บทที่ 4

🥮ความรู้สึกใต้ต้นท้อ🥮

หลังจากที่ทักทายเสร็จแล้วเฟิ่งหลานก็ลงมาจากอ้อมแขนของหมิงเยี่ยและยืนลงตรงหน้าพร้อมกับส่งรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาให้กับเขา

จู่ ๆ หมิงเยี่ยก็รู้สึกใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจากนั้นก็มีรอยแดงๆบนใบหน้าขึ้นมาบนหน้าของเขา

“เอ่อ..เทพหมิงเยี่ยท่านไม่ค่อยสบายหรือเหตุใดใบ หน้าของท่านถึงแดงขึ้นมาหรือว่าท่านเจ็บป่วยอย่างงั้นรึเจ้าคะ” เฟิ่งหลานถามเขา

จากนั้นเฟิ่งหลานก็ยื่นมือของนางมาแตะที่หน้าผากของหมิงเยี่ยเขาตกใจเมื่อโดนเฟิ่งหลานเอามือมาสัมผัสที่ใบหน้าทำให้หมิงเยี่ยก็ถึงกับผงะออกจากนางทันที

“เหตุใดเจ้าถึงไม่วางตัวเป็นสตรีที่เรียบร้อยบ้างเลยทำไมเจ้าถึงได้ทำตัวใกล้ชิดกับบุรุษเช่นนี้”หมิงเยี่ยทำน้ำเสียงดุนางออกมา

“ก็..ก็ข้าน้อยเห็นว่าใบหน้าของท่านแดงก็เลยนึกว่าท่านไม่สบายแล้วทำไมท่านจะต้องดุข้าน้อยด้วยล่ะเจ้าคะ” เฟิ่งหลานทำหน้าเศร้า

จากนั้นดวงตานางก็มีน้ำตาซึมออกมาเทพหมิงเยี่ยเห็นแบบนั้นก็ตกใจนิดนึงและพยายามทำน้ำเสียงที่อ่อนลง

“เอ่อ..ข้าขอโทษไม่คิดว่าเจ้าจะเสียใจข้าก็แค่อยากให้เจ้ารู้จักคำว่าระยะห่างของชายหญิงเพราะชายหญิงนั้นไม่ควรใกล้ชิดจนเกินไป” หมิงเยี่ยบอกกับเฟิ่งหลาน

เฟิ่งหลานได้ยินในสิ่งที่เขาบอกที่จริงนางก็พอจะรู้ว่าหญิงชายไม่ควรใกล้ชิดกันมากเกินแต่เพราะว่าเป็นเขานางจึงเต็มใจที่จะเข้าใกล้หากเป็นผู้อื่นนางคงไม่สนใจใยดีอย่างแน่นอน

“ที่จริงแล้วปกติตัวข้าน้อยก็ไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ใดสักเท่าไหร่เห็นจะมีก็แค่กับท่านเทพและทำแบบนี้กับท่านเท่านั้นถ้าหากไม่ใช่ท่านข้าก็คงไม่กล้าใกล้ชิดขนาดนี้หรอกเจ้าค่ะ”เฟิ่งหลานบอกกับเขา

แล้วเฟิ่งหลานนึกขึ้นได้ว่าเผลอหลุดพูดความในใจของนางออกมาโดยไม่รู้ตัวพอนึกได้นางจึงรีบเอามือปิดปากพลันใบหน้าของนางก็เริ่มแดง

จากนั้นนางก็ร่ายคาถาหายตัวกลับไปยังที่กระท่อมสวนท้ายสวรรค์ของนางปล่อยให้หมิงเยี่ยตกตะลึงและใจ เต้นแรงกับคำพูดของนาง

หมิงเยี่ยไม่คิดว่าแค่คำพูดของธิดาหงส์น้อยเพียงไม่ กี่คำของนางนั้นก็ทำให้เขาเผลอแอบยิ้มออกโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

ณ กระท่อมในสวนท้ายสวรรค์ เฟิ่งหลานซึ่งกำลังครุ่นคิดกับคำพูดความในใจที่นางเผลอพูดหลุดออกไปโดยไม่ทันได้คิดจึงทำให้นางรู้สึกเศร้าใจกว่าเดิมเพราะนางกลัวว่าหมิงเยี่ยจะรังเกียจนางจนไม่อยากเจอหน้าอีกคราวนี้นางจะทำเยี่ยงไรดี

ในตอนนั้นเองเสวียนอี้เทพสายลมก็มาหาเฟิ่งหลานพอดีเขาตั้งใจเอาขนมกุ้ยฮวาที่นางชอบกินมาให้เฟิ่งหลานรู้สึกดีใจมากที่เสวียนอี้มาหานาง

เฟิ่งหลานรีบเดินออกไปหาเขาที่หน้ากระท่อมทันทีเพื่อจะปรึกษาเรื่องที่นางหลุดพูดไปกับหมิงเยี่ยว่านางรู้สึกเช่นไร

“เทพเสวียนอี้ท่านมาพอดีเลยข้ากำลังกลุ้มใจและคิดถึงท่านข้ามีเรื่องที่จะปรึกษาหารือกับท่านด้วยเรื่องนี้

ท่านต้องช่วยข้าคิดนะว่าจะทำเช่นไรดี” เฟิ่งหลานบอกกับเทพเสวียนอี้

หลังจากเทพเสวียนอี้ได้ยินสิ่งที่เฟิ่งหลานเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคงไม่พ้นเป็นเรื่องของเทพหมิงเยี่ยอย่างแน่นอนเพราะนอกจากเรื่องของเทพหมิงเยี่ยเฟิ่งหลานคงไม่มีเรื่องอะไรให้ทุกข์ร้อนใจเช่นนี้

“เจ้ามีเรื่องอันใดอีกหรือหงส์น้อยของข้า?” เสวียนอี้ถามนาง

ถึงแม้ว่าตัวเขาจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าเป็นเรื่องของเทพ หมิงเยี่ยแต่ก็อยากถามนางเพื่อความมั่นใจ

“เทพเสวียนอี้ท่านคิดว่าเทพหมิงเยี่ยจะโกรธและรังเกียจรึไม่ที่ข้านั้นดันเผลอพูดความในใจออกไปเป็นนัย ๆ ว่าข้ามีใจให้กับเขา” เฟิ่งหลานถามเสวียนอี้

จากนั้นเฟิ่งหลานก็ทำหน้าเศร้าคล้ายเหมือนกับจะร้องไห้เมื่อเสวียนอี้เห็นเช่นนั้นจึงเดินเข้าปลอบใจหงส์น้อยของเขาทันที

“เหตุใดเจ้าจะต้องคิดมากขนาดนี้กัน”เสวียนอี้ถามนาง

“ก็ข้ากลัวว่าเทพหมิงเยี่ยจะขุ่นเคืองข้านี่”เฟิ่งหลานบอกเสวียนอี้

“ปกติแล้วเทพหมิงเยี่ยก็ไม่ได้สนใจธิดาเทพตนใด

เป็นพิเศษเจ้าก็อย่าพึ่งกังวลใจไปเลยข้าว่าเทพหมิงเยี่ยอาจจะไม่ได้สนใจในคำพูดของเจ้าด้วยซ้ำ”คำพูดของเสวียนอี้นั้นสะกิดใจของเฟิ่งหลานยิ่งนัก