เสิ่นเยว่ฟัง

เดิมทีทั้งสองเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์กันและทั้งสองก็ชอบพอศิษย์น้องเล็กที่เป็นบุตรสาวของอาจารย์และศิษย์น้องเล็กผู้นั้นก็คือท่านยายของเสิ่นเยว่นั่นเอง แต่ผู้ที่ท่านยายของเสิ่นเยว่ชอบพอคือปรมาจารย์อวิ๋นดังนั้นปรมาจารย์ต้วนจึงตัดใจและออกจากหุบเขาแสงจันทร์ไป

หลายปีผ่านไป หลังจากที่ปรมาจารย์ต้วนได้ทราบข่าวเรื่องที่ศิษย์น้องเล็กต้องจากไปเพราะเกิดการคลอดยากและได้ทิ้งบุตรสาวคนเล็กเอาไว้ ตอนนั้นปรมาจารย์ต้วนโกรธปรมาจารย์อวิ๋นเป็นอย่างมากที่เขาไม่สามารถดูแลสตรีที่ตนเองรักได้ จากนั้นทั้งสองก็ต่อสู้กันมาโดยตลอดและยิ่งปรมาจารย์ต้วนรับหลี่เซวียนที่เป็นบุตรชายของศิษย์ปรมาจารย์อวิ๋นเป็นศิษย์คนเล็กนั่นยิ่งทำให้ความบาดหมางที่ทั้งสองมีต่อกันหนักขึ้นกว่าเดิม

เรื่องที่ปรมาจารย์อวิ๋นโกรธปรมาจารย์ต้วนคือ ตอนเสิ่นฮูหยินอุยุห้าขวบเขาได้ลักพาตัวนางไปถึงสามปีและได้สั่งสอนวิชาการต่อสู้ของเขาให้กับนางทั้งหมด แต่นั้นมาทั้งสองก็เกลียดกันจนไม่สามารถอยู่ร่วมโลก เมื่อเสิ่นเยว่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดนางก็ได้แต่ส่ายหัว ช่างมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น

“ท่านตา”

เสิ่นเยว่ตะโกนออกไปเสียงดัง ผู้เฒ่าทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายก็หันขวับมาที่นางทันที

“เยว่เอ๋อมาแล้วหรือเจ้าดูหน้าเจ้าคนแซ่ต้วนนี่เอาไว้ อย่าได้เข้าใกล้เขาเด็ดขาด”