บทที่ 10

🥮ตอนที่ 10🥮

🥮ความรักที่แสนเศร้า🥮

ณ สวนท้ายสวรรค์ เทพหมิงเยี่ยและเฟิ่งหลานนั่งอิงแอบแนบชิดกันจนล่วงเลยเวลาจู่ ๆ เฟิ่งหลานก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่านางนำผลไม้และยาบำรุงมาให้เทพหมิงเยี่ยนางจึงบอกกล่าวกลับเขา

“เทพหมิงเยี่ยข้าน้อยลืมไปเลยว่านำผลลูกท้อพันปีกับยาบำรุงมาให้กับท่านข้าน้อยว่าพวกเรากลับไปที่ตำ หนักมังกรของท่านกันเถิด” เฟิ่งหลานบอกหยิ่งเยี่ย

เฟิ่งหลานดึงมือของเขาเพื่อลุกขึ้นแต่ทว่าหมิงเยี่ย กลับดึงนางลงนั่งจึงทำให้เฟิ่งหลานล้มไปนั่งอยู่บนตักของเขาเทพหมิงเยี่ยยิ้มชอบใจพร้อมกับบอกเฟิ่งหลานว่า

“ข้าว่าเจ้าคือยาบำรุงดวงใจของข้าดีที่สุดกว่าสิ่งอื่นใด” หมิงเยี่ยบอก

เมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเช่นนั้นใบหน้าก็แดงเพราะเขินอายในวคำพูดของเขาเฟิ่งหลานไม่คิดว่าเทพหมิงเยี่ยจะกล้าเอ่ยคำหวานเช่นนี้ออกมาให้ได้ยินเฟิ่งหลานจึงหลบสายตา ของเทพหมิงเยี่ยและค่อย ๆ ยิ้มออกมา

“ข้าน้อยอยากรู้นักว่าท่านไปจำคำพูดแบบนี้มาจากที่ใดกันในเมื่อข้าน้อยเห็นท่านนั้นฝึกทวนกับฝึกฝนตบะเพียงเท่านั้นนี่เจ้าคะ” เฟิ่งหลานบอก

หมิงเยี่ยได้ยินที่เฟิ่งหลานบอกเขาก็รู้สึกแปลกใจว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้รู้เรื่องของเขามากมายเช่นนี้กัน

“นี่เจ้ารู้ได้อย่างไรในเมื่อข้าไม่เคยเห็นเจ้าไปตำหนักมังกรของข้าเลยสักครั้ง?” หมิงเยี่ยถามเฟิ่งหลานด้วยความสงสัยเฟิ่งหลานยิ้มและบอกกับหมิงเยี่ยว่า

“ท่านเทพคงไม่รู้หรอกว่ามีนกน้อยตัวนึงบินไปเกาะอยู่ที่บนต้นไม้หน้าตำหนักมังกรของท่านอยู่ทุกวันนั่นก็คือตัวข้าน้อยเองท่านรู้ไหมว่าข้าน้อยแอบชอบท่านมาเนิ่นนานตลอดหลายร้อยปีนี้เพราะท่านเทพเคยช่วยชีวิตข้าน้อยในยามที่ข้าน้อยเป็นแค่นกน้อยที่ถูกเหล่าธิดาเทพตนอื่นนั้นรังแก” เฟิ่งหลานบอกกับหมิงเยี่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้

พอหมิงเยี่ยได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มตอบกลับมาเพราะเขาไม่คิดว่านกน้อยที่มาเกาะต้นไม้อยู่ทุกวันนั้นคือเฟิ่งหลานหากเขารู้ไวกว่านี้สักนิดคงไม่ปล่อยให้นางรอความรักจากเขานานขนาดนี้

ตัวหมิงเยี่ยเองเคยมองดูที่นกน้อยตัวนั้นแล้วรู้สึกเอ็นดูแต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเฟิ่งหลานหมิงเยี่ยมองใบหน้าที่สะสวยของเฟิ่งหลานแล้วเลื่อนมาที่จับที่แก้มจากนั้นหมิงเยี่ยก็บรรจงจุมพิตที่ปากของเฟิ่งหลานหนึ่งครั้งจากนั้นก็โอบนางไว้พร้อมเอ่ยคำเบา ๆ

“ต่อจากนี้ไปดวงใจของข้าจะมอบให้แต่เจ้าเพียงผู้เดียวข้ารักเจ้านะเฟิ่งหลาน” หมิงเยี่ยเอ่ยออกมา

เฟิ่งหลานได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ปนรอยยิ้มนางรอเขาเอ่ยคำนี้มาเนิ่นนานหลายร้อยปีจากนี้ไปนางจะขอรักแค่เขาเพียงผู้เดียวเหมือนกันพวกเขาทั้งสองคนลุกขึ้นแล้วพากันไปที่ตำหนักมังกรตอนนี้พวกเขาช่างมีความสุขเสียจริง

ทางด้านเทพเหนียงซีที่กำลังโกรธเทพหมิงเยี่ยและอิจฉาเฟิ่งหลานจึงได้ไปเข้าเฝ้าเง็กเซียนเพื่อพูดปดว่าเฟิ่งหลานเป็นธิดาหงส์ผู้ต่ำต้อยใช้วิชามารทำให้เทพหมิงเยี่ยหลงใหลจนไม่ยอมไปรักษาประตูสวรรค์และละเลยหน้าที่จนทำให้เกิดความโกลาหลเมื่อเง็กเซียนได้ยินเช่นนั้นจึงรับ สั่งให้ทหารเซียนไปจับกุมตัวของเฟิ่งหลานมาลงโทษด้วยสายฟ้าพิฆาต 9 ชั้น

เมื่อทหารเซียนได้รับคำสั่งก็รีบไปจับกุมเฟิ่งหลานที่กระท่อมสวนท้ายสวรรค์ทันทีในตอนนั้นเองเทพหมิงเยี่ยได้กลับไปตำหนักมังกรพอดีเฟิ่งหลานที่กำลังจะกลับเข้าไปในกระท่อมก็ถูกเหล่าทหารเซียนจับกุมและมัดนางไว้ที่แท่นลง โทษของสายฟ้า

เฟิ่งหลานไม่เข้าใจเหตุใดท่านเง็กเซียนถึงได้สั่งให้พวกทหารเซียนมาจับกุมและกระทำกับนางเช่นนี้เฟิ่งหลานจึงได้เอ่ยถามกับท่านเง็กเซียน

“ข้าน้อยเฟิ่งหลานขอบังอาจถามท่านเง็กเซียนสักครั้งว่าข้าทำผิดร้ายแรงอันใดรึท่านถึงได้สั่งลงโทษข้าน้อยแล้วเหตุใดมามัดข้าน้อยกับแท่นสายฟ้าลงโทษเช่นนี้ด้วย” เฟิ่งหลานเอ่ยถาม

“ความผิดของเจ้าคือเพราะเจ้าเป็นถึงเทพธิดาหงส์แต่เหตุใดถึงได้ใช้เล่ห์กลและวิชามารมาทำให้เทพหมิงเยี่ยนั้นลุ่มหลงในรักจนละเลยหน้าที่ของตนเองที่ต้องปกปักษ์รักษาประตูสวรรค์” เง็กเซียนเอ่ย

“ข้าน้อยมิได้ใช้วิชามารอันใดข้าน้อยกับท่านเทพหมิงเยี่ยต่างมีใจที่รักกันเท่านั้นข้าน้อยเป็นเทพจะใช้วิชามารได้เยี่ยงไร” เฟิ่งหลานพยายามพูดให้เง็กเซียนเข้าใจ

“ถึงอย่างไรเทพและธิดาจะมีความรักต่อกันไม่ได้นี่คือกฎของสวรรค์หากพวกเจ้าทั้งสองคนจะรักกันนั้นก็ต้องเลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนระดับสูงถึงจะแต่งงานและรักกันได้แต่พวกเจ้าทั้งสองคนยังรักกันไม่ได้ยิ่งตัวเจ้านั้นเพิ่งเป็นแค่เทพเซียนชั้นน้อยด้วยแล้วยิ่งไม่เหมาะสมแล้วใหญ่” เง็กเซียนพูดจบก็ทำให้สายฟ้าฟาดลงมาบนร่างขอเฟิ่งหลาน

“ท่านเง็กเซียนท่านช่างโหดร้ายและไม่ยุติธรรมในเมื่อข้าน้อยก็มีดวงจิตและหัวใจทำไมถึงรักกันไม่ได้” เฟิ่งหลานเอ่ยถาม

“เจ้านี่ช่างดื้อดึงเสียจริง” เง็กเซียนเอ่ยและลงทัณฑ์สายฟ้าติดต่อกัน

เฟิ่งหลานกระอักเลือดออกมาเพราะโดนไปสายฟ้าไปหลายครั้งในขณะที่เฟิ่งหลานโดนสายฟ้าลงทัณฑ์อยู่นั้น เทพหมิงเยี่ยที่พอรู้ว่าเฟิ่งหลานโดนทหารเซียนจับตัวไปลง โทษเพราะเทพเหนียงซีไปรายงานโป้ปดกับท่านเง็กเซียน เทพหมิงเยี่ยก็รีบตามมาหาเพื่อที่จะช่วยเฟิ่งหลานซึ่งเป็นคนรัก

เทพหมิงเยี่ยมองเห็นเฟิ่งหลานที่โดนสายฟ้าฟาดร่างท่วมไปด้วยเลือดเทพหมิงเยี่ยยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจมากเขาพยายามขอร้องขอให้ท่านเง็กเซียนปล่อยตัวเฟิ่งหลานไปและขอร้องว่าอย่าทำร้ายนาง

เฟิ่งหลานหันมามองเห็นเทพหมิงเยี่ยคนรักของนางที่มาขอร้องท่านเง็กเซียนก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองท่านเง็กเซียนมากที่ไร้เหตุผลและยังบังคับให้เทพหมิงเยี่ยนั้นทิ้งความสัมพันธ์บีบบังคับเขาทุกทาง

“เทพหมิงเยี่ยท่านอย่าไปทำตามที่ท่านเง็กเซียนบังคับนะเจ้าคะท่านบอกกับท่านเง็กเซียนไปสิว่าพวกเราสองคนมีใจรักชอบพอกันต่อให้ข้าน้อยต้องเจ็บเจียนตายข้าน้อยก็ไม่มีวันเลิกรักท่านอย่างแน่นอน” เฟิ่งหลานเอ่ย

เฟิ่งหลานพูดบอกหมิงเยี่ยในขณะที่นางนั้นมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากเทพหมิงเยี่ยมองเฟิ่งหลานอย่างเป็นห่วงถ้านางโดนถึงขั้นสุดท้ายเทพหมิงเยี่ยกลัวเฟิ่งหลานจะทนกับบาดแผลนี้ไม่ไหว

เง็กเซียนเมื่อเห็นว่าเทพหมิงเยี่ยนั้นเป็นห่วงธิดาเทพหงส์น้อยตนนี้จึงกลัวว่าเทพองค์อื่น ๆ จะตำหนิและดูแคลนเทพหมิงเยี่ยเง็กเซียนจึงบอกกับเทพหมิงเยี่ย

“เทพหมิงเยี่ยหากเจ้ามีใจชอบพอและรักกับนางจริงข้าก็จะส่งนางไปเผชิญเคราะห์กรรมรักที่โลกมนุษย์ให้นางนั้นผิดหวังในรักไม่สมหวังและต้องตายเพราะความรักนางถึงจะกลับมาเลื่อนขั้นเป็นธิดาเทพได้อีกครั้งหรือว่าเจ้าจะยอมตัดสัมพันธ์รักครั้งนี้เพื่อสรรพสิ่งในโลก” เง็กเซียนเอ่ย

พอหมิงเยี่ยได้ยินที่เง็กเซียนพูดเช่นนั้นเขาก็เป็นห่วงเฟิ่งหลานและไม่อยากจากนางไปเมื่อเฟิ่งหลานได้ยินเช่น นั้นก็โกรธที่เง็กเซียนบีบบังคับเขา

“หมิงเยี่ยข้าน้อยไม่กลัวเคราะห์กรรมใด ๆ เลย เพราะว่าข้าน้อยมีใจรักท่านนะเจ้าคะข้าน้อยขอร้องอย่าไปฟังท่านเง็กเซียนพูดขู่ท่านเด็ดขาดนะเจ้าคะ” เฟิ่งหลานพูดบอกกับหมิงเยี่ย

เฟิ่งหลานยอมที่จะเผชิญเคราะห์กรรมแต่ถ้าจะนางให้กับเขานั้นเลิกรักกันตัวนางไม่มีวันยอมเด็ดขาดเพราะกว่านางและเขาจะได้รักกันเฟิ่งหลานต้องเฝ้ารอเขามานานหลายร้อยปีกว่าเทพหมิงเยี่ยจะหันมามองนางและสนใจนางไม่มีวันยอมเด็ดขาด