นางจากไปแล้ว

เขาพึมพำเบาๆ กับตนเองอวิ๋นชิงเฟิงแกะจดหมายฉบับแรกที่ด้านหน้าซองเขียนชื่อของเขาเอาไว้ เมื่อเขาอ่านเนื้อหาในจดหมายจนจบ ใบหน้าของอวิ๋นชิงเฟิงก็ทะมึนไปทันที เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกจากศาลาตรงไปที่เรือนของบิดา

“เฟิงเอ๋อเจ้ามาหาพ่อแต่เช้ามีเรื่องด่วนอันใดหรือ”

อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยที่กำลังเดินหมากกับหลี่เหอบิดาของหลี่เซวียนหันไปถามอวิ๋นชิงเฟิงอย่างอารมณ์ดี อวินชิงเฟิงไม่พูดสิ่งใดเขายื่นจดหมายให้บิดาได้อ่านเอง หลังจากที่อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยอ่านจดหมายจบเขาก็สบถออกมาอย่างลืมตัว

“เรื่องเหลวไหลทั้งเพ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจ้าวหว่านหนิงสักนิดเหตุใดนางต้องเป็นผู้รับผิดต่อเรื่องนี้ด้วย”

อวิ๋นชิงเฟิงจับสังเกตต่อคำพูดที่ผิดปกติของบิดาได้เขามองอวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยนิ่งๆ ท่าทางเช่นนั้นของบุตรชายทำให้เจ้าสำนักมังกรผงาดถึงกับปาดเหงื่อเพราะเขาได้หลุดปากพูดเรื่องสำคัญออกไปแล้ว

“ข้าคิดว่าท่านพ่อคงต้องมีคำอธิบายให้แก่ข้า”

อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยเห็นว่าเรื่องทั้งหมดไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้แล้ว เขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่ห้องโถงกลางเถอะ”

เจ้าสำนักอวิ๋นให้พ่อบ้านไปตามเหล่าผู้อาวุโสและคนสำคัญของสำนักมังกรผงาดมาประชุมที่ห้องโถง เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย หลังจากที่ทุกคนนั่งประจำที่แล้วต่างก็ส่งสายตาให้แก่กันเพื่อบอกว่าผู้ใดจะเป็นคนเล่าเรื่องนี้

“เฟิงเอ๋อความจริงแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อน”

เจ้าสำนักอวิ๋นมองบุตรชายอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรให้เจ้าลูกชายไม่โกรธจนหนีไปอีกคน

“ท่าพูดมาเถอะถึงขั้นนี้แล้วยังมีเรื่องใดที่พวกท่านปิดบังข้าอยู่อีก”

เหล่าผู้อาวุโสต่างสะดุ้งไปตามๆ กันเมื่ออวิ๋นชิงเฟิงเปิดปาก

“เมื่อเจ้าอยากรู้เช่นนั้นพวกเราก็จะเล่าให้เจ้าฟังทั้งหมด เรื่องนี้มันเริ่มมาจากตัวเจ้าเอง ก็เจ้าไม่ยอมแต่งงานสักทีคนรักเจ้าก็ไม่มีพวกเรากลัวว้าจะเป็นพวกตัดแขนเสื้อดังนั้น.....”

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้ายเสียงของเจ้าสำนักอวิ๋นก็เบาลงเขาเหลือบตามองบุตรชายเล็กน้อย อวิ๋นชิงเฟิงยิ่งฟังเรื่องเหลวไหลที่เหล่าคนแก่พวกนี้เล่ามาเขายิ่งต้องใช้ความอดทนในการฟังเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าถ้าหากท่านปู่มาได้ยินเรื่องนี้ท่านพ่อจะโดนท่านปู่ลงโทษอย่างไรบ้าง

“ข้าอยากฟังเรื่องที่จ้าวหว่านหนิงเขียนในจดหมายว่านางเป็นคนวางยานอนหลับข้า มันหมายความว่าอย่างไร”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจ้าวหว่านหนิงเป็น....ข้าที่เสนอให้เจ้าสำนักเลี่ยงหวงทำเช่นนั้นเอง นางไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยเจ้าอย่าได้โกรธนางเลยนะ”

อวิ๋นชิงเฟิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็รีบเปิดจดหมายอีกฉบับที่ไม่ได้เขียนสิ่งใดด้านนอก เมื่อเปิดออกดูจึงรู้ว่าด้านในเป็นหนังสือหย่าและเป็นจดหมายอีกหนึ่งฉบับที่มีเนื้อความว่า

ข้าจ้าวหว่านหนิงเป็นคนจริงในเมื่อท่านมีคนรักอยู่แล้วข้าก็ขอยอมแพ้และจากไปแต่โดยดี เรื่องที่ข้าทำให้ท่านหนักใจมาโดยตลอดต้องขออภัยและเรื่องที่ข้าให้ท่านพ่อขับไล่คนรักของท่านออกจากสำนักเลี่ยงหวง เป็นข้าที่เข้าใจผิดคิดว่านางต้องการวางยาท่าน ข้าต้องขออภัยแทนคนของหุบเขาม่านหมอก และต่อจากนี้ข้าจะเลิกตามตอแยท่านและไม่พบหน้าท่านอีกตลอดไป

อวิ๋นชิงเฟิงเมื่ออ่านจดหมายฉบับที่สองจบเขาก็ไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกอย่างไรในหัวของเขาว่างเปล่าไปหมด ความจริงเขาควรจะต้องโล่งใจมิใช่หรือเหตุใดเขารู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้

“ไปตามกวนหวั่นอวี๋มา”

อวิ๋นชิงเฟิงเมื่อได้สติกลับมาก็สั่งการองครักษ์ทันที เสิ่นเยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างของอวิ๋นชิงเฟิงแอบเหลือบตามองข้อความในจดหมาย นางเงยหน้ามองลูกพี่ลูกน้องของนางทันที พี่ชิงเฟิงมีคนรักแล้วอย่างนั้นหรือนางไม่อยากจะเชื่อหลี่เซวียนที่เห็นเสิ่นเยว่เอาแต่จ้องหน้าอวิ๋นชิงเฟิงเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“เลิกจ้องหน้าเขาได้แล้วสามีของเจ้าอยู่นี่”

หลี่เซวียนจับใบหน้าของเสิ่นเยว่ให้หันมามองที่ตอน เสิ่นเยว่ขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็ทำตามที่เขาต้องการ อีกทั้งนางยังกระซิบบอกเรื่องของอวิ๋นชิงเฟิงแก่หลี่เซวียนด้วย

“ไม่น่าเชื่อว่าบุรุษเช่นคุณชายอวิ๋นจะมีคนรักซ่อนเอาไว้เจ้าอ่านผิดหรือไม่”

เสิ่นเยว่ส่ายหน้า

“ข้าไม่มีทางอ่านผิดแน่ ท่านดูสีหน้าของพี่ชิงเฟิงสิทะมึนขนาดนั้นมีอยู่สองอย่างคือเป็นเรื่องจริงกับเรื่องที่แต่งขึ้นมาเท่านั้นเอง ท่านรอดูเรื่องราวต่อจากนี้ไปเถอะได้มีเรื่องสนุกแน่”

เสิ่นเยว่เดาได้ถูกต้องเพราะหลังจากที่อวิ๋นชิงเฟิงให้คนไปตามกวนหวั่นอวี๋มาที่ห้องโถงก็เกิดเรื่องอย่างที่นางเดาเอาไว้

กวนหวั่นอวี๋คารวะผู้อาวุโสที่อยู่ในห้องโถงครบทุกคนแล้ว นางยืนอยู่ตรงกลางห้องด้วยท่าทางหวาดกลัวต่างจากตอนที่นางพบกับจ้าวหว่านหนิงโดยสิ้นเชิง นางเอาแต่มองไปที่อวิ๋นชิงเฟิงที่นั่งหลังตรงด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“กวนหวั่นอวี๋เจ้าเคยไปที่เรือนของข้าหรือไม่”

อวิ๋นชิงเฟิงไม่อยากมามัวรอเสียเวลาเพราะเขาอยากออกไปตามจ้าวหว่านหนิงที่หนีไป ถึงอย่างไรนางก็เเต่งเป็นฮูหยินน้อยของสำนักมังกรผงาดแล้วคนทั้งใต้หล้าล้วนรู้เรื่องนี้ นางนึกอยากจะไปก็ไปได้อย่างนั้นหรือนางคิดว่าหุบเขาแสงจันทร์เป็นที่เที่ยวเล่นของนางหรือไง

กวนหวั่นอวี๋อึกอักเล็กน้อยก่อนตอบคำถามของอวิ๋นชิงเฟิง

“เจ้าค่ะข้าไปที่นั่นจริง ข้าเพียงบังเอิญผ่านไปเท่านั้นจึงคิดจะไปแสดงความยินดีกับการแต่งงานของพวกท่าน แต่ข้าพบเพียงคุณหนูจ้าวเท่านั้นข้าจึงมิได้คุยอันใดกับนาง”

“อย่างนั้นหรือ”

อวิ๋นชิงเฟิงยังคงมองนางด้วยสายตาเรียบเฉย

“เช่นนั้นเจ้ารู้เรื่องที่นางวางยานอนหลับข้าหรือไม่”

กวนหวั่นอวี๋ดวงตาเป็นประกายทันที นางคิดว่าที่ทุกคนเรียกนางมาที่นี่เพื่อที่จะแตกหักกับสำนักเลี่ยงหวง

“เรื่องนี้ข้าพอจะทราบอยู่เล็กน้อยเจ้าค่ะ เพราะข้าได้ยินจากบ่าวที่ทำงานอยู่ข้างกายเจ้าสำนักเลี่ยงหวงเมื่อตอนงานชุมนุมประลองยุทธ”

“จริงหรือ เจ้ากล้ายืนยันว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่เมื่อพวกเขามาที่นี่”

กวนหวันอวี๋ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้ นางยืดอกแผ่นหลังตั้งตรงมีท่าทางมั่นใจ ทุกอิริยาบทของนางล้วนอยู่ในสายตาของอวิ๋นชิงเฟิง

“กวนหวั่นอวี๋เจ้าบอกข้าว่าเจ้าถูกจ้าวหว่านหนิงทำร้ายจนต้องหนีออกมาจากสำนักเลี่ยงหวงเป็นเรื่องจริงหรือไม่”

กวนหวั่นอวี๋ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม แต่เรื่องที่นางถูกจ้าวหว่านหนิงทำร้ายเป็นเรื่องจริง แต่สาเหตุนางก็แค่เพียงโกหกไปเท่านั้นถึงอย่างไรตอนนี้สำนักมังกรผงาดกับสำนักเลี่ยงหวงก็ต้องจบในวันนี้

“เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ คุณหนูจ้าวเข้าใจผิดคิดว่าข้าต้องการวางยาท่าน นางจึงทำร้ายข้าจนบาดเจ็บสาหัสและนางยังให้บิดาของนางขับไล่ข้าออกจากสำนัก”

กวนหวั่นอวี๋พูดไปก็ทำท่าร้องไห้ไปเสิ่นเยว่มองท่าทางของนางแล้วหันมองหลี่เซวียน

“เจ้ามองข้าด้วยเหตุใด”