เรื่องที่คิดไม่ตก

“ไม่รอฟังคำขอโทษของเขาหน่อยหรือ ที่เขาว่าคุณไปเมื่อครู่นี้น่ะ” เหอลี่อิงที่ถูกรั้งตัวออกมาเอ่ยถามชายหนุ่มที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง

“ไม่จำเป็น เขาจะคิดอย่างไรก็ช่าง นั่นไม่ใช่หน้าที่ฉันเสียหน่อย”

“แล้วคุณจะเอาอย่างไรต่อ เรื่องนี้เหมือนจะไม่ง่ายเลยไม่ใช่หรือ”

“ใช่ เป็นไปไม่ได้ที่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ขุนนางทั้งหลายจะไม่รู้ เพราะจักรพรรดิมีราชโองการชัดเจนในการจัดสรรที่ดิน แต่นี่อะไร ไม่มีใครเปิดปากถึงเรื่องนี้เลย เป็นไปได้ว่าจะเป็นพรรคพวกเดียวกัน ฉันเลยไม่พยายามทำตัวตื่นข่าว ประเดี๋ยวพวกนั้นจะไหวตัวทันเสียก่อน”

“แล้วคุณจะบอกเรื่องนี้แก่รัชทายาทไหม” เมื่อเหอลี่อิงถามจบ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอที่เล็ดลอดออกมา

“ก็ลองดูว่าหูตาของรัชทายาทเป็นเช่นไร อายุมากแล้วก็แบบนี้ ทำงานตามระเบียบ ซื่อสัตย์ตามระบอบอะไรแบบนั้น ฉันไม่ชอบเท่าไหร่”

“อะไรกัน คุณอยู่ในร่างหนุ่มขนาดนี้แล้วยังบ่นว่าตัวเองแก่อีกหรือ”

“ก็เหมือนที่เธอตายด้านแล้วยังไงล่ะ” ซุนเจิงมองสตรีที่เริ่มชักสีหน้าอีกหนเมื่อเขาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มยียวน “มาคิดดูแล้วก็คงจะจริง ฉันแทบจะนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงอยู่รอมร่อ เธอยังนอนเฉยๆ ได้ถึงเช้า”

“คุณก็นอนถอดเสื้อประจำไม่ใช่หรือ! ฉันจะตื่นเต้นอะไรล่ะ!”

“แต่ฉันไม่ใช่ตาแก่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอไม่เห็นหรือ หน้าท้องฉันเป็นลอนขนาดไหน กล้ามเนื้อแบบนี้น่ะเธอไม่ได้สัมผัสมันมากี่สิบปีแล้ว ไม่คิดถึงบ้างหรือไง”

“โอ๊ย! ฉันจะบ้า!” เหอลี่อิงแสดงท่าทีระอา แต่ซุนเจิงกลับเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ท่าทีกลบเกลื่อนว่าโมโหเขานักหนานั้นไม่อาจซ่อนเร้นความเขินอายของเธอได้หมด และสุดท้ายเหอลี่อิงก็ฟาดมือแรงๆ ลงที่ต้นแขนของเขา และเดินจ้ำอ้าวไปที่ใดก็ไม่ทราบ

“หวั่นไหวเหมือนกันนี่” ซุนเจิงยิ้มมุมปากพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอที่แสดงถึงความพึงพอใจในเรื่องนี้ กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งก็มีเรื่องดีอยู่มากทีเดียว โดยเฉพาะการกลับมาอยู่ในร่างที่เหมือนกับตนทุกกระเบียดนิ้วยิ่งนับว่าสวรรค์เมตตาเขาอยู่ไม่น้อยเลย

***

เพียงสองวันจากที่ซุนเจิงเอ่ยปากเรื่องของครอบครัวซึ่งเข้ามาร้องทุกข์ถึงเมืองหลวง ทั้งสามคนนั้นก็ขอตัวกลับไปแต่โดยดีและไม่คิดกังขาในสิ่งใดอีก ซุนเจิงจึงทำงานได้อย่างสะดวกมากยิ่งขึ้น เขาตรวจตราเอกสารหลายต่อหลายฉบับก็พบว่าตัวเลขนั้นถูกต้องไม่มีอะไรผิดเพี้ยน ทั้งบัญชีภาษีโรงเรือน ส่วยแรงงาน จำนวนการจัดสรรที่ดิน แล้วแบบนี้เขาจะสืบสาวเอาความกับคนที่อยู่เบื้องหลังได้อย่างไร

แม้จะอ้างได้ว่านายอำเภอผู้นั้นนำสิทธิ์ของชาวบ้านมาใช้ประโยชน์ แต่อย่างไรเสียเขาก็คงไม่ใจกว้างขนาดเก็บข้าวและพืชพรรณธัญญาหารไว้ในโรงเรือนของผู้อื่นกระมัง อย่างไรก็ต้องอยู่ในที่ดินของนายอำเภอ เช่นนั้นทางการย่อมตรวจสอบได้ หากไม่ใช่ว่านายอำเภอปั้นแต่งและปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ แต่จะปิดได้อย่างไร ในเมื่อเมืองหนึ่งไม่ได้มีขุนนางเพียงคนเดียว เหนือนายอำเภอก็ยังมีขุนนางที่มียศศักดิ์มากกว่า เช่นนี้หากไม่เรียกว่าปล่อยปละละเลยลูกน้องใต้บังคับบัญชา ก็อาจจะกล่าวได้ว่าสมรู้ร่วมคิดกันเป็นทอดๆ

“ซุนเจิง”

คนที่คิดงานหัวปั่นมาตลอดวัน สลัดทุกอย่างทิ้งในทันทีเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น เหอลี่อิงก็เข้ามาหาถึงในห้องหนังสือโดยที่เขาไม่ทันได้บอกอนุญาตด้วยซ้ำไป แต่ใครจะห้ามเหอลี่อิงได้กัน

“มีอะไรหรือ”

“มีคนมาหาน่ะ บอกว่าเป็นราชองครักษ์ของรัชทายาท”

ซุนเจิงพลันทราบในสาเหตุที่ทำให้ใบหน้าของเหอลี่อิงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แต่เขาก็แสร้งทำเป็นว่าไม่เห็นมัน “อ้อ คนนี้ไงที่ฉันเคยบอกว่าจัดการเสียจนลุกไม่ขึ้น”

“เขามาหาเช่นนี้ไม่ใช่ว่ามีเรื่องใหญ่หรือ”

“ไม่หรอก เขาก็คงมาถามข่าวกระมัง รัชทายาทคงรู้แล้วว่าฉันกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ฉันไม่เข้าไปบอก เขาเลยให้คนมาถาม”

“อย่างนั้นคุณรีบออกไปคุยกับเขาก่อนไหม”

“ช่างเรื่องของเขา เธอมานี่ก่อนสิเหอลี่อิง” ซุนเจิงกวักมือเรียกสตรีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกให้เข้ามานั่งตรงกันข้าม “บัญชีพวกนี้น่ะ มันแต่งขึ้นได้ไหม ปลอมมันขึ้นมาอะไรเทือกนั้นน่ะ”

“ได้ ทำไมหรือ”

“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าบัญชีไหนแต่งขึ้น”

“ถ้าสมัยนี้ก็ยากอยู่ เพราะเราไม่รู้ว่าเงินมาจากไหน อย่างอันนี้ภาษีโรงเรือน เขาแจ้งเรามาว่ามีโรงเรือนอยู่หนึ่งพันแห่งทั่วแคว้น แต่ความจริงอาจจะมีอยู่สามพันแห่งก็ได้ใครจะไปรู้ หากไม่ใช่คนในพื้นที่ เรื่องพวกนี้จึงสร้างได้ง่ายกว่ายุคของเรา”

“แบบนี้เอง”

“แล้วนี่จะปล่อยให้ราชองครักษ์รอหรือ”

“ก็ให้รอไปก่อน ฉันยังไม่มีอารมณ์ไปคุยกับเขา ครั้งก่อนเขาทำฉันตาลายเชียว กระโดดไปมาเป็นเด็ก นี่ถ้าเป็นลูกเป็นหลานฉันจับหักขาตั้งแต่เด็กไปแล้ว คนอะไรจะสู้กับคนอื่นกลับวิ่งวุ่นไปทั่ว ช่องโหว่ก็เยอะเกินไป”

“ใครจะเก่งเหมือนคุณกันล่ะ”

ซุนเจิงมองสตรีที่ประชดประชันใส่เขาอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะตั้งท่าลุกขึ้นจนเขาต้องเรียกเพื่อรั้งตัวไว้ “จะไปไหน”

“ก็คุณยังไม่อยากออกไปเจอเขา ฉันก็จะออกไปรับหน้าแทนคุณก่อนไง”

“รับหน้า?” ซุนเจิงมองสตรีที่ตอบกลับ รับหน้าของเหอลี่อิงที่ว่านั่นคือการนั่งคุยกันตามลำพังน่ะหรือ

“ใช่ ตอนแรกนึกว่าเป็นราชองครักษ์แล้วจะขรึมๆ เหมือนในละคร แต่นี่เขาช่างพูดช่างเจรจาดี ไปคุยกับเขาฆ่าเวลารอคุณน่าจะดีอยู่เหมือนกัน”

มองสตรีที่มีใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อพูดถึงชายอื่น ชายที่นั่งนิ่งมองอยู่นั้นก็กำมือแน่นอย่างเผลอไผลและพูดขึ้นเสียงดัง “ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันไปเอง เธอน่ะเข้าครัวไปทำอาหารเย็นได้แล้ว!”

“อะไรกัน ยังไม่ทันกินมื้อเที่ยง จะกินมื้อเย็นเลยรึ”

“เอ๊ะ! เธอนี่ อย่างนั้นไปไหนก็ได้ แต่ไม่ต้องเข้าไปเจอหน้าไอ้หมอนั่น เข้าใจไหม!” พูดจบก็พรวดพราดเดินออกไป ทิ้งให้สตรีที่มีใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่นี้ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเก่า คล้อยหลังซุนเจิง เหอลี่อิงก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ทำมาเป็นเล่นตัว สมน้ำหน้า!”