บทส่งท้าย พร้อมหน้าครอบครัว

ปรมาจารอวิ๋นทะยานมายืนอยู่ต่อหน้าเสิ่นเยว่บังร่างของนางเอาไว้พร้อมกับเด็กทั้งสองคน

“เจ้าคนแซ่อวิ๋นเจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร นางเป็นฮูหยินของศิษย์คนเล็กของข้าเช่นนั้นนางก็นับว่าเป็นศิษย์ของข้าเช่นกัน”

แล้วทั้งสองก็เริ่มเถียงกันอีกครั้ง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างปวดหัวไปตามๆ กันแต่ใครจะกล้าเข้าไปห้ามการต่อสู้ของปรมาจารย์ทั้งสอง พวกเขายังรักชีวิตตนเองอยู่นะ

“ท่านตาทวด”

มือเล็กๆ จับที่แขนเสื้อของปรมาจารย์อวิ๋นเขย่าเบาๆ

“บินๆ”

หลี่ซีฮันกับหลี่เล่อเล่อพูดออกมาพร้อมกัน ดึงความสนใจของชายชราทั้งสองมาที่พวกเขาทันที

“โอ้ เจ้าคงเป็นบุตรชายบุตรสาวฝาแฝดของหลี่เซวียนสินะ ข้าคือท่านอาจารย์ปู่ของพวกเจ้าทั้งสองคน ไหนเรียกอาจารย์ปู่ซิ”

เด็กทั้งสองคนหันมามองเสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เสิ่นเยว่พยักหน้าให้พวกเขา

“ท่านอาจารย์ปู่”

เสียงเล็กๆ สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันปรมาจารย์ต้วนถึงกับน้ำตาซึม หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ครั้งแรกที่พบหลี่เซวียนตอนห้าขวบที่แคว้นโจวเจ้าเด็กนั่นก็มองเขาด้วยสายตาอย่างนี้เหมือนกัน

“เด็กดีๆ”

ปรมาจารย์อวิ๋นส่งเสียงหึ!! ออกมาด้วยความหมั่นไส้ คนไม่มีครอบครัวก็เป็นเช่นนี้ ไหนเลยจะเหมือนเขาที่มีบรรดาลูกหลานห้อมล้อมมากมาย จากนั้นทั้งสองผู้เฒ่าก็ถูกเด็กทั้งสองคนทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลิกต่อสู้กันเปลี่ยนเป็นการเอาใจเด็กๆ แทน

“ข้านึกว่าพวกเขาจะสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งแล้ว”

เจ้าสำนักมังกรผงาดพูดออกมาอย่างโล่งอก ต้องขอบคุณที่หลี่ซีฮันกับหลี่เล่อเล่ออยู่ที่นี่ในวันนี้ ตั้งแต่ที่สองปรมาจารย์กลับเข้ามาที่หุบเขาแสงจันทร์เสิ่นเยว่แทบไม่ได้พบบุตรชายและบุตรสาวของนางเลย เป็นหลี่เซวียนที่เบิกบานยิ่งกว่าใครเพราะไม่มีเด็กทั้งสองคอยมาก่อกวนเมื่อเขาต้องการแสดงความรักต่อเสิ่นเยว่

วันงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบหกสิบปีของเจ้าหุบเขาแสงจันทร์ที่ทุกคนต่างยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ ต่างมีชาวยุทธทั่วทั้งยุทธภพมาแสดงความยินดีอย่างครึกครื้น แต่คนที่ท่านปรมาจารย์ให้ความสนใจมีเพียงเด็กสองคนคือหลี่ซีฮันและหลี่เล่อเล่อ รวมทั้งปรมาจารย์ต้วนที่ทุกคนต่างได้ยินชื่อเสียงในยุทธภพบ่อยครั้ง แต่ไม่บ่อยนักที่จะได้พบตัวเป็นๆ เช่นวันนี้

“พวกท่านมาแล้วหรือ”

เสิ่นเยว่ทักอวิ๋นชิงเฟิงลูกพี่ลูกน้องของนางและจ้าวหว่านหนิงที่กำลังเดินคู่กันมา

“ข้าพึ่งไปเยี่ยมท่านพ่อตาที่หุบเขาม่านหมอกครั้งนี้เลยกลับมาพร้อมกันในงานเลี้ยงวันเกิดท่านปู่ พวกเจ้ามาถึงที่นี่นานหรือยัง”

เสิ่นเยว่พยักหน้ารับ แล้วมองเลยไปที่จ้าวหว่านหนิงที่ดูอวบอิ่มเป็นพิเศษ

“นาง...”

จ้าวหว่านหนิงยิ้มอย่างเขินอาย

“ข้ากำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สองได้สี่เดือน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดท้องถึงได้ใหญ่โตเพียงนี้”

เสิ่นเยว่ยกมือปิดปากหัวเราะเสียงใส

“คงจะเป็นฝาแฝดกระมัง ก็ตระกูลอวิ๋นเราแต่ละรุ่นต่างมีฝาแฝดมากมายนี่นา”

เสิ่นเยว่พูดจบเสียงของเหล่าพี่ชายของนางก็ดังขึ้นทางด้านหลัง ทั้งเสิ่นเยว่และจ้าวหว่านหนิงเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในตอนเย็นอย่างครื้นเครง เสียงดนตรีกลองดังอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่เช้าแล้วเสิ่นเยว่ยังไม่ได้เห็นหน้าลูกทั้งสองของนางเลย เมื่อนางเดินหาพบว่าเด็กๆ หลับอยู่ในอ้อมแขนของท่านปรมาจารย์ทั้งสอง นางได้แต่ส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของทั้งสองคน พวกท่านเห็นลูกของข้าเป็นรางวัลหรืออย่างไร

“พวกเจ้าพาเด็กๆ ไปพักผ่อนเถอะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้กับสาวใช้ของนาง หลังจากพาเด็กๆ เข้านอนแล้วเสิ่นเยว่ก็ออกมายืนที่หลังเรือนของนาง แสงจันทร์สาดส่องสว่างไปทั่วทั้งหุบเขา วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงทำให้หุบเขาแสงจันทร์สว่างไสวสมชื่อ

“กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ”

หลี่เซวียนโอบกอดเสิ่นเยว่จากทางด้านหลัง เพราะขนาดตัวที่เล็กกว่าทำให้นางได้แต่แหงนหน้ามองสามีที่กำลังกอดนางอยู่

“ทำไมท่านไม่ไปดื่มกับทุกคนที่งานเลี้ยง”

หลี่เซวียนกดจูบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มของนาง

“เพราะว่าเจ้าไม่อยู่ที่นั่นอย่างไรเล่า ไม่ว่าเจ้าอยู่ที่ไหนที่นั่นย่อมต้องมีข้าด้วย”

เสิ่นเยว่หัวเราะออกมาน้อยๆ

“เด็กๆ หลับไปแล้วหรือ”

หลี่เซวียนทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนกับหมาป่าตัวโตที่กำลังจะขย้ำลูกวัวตัวน้อย เสิ่นเยว่ตีที่แขนเขาเบาๆ ด้วยความเขินอาย

“หลี่เซวียน”

นางเรียกชื่อเขาเบาๆ

“ท่านคิดว่าเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเราใครเป็นคนกำหนดหรือ”

หลี่เซวียนไม่เข้าใจในสิ่งที่เสิ่นเยว่กำลังถาม

“เจ้าถามเรื่องนี้ทำไมหรือ”

“ข้าแค่อยากรู้เท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเรื่องราวระหว่างท่านกับข้ามันออกจะบังเอิญเกินไป”

หลี่เซวียนหัวเราะในลำคอ

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว”

“คืนนี้พระจันทร์สวยจัง”

เสิ่นเยว่พูดขึ้นมาลอยๆ ทำเอาหลี่เซวียนตามอารมณ์ของนางไม่ทัน

“ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือหุบเขาแสงจันทร์ตั้งขึ้นมาตามชื่อของท่านยายของข้า ชื่อของนางมีตัวอักษรเยว่ที่แปลว่าพระจันทร์เช่นเดียวกับข้า นางเกิดในวันพระจันทร์เต็มดวงเหมือนข้าชื่อของข้าจึงมีเยว่ด้วยเหมือนกัน”

หลี่เซวียนไม่สนใจฟังเรื่องเล่าของเสิ่นเยว่ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองกำลังมีความต้องการในร่างกายของนางอย่างเต็มเปี่ยม เขาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว หลี่เซียนช้อนร่างของเสิ่นเยว่ขึ้นเอาไว้ในอ้อมแขน นางหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ

“เจ้าไปนอนเล่าเรื่องหุบเขาแสงจันทร์กับเรื่องท่านยายของเจ้าให้ข้าฟังบนเตียงเถอะ”

เสิ่นเยว่ตีที่อกของเขาเบาๆ หลี่เซวียนหัวเราะชอบใจในท่าทางเขินอายของ หลี่เซวียนใช้เท้าปิดประตูเบาๆ เดินตรงไปที่เตียงที่เป็นจุดหมายที่เขาต้องการ เขาวางร่างของเสิ่นเยว่ลงเบาๆ กำลังจะตามลงไปกดจูบปากเล็กที่ช่างเจรจาของนาง

“ท่าง...แม่”

เสียงเล็กๆ ของหลี่ซีฮันดังขึ้นที่ด้านในของเตียง หลี่เซวียนถึงกับต้องหยุดชะงักมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“เจ้าพาลูกมานอนที่นี่หรือ”

เสิ่นเยว่หัวเราะจนตัวงอ นางลืมไปได้อย่างไรว่าลูกทั้งสองของนางก็อยู่ที่นี่ด้วย หลี่ซีฮันคลานมากอดเสิ่นเยว่เอาไว้จากนั้นจึงหลับไปอีกครั้ง หลี่เซวียนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ รอก่อนเถอะเจ้าเด็กหน้าเหม็นรอให้พวกเจ้าโตกว่านี้ข้าจะส่งให้ไปฝึกวรยุทธในหุบเขากับท่านอาจารย์ปู่ของพวกเจ้าให้เข็ด หลี่เซวียนได้แต่คาดโทษลูกน้อยทั้งสองในใจ แต่เขาก็ยังคงนอนลงด้านหลังของเสิ่นเยว่โอบกอดร่างเล็กทั้งสามเข้าสู่อ้อมแขน แล้วสี่คนพ่อแม่ลูกก็หลับไปทั้งรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข

                                     จบบริบูณ์