นางต้องการสิ่งใดอีก

ผ่านไปไม่นานภายในห้องแสงเทียนก็ถูกดับลงเหล่าผู้อาวุโสที่แอบเฝ้าดูต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเสียงที่ดังลอดออกมาจากภายในห้อง พวกเขาหาใช่เด็กเล็กที่ไม่เข้าใจว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยอวิ๋นชิงเฟิงก็ทำตามที่เขาได้รับปากเอาไว้ แต่อีกด้านของมุมมืดมีสายตาของใครคนหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่จ้องมองไปที่หน้าห้องของทั้งสองคนด้วยสายตาเคียดแค้น

เช้าวันต่อมาอวิ๋นชิงเฟิงยังคงทำทุกอย่างเหมือนเป็นปกติ จ้าวหว่านหนิงก็เช่นกันท่าทางของนางนั้นดูออกว่ามีความสุขกว่าใครๆ หลังจากคารวะน้ำชาผู้อาวุโสผ่านไป จ้าวหว่านหนิงก็กลับไปที่ห้องของนาง นางไม่คิดเลยว่าอวิ๋นชิงเฟิงผู้สุภาพเรียบร้อยจะดุดันเพียงนั้นเล่นเอานางแทบไม่ได้นอนทั้งคืน

ถึงจ้าวหว่านหนิงจะถูกสั่งสอนเรื่องในห้องหอมาก่อนหน้านี้แล้วแต่นางก็ยังรู้สึกเขินอายในการกระทำของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่ดี ในระหว่างที่จ้าวหว่านหนิงกำลังเพ้อถึงรสรักของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่นั้น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นเบาๆ จ้าวหว่านหนิงคิดว่าเป็นอวิ๋นชิงเฟิงนางจึงรีบออกไปดู คนที่เขามาในห้องของนางไม่ใช่อวิ๋นชิงเฟิงแต่เป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามแต่ซีดขาวเล็กน้อย จ้าวหว่านหนิงเพ่งมองนางอยู่ครู่หนึ่งก็จำได้ว่าคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าของนางเป็นใคร

“กวนหวั่นอวี๋เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่”

จ้าวหว่านหนิงตะคอกสตรีที่นางรังเกียจที่สุด นางหายไปจากสำนักเลี่ยงหวงครึ่งปีแล้วเหตุใดนางถึงได้มาอยู่ที่สำนักมังกรผงาด

“ยินดีที่ได้พบเจ้าอีกครั้งจ้าวหว่านหนิง เจ้าคงไม่นึกว่าข้าจะอยู่ที่นี่สินะ”

กวนหวั่นอวี๋เดินเข้ามาหาจ้าวหว่านหนิงช้าๆ

“เจ้าต้องการอะไร”

กวนหวั่นอวี๋ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพราะสิ่งใดเล่า ข้าก็ต้องการให้เจ้าต้องทุกข์ทรมานอย่างที่ข้าได้รับ จ้าวหว่านหนิงเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าทำอะไรกับข้าเอาไว้บ้าง”

จ้าวหว่านหนิงมองกวนหวั่นอวี๋ด้วยดวงตาวาวโรจน์

“เพราะเจ้าไม่รู้ที่ต่ำที่สูงกล้าวางแผนวางยาพี่ชิงเฟิงเจ้าสมควรได้รับสิ่งที่เจ้าทำลงไป”

กวนหวั่นอวี๋ไม่สะทกสะท้านต่อคำปรามาสของจ้าวหว่านหนิง

“เจ้าเอาแต่กล่าวหาว่าข้าวางยาอวิ๋นชิงเฟิงแต่พวกเจ้ามันก็ไม่ต่างกัน บิดาของเจ้าก็ทำอย่างเดียวกันกับข้ามิใช่หรือ แล้วเช่นนี้เจ้ายังกล้ามาว่าข้าได้อีก พวกเจ้าสำนักเลี่ยงหวงมันก็ไม่ต่างกับข้าเท่าใดนักอย่าได้มาเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าข้า”

จ้าวหว่านหนิงทำสีหน้างุนงง

“เจ้ากำลังพูดเรื่องอันใด”

“อย่าได้มาตีหน้าซื่อแกล้งไม่รู้เรื่อง การที่เจ้าได้มาแต่งงานกับอวิ๋นชิงเฟิงก็เพราะว่าบิดาของเจ้าเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ทั้งหมด เขาวางยานอนหลับลงบนเหล้าของอวิ๋นชิงเฟิงแล้วพาเขาไปนอนในห้องของเจ้าจำได้หรือไม่”

จ้าวหว่านหนิงมีสีหน้าสับสน

“เจ้าโกหกท่านพ่อของข้าไม่มีวันทำเรื่องเช่นนั้นแน่”

“ถ้าหากเจ้าคิดว่าข้าโกหกเช่นนั้น เจ้ามาพนันกับข้าหรือไม่เล่า ถ้าหากเรื่องที่ข้าพูดทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกข้าจะไปจากที่นี่ แต่ถ้าหากว่าป็นเรื่องจริงเจ้าจะต้องเขียนหนังสือหย่ากับอวิ๋นชิงเฟิง”

จ้าวหว่านหนิงรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก นางไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของกวนหวั่นอวี๋ได้หรือไม่ แต่อีกใจนางก็กลัวว่าเรื่องที่กวนหวั่นอวี๋พูดเป็นเรื่องจริง บิดาของนางจะทำเรื่องที่ผิดต่อสำนักมังกรผงาดเพื่อนางได้อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นชื่อเสียงที่หุบเขาม่านหมอกที่สั่งสมมานานก็ต้องพังย่อยยับเพราะมือของนางเอง

ถึงจ้าวหว่านหนิงจะตามเกี้ยวพาอวิ๋นชิงเฟิงมาหลายปีแต่นางไม่เคยสักครั้งที่จะทำเรื่องสกปรกกับเขาเช่นการวางยาเพื่อให้ได้เขามาครอบครอง นางเพียงแต่คิดว่านางอยากจะทำให้เขารักนางจากใจจริงเพียงเท่านั้น นางมั่นใจว่าท่านพ่อของนางจะไม่กระทำการใดเพื่อผิดต่อความตั้งใจของนาง แล้วจ้าวหว่านหนิงก็ตัดสินใจ

“ได้ข้ารับปากเจ้าถ้าหากเรื่องที่ท่านพ่อของข้าวางยาพี่ชิงเฟิงเป็นเรื่องจริงข้าจะยอมหย่ากับเขาและออกไปจากที่นี่”

นางจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาดูถูกท่านพ่อของนางและสำนักเลี่ยงหวงเป็นอันขาด ถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงนางจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดเอาไว้เอง

“เจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”

กวนหวั่นอวี๋พูดเพียงเท่านั้นนางก็ทำท่าจะออกจากห้องไป

“เดี๋ยวก่อน เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

กวนหวั่นหวี๋ยิ้มให้จ้าวหว่านหนิงเล็กน้อย นางเดินเข้ามากระซิบบางอย่างข้างหูของจ้าวหว่านหนิงแล้วเดินออกจากห้องไป

เรื่องที่กวนหวั่นอวี๋กระซิบบอกกับนางทำให้จ้าวหว่านหนิงถึงกับอึ้งไป นางไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่นางได้ยินอวิ๋นชิงเฟิงที่แสนสุภาพไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงของเขาดีงามกว่าบุรุษทุกคนที่นางรู้จักและเป็นคนที่นางชอบที่สุด ตอนนี้เขาได้ทำลายความเชื่อมั่นที่นางเคยมีให้แก่เขาไปหมดสิ้น เรื่องที่กวนหวั่นอวี๋อยู่ที่นี่ก็สามารถเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงว่าคนทั้งสองเป็นคนรักกัน เพราะนางพวกเขาถึงได้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้เพราะนางมาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง

จ้าวหว่านหนิงเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องหลายวันจนกระทั่งนางได้รับจดหมายตอบกลับมา บิดาของนางวางยาอวิ๋นชิงเฟิงคือเรื่องจริงบิดาของนางยังบอกให้นางเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับอย่าให้อวิ๋นชิงเฟิงรู้ ถึงอย่างไรทั้งสองคนก็ได้แต่งงานกันแล้ว จ้าวหว่านหนิงรู้สึกผิดหวังต่อสิ่งที่บิดาของนางทำยิ่งนัก ตอนนี้นางได้ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดแล้วว่านางจะไปจากที่นี่ เพราะนางรู้สึกผิดและละอายใจต่อคนของหุบเขาแสงจันทร์ยิ่งนัก นางคิดจะรับความผิดทั้งหมดเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว

ด้านอวิ๋นชิงเฟิงหลังจากคืนแรกผ่านไปเข้าก็ไม่เคยกลับมาที่ห้องนั้นอีกเลย จ้าวหว่านหนิงคิดว่าเขาจะต้องไปอยู่กับกวนหวั่นอวี๋อย่างแน่นอน สิ่งที่อวิ๋นชิงเฟิงทำกับนางได้ยืนยันแล้วว่าเขาไม่เต็มใจที่จะอยู่กับนาง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วจ้าวหว่านหนิงที่ไล่ตามอวิ๋นชิงเฟิงมาหลายปีนางก็ได้ถอดใจยอมแพ้ นางไม่สามารถทำให้เขารักนางได้เช่นนั้นนางก็จะเป็นคนที่จากไปเอง จ้าวหว่านหนิงเขียนจดหมายขอโทษพร้อมกับแนบหนังสือหย่าเอาไว้ด้วย จากนั้นนางจึงออกจากหุบเขาแสงจันทร์ไป

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะคุณชาย”

สาวใช้ที่ทำหน้าที่ดูแลเรือนของจ้าวหว่านหนิงเห็นว่าสายแล้วจ้าวหว่านหนิงยังไม่ตื่นจึงลองเปิดประตูเข้าไปดู ด้านในห้องว่างเปล่าเตียงของนางยังคงอยู่สภาพเดิมเหมือนกับไม่เคยมีใครนอน บนโต๊ะมีจดหมายสองฉบับเมื่อนางเห็นดังนั้นจึงรีบนำมาส่งให้อวิ๋นชิงเฟิงทันที

“เหตุใดถึงได้เอะอะโวยวายเช่นนี้”

บ่าวรับใช้ที่คอยอยู่ข้างกายของอวิ๋นชิงเฟิงดุสาวใช้นางนั้น

“ขออภัยเจ้าค่ะข้ารีบไปหน่อย”

อวิ๋นชิงเฟิงที่นั่งดื่มชาอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมหน้าห้องหนังสือเหลือบตามองสาวใช้นิ่งๆ เพื่อรอฟัง

“เมื่อเช้าบ่าวเห็นว่าสายแล้วฮูหยินน้อยยังไม่ตื่น บ่าวกลัวว่านางจะไม่สบายจึงเปิดประตูเข้าไปดูแต่ไม่เห็นนางอยู่ด้านใน มีเพียงจดหมายสองฉบับที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงเท่านั้นเจ้าค่ะ”

สาวใช้นางนั้นยื่นจดหมายให้กับบ่าวข้างกายอวิ๋นชิงเฟิง อวิ๋นชิงเฟิงมองจดหมายในมือบ่าวนิ่งๆ จากนั้นจึงรับมา

“นางต้องการทำสิ่งใดอีก”