บทที่ 1 ดวงดาวที่เริ่มเคลื่อนไหว (1)

            สิบปีต่อมา

            เลออนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในยามเช้ามืด

            ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ หัวใจเต้นแรงราวกับยังติดอยู่ในป่านั้น ป่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด เสียงคำรามของมอนสเตอร์ และฝ่ามือเล็กๆ ที่ยื่นออกมาหาเขาท่ามกลางความตาย

            เด็กชายผมบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าสะท้อนแสงดาว เสียงเรียบนิ่งที่กล่าวข้อเสนอราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

            “คุณอยากทำปฏิญาณคู่หูกับผมไหมครับ”

            “ผมจะมอบพลังเวทย์ให้คุณเอง เพราะงั้น...อย่าตายเลยนะครับ”

            เลออนยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก สูดลมหายใจยาว พยายามดึงตัวเองกลับมาสู่ปัจจุบัน ห้องนอนเงียบสนิท มีเพียงแสงจางๆ จากรุ่งอรุณที่ยังไม่ทันเผยตัวลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา

            ผ่านมาสิบปีแล้วและเขายังฝันถึงวันนั้นไม่เคยขาด

            เลออนลุกขึ้นนั่ง ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับสิ่งที่ห้อยอยู่บนลำคอ เนื้อผิวโลหะเย็นเฉียบแนบกับฝ่ามือ ราวกับย้ำเตือนความจริงที่ไม่มีวันเลือนหาย

            มันไม่ใช่ความฝัน

            หลังจากเขาหมดสติลงในป่านั้น เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บริเวณหน้าทางเข้าของป่าตะวันตกและเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว

            ตอนแรกเขาคิดว่าเด็กคนนั้นอาจเป็นแค่ภาพลวงตา ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีสร้อยคริสตัลเส้นนี้คล้องอยู่ที่คอของเขา สร้อยซึ่งเป็นหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่บอกว่า เด็กชายคนนั้นเคยมีตัวตนจริง

            หน่วยจอมเวทย์ฝึกหัดออกมาจากป่าในภายหลัง คีรันที่เห็นเพื่อนอยู่ตรงปากทางเข้า ก็รีบโผเข้ากอดด้วยความดีใจ เด็กในทีมคนอื่นๆ และจอมเวทย์รุ่นพี่ก็ดีใจที่เขาปลอดภัย เลออนอ้างว่าเขาโดนพายุหิมะพัดจนมาตกอยู่ที่นี่ ทำให้ทุกคนไม่นึกสงสัยอะไรในตัวเขาอีก แล้วเช้าวันนั้นพวกเขาก็กลับสู่ราชอาณาจักรได้อย่างปลอดภัย

            ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาเฝ้ามองผู้คน เฝ้าสังเกตมนุษย์ทุกคนที่เดินผ่านสายตา เฝ้าหาเด็กชายผมบลอนด์คนนั้น คู่หูที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเขาจะใช้เวทมนตร์ตามหาตัวเด็กคนนั้นผ่านทางสร้อยคริสตัลเป็นสื่อกลางมานับกี่ครั้ง ก็ทำไม่สำเร็จ เหมือนมีอะไรบางอย่างคอยดักพลังของเขาไม่ให้ตามหาเด็กคนนั้นจนเจอ

            แต่เขารู้

            เขารู้ว่าเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ เพราะทุกครั้งที่เขาเผลอใช้พลังเวทย์มากเกินไป สร้อยคริสตัลจะเรืองแสงสีฟ้าพร้อมกับมีพลังเวทย์ถ่ายเทมาให้เขาเพื่อทดแทนส่วนที่เสียไป เหมือนมีใครบางคนคอยมอบพลังให้เขาผ่านสร้อยคริสตัลเส้นนั้นอยู่ตลอด

            เลออนลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจากความมืดเป็นสีเทาอ่อน ดวงดาวยังหลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่ดวง กำลังจะเลือนหายไปพร้อมกับแสงแรกของวัน

            เขาวางมือลงบนสร้อยที่คอ พึมพำเสียงเบา ราวกับกลัวว่าคำพูดจะปลิวหายไปกับลมยามเช้า

            “นาย…อยู่ที่ไหนกันแน่”

            ดวงตาสีแดงเข้มทอดมองฟ้าอย่างไม่ละสายตา

            “คู่หูของฉัน…”

            เขาถามคำถามนี้ออกไป หลายร้อย หลายพันครั้ง ก็ไม่เคยได้เลยคำตอบกลับมา

---

            ป่าลึกทางตะวันตก ฤดูใบไม้ผลิ

            กระท่อมไม้หลังเล็กตั้งอยู่ท่ามกลางป่าลึก ถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงจันทร์ที่ส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็นริ้วบางๆ

            โนอาห์นั่งอยู่เพียงลำพังในห้องแคบๆ แสงจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวอยู่ข้างตัว แต่สายตาของเขากลับทอดออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว

            ดาวดวงเดิม

            ดวงดาวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดสิบปี

            ในมือของเขา กำสร้อยคริสตัลเส้นหนึ่งเอาไว้เอาแน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกไป ความเชื่อมโยงทั้งหมดจะขาดหาย

            เสียงหนึ่งดังแผ่วขึ้นในความเงียบ ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนอยู่ลึกลงไปในอก

            เสียงของเขาคนนั้น

            โนอาห์หลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้เสียงนั้นไหลผ่านเข้ามาในโสตประสาท

            “นาย…อยู่ที่ไหนกันแน่”

            “คู่หูของฉัน…”

            ความคิดถึง ความโดดเดี่ยว และคำถามที่ไม่เคยได้รับคำตอบถูกส่งผ่านตามเสียงนั้น ทั้งหมดล้วนถ่ายทอดมาอย่างชัดเจน

            ริมฝีปากของโนอาห์ขยับเล็กน้อย

            เขาเงยหน้าขึ้น มองดวงดาวราวกับกำลังสบตากับใครบางคนที่อยู่ไกลแสนไกล

            “อีกเดี๋ยวเราก็จะได้เจอกันแล้วนะครับ”

            นิ้วเรียวกำสร้อยแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย หัวใจเต้นช้า แต่มั่นคง

            สิบปีที่เฝ้ารอ

            สิบปีที่ต้องอยู่ห่าง

            สิบปีที่ไม่อาจปรากฏตัวข้างเขาได้

            ทุกอย่างกำลังเคลื่อนไปตามเวลาที่ควรจะเป็น

            โนอาห์ลุกขึ้นจากที่นั่งริมหน้าต่าง ก่อนจะเปิดประตูห้องและก้าวลงบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา

            ชั้นล่างของกระท่อมอบอวลไปด้วยความอบอุ่นจากเตาผิง ไฟสีส้มไหวระริกสะท้อนผนังไม้เก่าๆ เอเรส ชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้เตาผิง หนังสือเล่มหนาวางอยู่ในมือ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษรเลย

            เขามองโนอาห์นิ่ง ดวงตาสีฟ้าทั้งสองคู่ที่สบกันสั่นไหว ราวกับอ่านใจได้ทุกอย่าง แม้ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดๆ

            “จะไปจริงๆ สินะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น แฝงความเป็นห่วงที่ปิดไม่มิด

            “ครับ” โนอาห์ตอบสั้นๆ แต่น้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีลังเล

            เอเรสถอนหายใจช้าๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่ม มือหยาบกร้านยกขึ้นวางลงบนผมสีบลอนด์อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ

            “ดูแลตัวเองด้วยล่ะ” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงต่ำลง

            “แล้วก็…อย่าเพิ่งให้เขารู้ว่านายเป็นใคร”

            โนอาห์พยักหน้าเบาๆ “ผมรู้ครับ”

            เอเรสมองเขาอยู่นาน ก่อนจะยิ้มจางๆ

            “ถ้าตั้งใจแน่วแน่แล้วก็ไปเถอะ เพราะนี่คือทางที่นายเลือกเอง” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างหนักแน่น

            “แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จงจำไว้ว่าที่นี่คือบ้านที่ต้อนรับนายเสมอ”

            โนอาห์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้ง

            “ครับ ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอดนะครับ เอเรส”

            “แน่นอนสิ เพราะนายก็เหมือนลูกชายของฉันนั่นแหละ” เอเรสเว้นระยะไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

            “ดูแลตัวเองดีๆ นะ โนอาห์”

            “ครับ”

            โนอาห์รับคำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเข้าไปสวมกอดเอเรสแน่น

            “ผมไปก่อนนะครับ”

            เอเรสพยักหน้ารับ

            โนอาห์ผละตัวออกจากอ้อมกอดนั้น ก่อนจะหันหลังและเปิดประตูออกจากกระท่อม

            ทันทีที่เท้าเหยียบออกสู่ความมืดของป่า แสงเวทมนตร์บางเบาก็แผ่คลุมร่างเขา

            เส้นผมสีบลอนด์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีฟ้ากลายเป็นสีเขียวสดใส แต่ประกายภายในดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน

            โนอาห์เงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวส่องแสงเหนือเรือนยอดไม้ เขากำสร้อยคริสตัลที่คล้องอยู่กลางอกแน่นขึ้นอีกครั้ง

            “เอาล่ะ…” ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย “ไปกันเถอะ”

---