บทที่ 4 สงสัย

          ไม่เคยเจอกัน…งั้นเหรอ

            เลออนหันหลังให้โนอาห์แล้วเดินไปตามทางเดินกลับไปทางที่เขาจากมา

           

            เขาไม่ได้หันหลังกลับไปมอง แต่สัมผัสที่เหมือนดึงดูดเขาก็ยังไม่จางหายไป สร้อยคริสตัลที่คอก็ยังคงสั่นไหว จนเขาต้องกำมันไหวหลวมๆ

            น่าแปลกมาก ที่เขารู้สึกแบบนี้กับเด็กคนนั้น

            แถมสร้อยนี่ ยังตอบสนองอีกด้วย

            หรือว่าจะเป็นเด็กคนนั้นจริงๆ

          เลออนได้แต่เก็บความสงสัยไว้ภายในใจ แล้วสาวเท้าไปยังอาคารเรียนของจอมเวทย์

---

            หลังพิธีเปิดการศึกษาจบลง อาจารย์ได้สั่งให้นักเรียนต่างแยกย้ายไปยังห้องเรียนของตน วันแรกยังไม่มีบทเรียนจริงจังนัก เพียงแค่อาจารย์ประจำชั้นกล่าวต้อนรับ แนะนำกฎระเบียบ และปล่อยให้ทุกคนใช้เวลาตามอัธยาศัยจนกว่าจะถึงงานเลี้ยงในช่วงค่ำ

            โนอาห์กับเอมิลัสที่ไปเถลไถลอยู่ในโรงเรียนกลับมาถึงห้องเรียนหลังจากอาจารย์ประจำชั้นออกจากห้องไปแล้ว ทำให้พวกเขารอดตัวไม่โดนอาจารย์ทำโทษ

            โนอาห์กับเอมิลัสเลือกที่นั่งริมหน้าต่างหลังห้องที่ยังว่างอยู่สองโต๊ะติดกันพอดี ทั้งคู่คุยเรื่องไร้สาระไปเรื่อย...ไม่สิ มีแค่เอมิลัสที่พูดไม่หยุด เหมือนชีวิตนี้จะได้พูดเป็นครั้งสุดท้ายยังไงอย่างงั้นเลย

            โนอาห์ฟังเอมิลัสเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ไป มือก็หยิบตำราเก่าๆ เล่มหนึ่งออกมาจากในกระเป๋า

            “นายชอบอ่านหนังสือเหรอ”

            “ใช่ครับ แล้วนายล่ะ ชอบอ่านหนังสือไหม”

            “ชอบสิ” เอมิลัสตาลุกวาวทันที “นายชอบอ่านแนวไหนน่ะ ฉันชอบ...”

            แล้วเอมิลัสก็เริ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้พูดอยู่ฝ่ายเดียวแล้ว เขาเริ่มถามความชอบของโนอาห์ด้วยว่าชอบอ่านหนังสือแบบไหน เล่มนั้นเคยอ่านไหม เล่มนี้เคยอ่านไหม ทำให้บทสนทนาของพวกเขามีสันยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

           

            ซึ่งทำให้โนอาห์รู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

            เอมิลัส...นายคือเพื่อนคนแรกของผมเลยนะ

            “นี่ๆ โนอาห์ไปห้องสมุดกันไหม ฉันได้ยินว่าที่นี่มีคัมภีร์โบราณที่หาดูไม่ได้จากที่อื่นด้วยนะ” เอมิลัสเอ่ยชวนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย เขาคงจะชอบหนังสือมากๆ เลย

            “ไปสิครับ” โนอาห์พยักหน้า

            แล้วเอมิลัสก็ลากโนอาห์ไปยังห้องสมุดในทันที

            ห้องสมุดของโรงเรียนแห่งราชอาณาจักรเงียบสงบ ชั้นหนังสือสูงเรียงราย กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจางๆ ลอยอบอวล ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะยาวใกล้หน้าต่าง เปิดตำราแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ

            จนกระทั่ง พลังบางอย่างไหลผ่านอากาศ แผ่วเบา แต่ชัดเจน

            เขา...มาที่นี่สินะ

            โนอาห์ชะงักเล็กน้อย ปลายนิ้วหยุดอยู่บนหน้ากระดาษ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เลออนและคีรันก็เดินเข้ามาในห้องสมุด

            เลออนหยุดกึก ไล่สายตาไปตามความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ จนไปหยุดอยู่ที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง

สะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ตรงนั้น...

            สัมผัสพลังนั้นได้อีกแล้ว

            คีรันเห็นเพื่อนนิ่งค้างไป จึงกวาดสายตามองตามเลออนไป ทำให้เห็นว่าเขากำลังมองอะไรอยู่ แม้เลออนจะยังไม่ได้เล่าเรื่องตอนวิ่งตามเด็กคนนั้นไปให้ฟัง แต่เขาก็พอคาดเดาจากปฏิกิริยาของเพื่อนได้

            “เรื่องที่นายสงสัยค่อยๆ หาคำตอบไปทีละนิดเถอะ” คีรันเอ่ยเสียงเบา พลางตบบ่าเพื่อน

            “เรื่องบางเรื่องอาจต้องใช้เวลานะ” คีรันเงียบไปครู่หนึ่ง “นายตามหาเด็กคนนั้นมาตั้งนาน งั้นสู้ตามหาต่ออีกสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรนี่”

            เลออนชะงักนิ่งกับคำพูดของคีรัน

            “นานๆ ที นายจะพูดมีเหตุผลนะ”

            “ทำไมพูดเหมือนฉันเป็นคนไร้เหตุผลแบบนั้นล่ะ”

            “หึ”

            เลออนกับคีรันเดินตรงไปยังโต๊ะใกล้หน้าต่างที่ซึ่งโนอาห์กับเอลิอัสนั่งอยู่ท่ามกลางกองหนังสือที่เปิดค้าง ยิ่งเลออนเข้าใกล้ สัมผัสที่ดึงดูดเขาก็ยิ่งชัดเจน จนเข้าเริ่มมั่นใจ

           

            เป็นนายจริงๆ ใช่ไหม?

            สร้อยคริสตัลที่คอสั่นไหวเบาๆ อีกครั้ง เหมือนมันช่วยตอบคำถามนั้น

            “ขอนั่งด้วยได้ไหม” เลออนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่ม พลางชี้ไปที่เก้าอี้ว่าง

            “เชิญครับ” โนอาห์ตอบเรียบๆ พร้อมขยับหนังสือให้เป็นระเบียบ เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

            คีรันทรุดตัวลงข้างเอลิอัสอย่างเป็นกันเองทันที “นายอ่านอะไรอยู่เหรอ”

            “ตำราประวัติศาสตร์ยุคก่อนกฎหมายคุ้มครองน่ะครับ” เอลิอัสตอบ ดวงตาเป็นประกาย “ผมสนใจเรื่องโครงสร้างเวทมนตร์ในอดีตครับ”

            “โอ้ รสนิยมดีนะ”

            คีรันยิ้มกว้าง พลางคิดในใจ

          น่ารักกว่าที่คิดแฮะ…

            เลออนเหล่ตามองเพื่อนแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาทางโนอาห์

            “วันแรกเป็นยังไงบ้าง”

            น้ำเสียงสบายๆ ราวกับเป็นแค่การสนทนาธรรมดา

            “ก็ดีครับ” โนอาห์ตอบ “โรงเรียนใหญ่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย”

            ถ้าไม่นับเรื่องนั้นล่ะก็นะ...

          โนอาห์พยายามรีเซ็ทความทรงจำนั้นออกจากสมอง ถึงไม่เห็นภาพ แต่เสียงที่ได้ยินมันชัดเจนเกินไป

            “นายไม่สบายเหรอ หน้าแดงเชียว”

            “ปะ...เปล่าครับ น่าจะเพราะร้อนน่ะครับ ฮ่าฮ่า”

            แค่นึกถึงเรื่องเมื่อเช้าก็ทำเขาหน้าร้อนผ่าวได้ขนาดนี้แล้ว

            ผู้คนบนโลกนี้ น่ากลัวเหลือเกิน

            “นายมาจากแถวไหนเหรอ” เลออนถามต่ออย่างแนบเนียนสายตาจับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไม่วางตา

            “ทางตะวันตกนิดหน่อยครับ” คำตอบมาอย่างราบเรียบ ไม่มีช่องโหว่ “ผมอยู่กับคนรู้จักมาตลอด”

            “งั้นก่อนหน้านี้ นายก็ไม่ได้อยู่ในราชอาณาจักรเหรอ”

            “ไม่ครับ ผมชอบความสงบน่ะครับ ที่บ้านผมเงียบสงบมากเลย”

            “งั้นเหรอ”

            คำตอบทุกคำ ล้วนตอบกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ

            ขณะเดียวกันนั้น อีกฝั่งของโต๊ะกลับเริ่มคึกคักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

            “นายชอบอ่านจริงๆ ด้วย” คีรันชะโงกดูหน้าหนังสือของเอลิอัส

            “ปกติเพื่อนฉันอ่านแต่รายงานเวท ไม่แตะพวกนี้เลย”

            “จริงเหรอครับ” เอลิอัสหัวเราะเบาๆ “ผมว่าประวัติศาสตร์สนุกกว่านะ มันทำให้เข้าใจว่าทำไมโลกถึงเป็นแบบนี้”

            คีรันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

            นอกจากหน้าน่ารักแล้ว ยังความคิดดีอีก…อันตรายชะมัด

            เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป บทสนทนาสลับกันไปมาระหว่างเวทมนตร์ ตำราโบราณ เรื่องเล็กน้อยในโรงเรียน บรรยากาศในห้องสมุดอบอุ่นกว่าที่ทุกคนคาดไว้

            เมื่อแสงแดดเริ่มอ่อนลง เสียงระฆังยามเย็นก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงเปิดภาคเรียน

            “ได้เวลาแล้วสินะ” เอลิอัสพูด พลางปิดหนังสือ

            “ใช่ คืนนี้คงวุ่นน่าดู” คีรันลุกขึ้น ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ไว้เจอกันในงานนะ”

            เลออนหันมาทางโนอาห์ “ไว้เจอกันตอนค่ำ”

            “ครับ” โนอาห์ตอบ พร้อมยิ้มบางๆ

            ทั้งสี่ออกจากห้องสมุดแล้วแยกย้ายกันไปตามทิศทางของตนเอง

            แต่ก่อนที่โนอาห์จะเดินพ้นประตู สร้อยคริสตัลใต้เสื้อของเขาก็อุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อย เช่นเดียวกับสร้อยที่คอของเลออน