ของดีมีเต็มโต๊ะ

เมื่อทั้งสองจัดการอาหารที่อยู่บนโต๊ะเสร็จท่านผู้เฒ่าลุกขึ้นและกวาดมือไปหนึ่งครั้งทำให้ของที่อยู่บนโต๊ะนั้นหายไปทันที และกวาดมือกลับมาอีกหนึ่งครั้ง บนโต๊ะก็มีของกองอยู่มากมาย หญิงสาวมองด้วยความสนใจ

"อะไรหรือท่านอาจารย์ ท่านเอาอะไรออกมาหรือท่านจะแบ่งสมบัติให้ข้าหรือ"

หญิงสาวกล่าวถาม

"จะแบ่งสมบัติอะไรละ นี่ยกให้เจ้าหมดเลยแหละ เจ้าเก็บปลายเผื่อเวลาอันตรายเจ้าจะได้ใช้ประโยชน์จากมันอันนี้คือหยกเชิงหมิงเจ้าลองมองดูในนั้นมีเคล็ดวิชาเงาดารา เจ้าลองฝึกฝนระหว่างทางที่เดินไปยังดินแดนหมื่นอสูร หากเจ้ามีภัยเพียงเจ้าทำลายหยกเชิงหมิงนี้ เจ้าก็จะปลอดภัยแต่หยกมีมันจะสามารถช่วยเจ้าได้เพียงครั้งเดียวและมันก็จะสลายหายไปหากว่าเจ้าศึกษาเคล็ดวิชาเงาดาราไม่สำเร็จเจ้าก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

ชายชรากล่าวกับหญิงสาวและยื่นหยกสีน้ำเงินแผ่นหนึ่งให้กับหญิงสาว หญิงสาวพิจารณาดูหยกสีน้ำเงินเข้มที่เหมือนไม่มีอะไรพิเศษเอาเสียเลย เป็นหยกที่ห้อยเชือกธรรมดาเท่านั้น นางส่องซ้ายส่องขวาก็ไม่มองเห็นถึงความพิเศษของมัน

"หยกอะไรหรือท่านอาจารย์ ทำไมมันเหมือนของธรรมดา สีก็พิลึกปกติหยกจะเป็นสีเขียวไม่ใช่หรืออันนี้มันเป็นสีน้ำเงิน"

หญิงสาวถามขึ้น

"เจ้าก็แบบนี้แหละมองไม่เห็นของดีหรอกเอาเป็นว่าเก็บไว้ดีๆก็แล้วกันว่างๆก็หยิบขึ้นมาดูและร่ำเรียนเคล็ดวิชาที่อยู่ข้างในไป และนี้หินพลัง นักยุทธทุกคนต้องใช้มันเพื่อเพิ่มวรยุทธ และอสูรวิเศษหลายๆตัวชอบหินพลังนี้ เจ้าเก็บเอาไปก่อนตอนนี้เจ้าไม่สามารถกลั่นหินพลังมาใช้ได้โดยตรง แต่เมื่อเจ้ามีวรยุทธ์ที่สูงเจ้าก็อาจจะต้องการใช้มัน"

ชายชราชี้ไปที่หินก้อนมนๆและมีสีสันที่แตกต่างกันไป ถึงแม้พวกนี้จะไม่แวววาวมากนักแต่ก็มองเห็นสีของมันได้ บางก้อนก็มีสีส้ม บางก้อนก็มีสีแดง บางก้อนก็มีสีเหลือง และบางก้อนก็มีสีเขียวอมฟ้า เด็กสาวมองมันด้วยสีหน้าสงสัย แต่นางไม่ได้ทำสิ่งใด ท่านอาจารย์จึงชี้ให้ดูไม้เลื้อยที่คดตัวเป็นวงกลมอันเก่าๆที่อยู่บนโต๊ะนั้น

"อันนี้เป็นบ่วงบาศใช้จับสัตว์อสูรที่จะเข้ามาทำร้ายตัวเจ้า ส่วนอสูรวิเศษนั้นเจ้าไม่สามารถใช้บ่วงบาศก์นี้ทำร้ายมันได้ หากว่าเจ้าเจออสูรวิเศษเจ้าต้องกำราบมันด้วยตำราเล่มนี้"

ชายชราที่ไปที่ตำราเล่มสีดำขนาดจิ๋วที่เขียนว่ากำราบอสูรวิเศษ หญิงสาวหยิมมันขึ้นมาเปิดดู ข้างในมันเขียนเนื้อหา โดยให้นางพยายามที่จะใช้ใจสื่อสารกับอสูรวิเศษเพื่อให้มันยอมสยบให้นางก่อนที่นางจะทำพันธสัญญาซึ่งพันธะสัญญานั้นก็มีหลายรูปแบบกันไป นางเพียงเปิดดูเล็กน้อยแล้วก็ปิดลงและมองของชิ้นอื่นที่อยู่บนโต๊ะซึ่งมันมากมายนัก ไม่ว่าจะเป็นอาวุธต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นดาบ พร้า กริช ธนู รวมไปถึงเศษหนังต่างๆที่มองดูแล้วมันจะคล้ายๆกับแผนที่ยังไงอย่างนั้น รวมไปถึงก้อนหินสีดำๆมากมาย และเศษไม้เล็กใหญ่อีกต่างหาก

"ท่านอาจารย์จะให้ข้าเอาไปหมดนี้เลยหรือ แล้วเสื้อผ้าข้าอีกละ ข้าจะไม่ต้องแบกของไปหนักๆแบบนี้หรือ ข้าเกรงว่าข้าคงจะเอาไปไม่หมดหรอกเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ข้าจะเลือกเอาของที่มันจำเป็นที่สุด ข้าจะเลือกเอาสัก 2-3 อย่าง"

หญิงสาวพูดขึ้นและยื่นมือไปหยิบกริชสั้นหนึ่งอัน และตำรากำราบอสูรวิเศษ และเลือกหินพลังที่ท่านอาจารย์บอก และก็หยิบบ่วงบาศ นางมองดูแล้วของชิ้นอื่นๆไม่รู้จะหยิบไปทำไม แต่นางก็มองไปที่ขวดน้ำขนาดเล็กที่วางอยู่ซึ่งในนั้นมีน้ำสีเขียวอำพัน

"อ้าเจ้าจะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้หรอกเจ้าต้องเอาไปหมดนี่แหละ และที่เจ้าต้องอยู่นั้นก็คือน้ำทิพย์สวรรค์ ขวดนี้ข้าเก็บมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้วดูสิสีเขียวอำพันสดใสเชียว เพียงแค่ 1 หยดใส่น้ำได้เป็นโอ่งเลยนะ ขนาดน้ำทิพย์สวรรค์เจือจางผู้คนได้จิบเพียงจิบเดียวก็มีพลังขึ้นทันที สามารถขับพิษได้ทุกประเภท คนที่ใกล้หมดแรกก็สามารถมีแรงขึ้นมาได้"

ชายชรากล่าวถึงสรรพคุณของน้ำที่อยู่ในขวดเล็กนั้น พลางหยิบขวดขึ้นมาแล้วเปิดขึ้นมาให้นางดม เมื่อกลิ่นน้ำทิพย์สวรรค์ที่หมักไว้เป็นเวลาหลายพันปีนั้นเปิดขึ้น ก็หอมหวานดึงดูดชวนให้ดื่มด่ำเสียเหลือเกิน หญิงสาวกลืนน้ำลายทันทีชายชราก็ปิดขวดลง

"ทั้งหมดมีเจ้าต้องเอาไปให้หมด เพราะว่าเจ้าอาจจะจำเป็นต้องใช้มัน"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ท่านอาจารย์ข้าก็เอาแต่ของที่จำเป็นไปดีกว่าแบบนี้ข้าก็จะมัวแต่ต้องห่วงของเป็นแน่ จะให้ข้าหอบไปเช่นไรล่ะเจ้าคะ หากมีของเยอะแยะขนาดนี้ข้าก็จะเดินทางได้ลำบาก เดินทางอาจจะยังไม่ถึงไหนก็อาจจะถูกดักปล้นก็ได้"

หญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าที่จงใจเพราะตัวเองไม่สามารถหอบของขนาดนี้ไปได้หมดแน่

"ข้าให้ของเจ้าไปขนาดนี้ ข้าจะไม่ให้ของใส่เลยหรือเอานี่กำไลสูญญตา สามารถเก็บของพวกนี้เข้าไปได้ทั้งหมด "

ชายชรากล่าวขึ้นและหยิบกำไลข้อมือที่เป็นลูกปะคำสีเทาเงินออกมาและยื่นให้หญิงสาว

"อ่าลืมบอกอีกอย่างเจ้าน่าจะต้องเรียนรู้การเรียกสิ่งของด้วย เพราะถ้าเก็บของอยู่ในนี้มากๆ เจ้าจะน้ำออกมาใช้ได้ลำบาก เจ้าต้องหัดเรียกชื่อสิ่งของให้มันออกมาหาเองจะได้สดวก"

ชายชรากล่าวขึ้นและกวาดมืออีกครั้งของทั้งหมดก็เข้าไปอยู่ข้างในลูกประคำสีเทาเงินนั้นและชายชราก็ยื่นให้หญิงสาว

"ใส่เอาไว้เถอะแล้วไปเก็บของใช้ส่วนตัวเราจะออกเดินทางกันแล้ว"

ชายชรากล่าวขึ้นหญิงสาวจึงสวมใส่ไปที่ข้อมือเมื่อเขานั้นสวมกำไรสูญญตาแล้วกำไลนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีใสทันที มันเหมือนกลืนไปกับผิวของนางเลยแต่พอนางถอดออกมาก็เป็นเทาเงินเช่นเดิม เมื่อนางจะถามชายชราก็ไม่พบชายชรา แล้วนางจึงตัดสินใจไปเก็บข้าวของก่อนตัวเอง นางหอบข้าวของของตัวเองทั้งหมดที่มีเข้ากำไลสูญญตาและเดินออกจากเรือนก็พบว่าผู้เฒ่ารออยู่หน้าเรือนแล้ว ทั้งสองมองเรือนที่พวกเขาเคยอยู่และก็ตัดใจหันหลังและเดินลงเขาไป เมื่อมีวรยุทธแล้วการลงเขานี้ก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับทั้งสองยังไม่มีอึดใจทั้งสองก็มายืนหน้าป่าแห่งนี้แล้ว

"ศิษย์รักฟ้ากว้างมิอาจกักขังพยัคฆ์

บัดนี้เจ้าเติบโตพอจะก้าวออกจากข้าแล้ว

ประสบการณ์นอกเขาล้ำค่ากว่าการฝึกพันวัน

จำไว้ อย่าหลงในพลัง อย่าลืมรากเหง้าของตน

เมื่อถึงเวลาที่ควรกลับมา บ้านแห่งนี้จะเปิดรับเจ้าจงไปหาประสบการณ์ เมื่อถึงเวลาเราจะได้เจอกันอีก"

ชายชรากล่าวขึ้นแล้วลูบหัวลูกศิษย์เบาเบา ผู้เป็นลูกศิษย์คำนับอาจารย์และตัดใจเดินออกไปก่อน สิบปีที่ผ่านมาชายชราผู้นี้ไม่ทำให้เขาเดียวดาย แต่ตอนนี้ต้องออกเดินทางเพียงลำพังก็ทำให้เขานั้นหวั่นไหวเล็กน้อยแต่เพราะความก้าวหน้าของตัวเองนางต้องตัดใจเดินทาง